6. BÖLÜM

Ertesi gün.

Sefer Bey şirkete vardığında, Güzin'le tam karşı karşıya geldi.

Güzin, Sefer Bey ve Ece'nin memlekete döndüğünden habersizdi.

Aniden şirkette Sefer Bey'e denk gelince, adımları istemsizce yavaşladı.

Sefer Bey de Güzin'i görünce gözlerinde bir parça şaşkınlık oldu, ama sadece Güzin'in iş seyahatinden dönmüş olabileceğini düşündü, üzerinde fazla durmadı.

Yüzünde hiçbir ifade yoktu, onu yabancı biri gibi görerek soğuk bir şekilde yanından geçip şirkete girdi.

Eskiden olsa, Sefer Bey'in aniden memlekete döndüğünü öğrenince Güzin çok heyecanlanırdı.

Hemen ona doğru gitmese bile, ona heyecanla ve mutlulukla, gözleri sadece onu görerek bakardı. O çok soğuk olsa bile, gülümseyerek kendisi "günaydın" derdi.

Ama şimdi, Güzin onun o yakışıklı yüzüne bir kez baktıktan sonra gözlerini indirdi, yüzünde artık eskisi gibi heyecan ve neşe yoktu.

Ama Sefer Bey bunları fark etmeden çoktan uzaklaşmıştı bile.

Adamın sağlam ve dimdik sırtına bakan Güzin, onun ne zaman döndüğünü bilmiyordu ama madem memlekete dönmüştü, boşanma işinin de yakında gündeme gelmesi gerekirdi, değil mi?

Boşanmaya karar verdiğine göre, Güzin artık Sefer Bey hakkında fazla düşünmek istemiyordu. İş istasyonuna geri döndüğünde hemen çalışma moduna girdi.

Yarım saat sonra, Cengiz Yıldırım onu arayarak talimat verdi: "Sefer Bey'in odasına iki kahve getir."

Başlangıçta Sefer Bey'in ona ilgi duymasını sağlamak isteyen Güzin, Sefer Bey'in kahve içmeyi sevdiğini öğrenince bu konuda çok emek harcamıştı.

Emekler boşa gitmemişti.

Onun demlediği kahveyi içtikten sonra, ister evde ister şirkette olsun, Sefer Bey sadece onun kahvesini içmek istiyordu.

Sefer Bey'in gerçekten onun kahvesini sevdiğini öğrendiğinde çok heyecanlanmış, Onun kalbine yaklaşmanın ilk adımı olduğunu düşünmüştü.

Ne var ki, Sefer Bey'in ondan hoşlanmamasını ve ona karşı mesafeli duruşunu hafife almıştı.

Onun demlediği kahveyi seviyordu, evet.

Ama sadece onun demlediği kahveyi seviyordu.

Ona karşı tavrı ise hâlâ soğuk ve mesafeliydi.

Bu yüzden, onun demlediği kahveyi içmek istediğinde, genellikle Cengiz aracılığıyla ondan ister, kahve hazır olduktan sonra da yine Cengiz veya diğerleri gelip alırdı.

Ona, kendisine yaklaşması için en ufak bir fırsat dahi vermezdi.

Sadece bazen, Cengiz ve diğerleri müsait olmadığında, kahveyi bizzat Sefer Bey'in odasına götürme şansı bulabilirdi.

Ve bu sefer, telefonda Cengiz'in ifadesine bakılırsa, kahveyi hazırladıktan sonra doğrudan Sefer Bey'e götürmesini istiyor gibiydi.

Güzin kahveyi hazırladıktan sonra tepsiye koyup Sefer Bey'e götürdü.

Sefer Bey'in ofisinin kapısı açıktı.

Sefer Bey'in ofisinin kapısına geldiğinde, kibarca kapıyı çalmak üzereydi ki, Lale'nin Sefer Bey'in kucağında oturduğunu ve ikisinin öpüşmekte olduğunu gördü.

Güzin'in adımı durdu, yüzü bir anda bembeyaz kesildi.

Onu gören Lale, telaşla Sefer Bey'in kucağından indi.

Sefer Bey'in yüzü çok kötüydü, soğuk bir sesle söyledi: "Sana kim izin verdi buraya gelmeye?"

Güzin elindeki tepsiyi sıktı: "Sana kahve getirmek için gelmiştim—"

"Yeterli, Sekreter Güzin." Sefer Bey'in diğer yakın sekreteri Cem Kaynar tam o sırada oraya yetişti.

Cem, Güzin ile Sefer Bey arasındaki ilişkiyi biliyordu.

Söyledi: "Bu davranışın aslında pek anlamlı değil."

Cem doğrudan söylememişti ama Güzin birden ne demek istediğini anladı.

O, Lale'nin şirkete geldiğini bildiği için, Sefer Bey ile Lale'nin birlikteliğini bozmak amacıyla kahve getirme bahanesiyle burada göründüğünü düşünüyordu...

Sefer Bey'in ifadesine bakılırsa, o da aynı şeyi düşünüyor gibiydi.

Eskiden olsa, belki gerçekten böyle bir şey yapabilirdi.

Ama şimdi, ondan boşanmak üzereyken, böyle bir şeyi nasıl yapabilirdi ki?

Ama ona herhangi bir açıklama fırsatı vermediler.

Cem soğuk bir sesle söyledi: "Lütfen derhal buradan uzaklaşın!"

Güzin'in gözleri kızardı, tepsiyi tutan elleri hafifçe titriyordu, Kahve eline sıçrayıp parmaklarını yaktı. Güzin acıyı hissetti ama ses çıkarmadan arkasını dönüp uzaklaştı.

Ama daha iki adım atmıştı ki, Sefer Bey'in sesi yine ofisten duyuldu: "Bir daha böyle bir şey olursa, bundan sonra şirkete gelmene gerek kalmaz."

Zaten istifa etmişti.

Bu olay olmasa bile, onun yerine geçecek kişi bulunduktan sonra, şirketten hemen ayrılacaktı.

Ama biliyordu ki, onunla ilgili hiçbir şey burada kimsenin umurunda değildi.

Söylese de bir anlamı yoktu.

Güzin sessiz kaldı, tepsiyi alıp arkasını döndü ve uzaklaştı.

Oradan ayrılmadan önce, Lale'nin Sefer Bey'i yatıştırmaya çalıştığınıde duydu: "Yeter artık Sefer, sanırım gerçekten bilerek yapmadı, sürekli kızıp durma artık..."

Güzin kahveyi döktü, yanan kızarmış parmaklarını musluğun altına tuttu, ardından çantasındaki merhemi çıkarıp ustalıkla sürdü.

Şimdiki yemek yapma ve kahve hazırlama becerilerine bakıldığında bunu anlamak zordu.

Gerçekte, Sefer Bey'le evlenmeden önce, ne ev işi yapmayı ne de yemek pişirmeyi bilirdi, üstelik hayatında hiç kahve içmemişti.

Ama evlendikten sonra, Sefer Bey ve çocuğu için hepsini öğrendi.

Bunları öğrenmek için çok fazla zaman harcadı, başlangıçtaki rezil halinden bugünkü mükemmelliğe ulaşana kadar.

Bu süreçte çektiği zorlukları sadece kendisi biliyordu.

Çantasındaki merheme gelince... Bir annenin çantasında merhem bulunması şaşırtıcı değildi, yanında merhem taşımaması mümkün müydü?

Sadece, Ece Sefer'le birlikte Yelkenözü'ne gittikten sonra, taşıdığı bu merhemleri nadiren kullanma ihtiyacı duymuştu.

Neyse ki son kullanma tarihleri geçmemişti.

Yarasını hallettikten sonra, Güzin göğsüne saplanan iğne gibi acıyı bastırdı ve iş istasyonuna geri dönüp çalışmaya devam etti.

Elindeki dosyaları henüz düzenlemişti ki birden birilerinin şöyle söylediğini duydu—

"Sefer Bey'in kız arkadaşı şirkete gelmiş!"

"Kız arkadaşı mı? Sefer Bey'in mi? Kimmiş? Nereden çıkmış? Güzel miymiş?"

"Nereli olduğunu bilmiyorum ama resepsiyondakiler onun da varlıklı bir aileden geldiğini, çok güzel olduğunu ve çok iyi bir karakteri olduğunu söyledi."

O iki iş arkadaşı sohbet ediyordu, Güzin ayağa kalkınca onunla birlikte toplantıya inmeleri gerektiğini hatırlayıp hemen sustular, sıkılarak yaklaştılar: "Önce işimize bakalım, sonra dedikoduyuzu yaparız."

Güzin onların bahsettiği "Sefer Bey'in kız arkadaşı"nın aslında Lale olduğunu biliyordu.

Ama duyunca yüzünde hiçbir ifade olmadı, arkasını dönüp ofisten çıktı ve iki iş arkadaşıyla birlikte asansöre bindi.

Asansörden çıktıklarında, toplantı odasına doğru yürüyorlardı ki, Lale ve şirketin dört üst düzey yöneticisinin onlara doğru geldiğini gördüler.

Dört yönetici, Lale'nin etrafını sarmış, göze girmeye çalışan.

Lale'nin gülerek söylediğini duydular: "Yöneticiler, şirketi gezdirmek için zahmet ettiniz, gerçekten çok yoruldunuz değil mi?"

Lale tepeden tırnağa marka kıyafetler giymişti, her hareketinde varlıklı bir ailenin kızına yakışan asalet gözler önüne seriliyordu.

Konuşması kibardı ama sanki şirkette söz sahibi biri gibi davranıyordu. Kibarlığının arasında bir mesafe vardı, dört yöneticiyi resmen kendi astı gibi görüyordu.

Yöneticiler gülerek karşılık verdi: "Sizinle Sefer Bey arasındaki ilişkiyi düşününce, yaptıklarımız sadece görevimiz, Lale Hanım çok kibar."

"Evet evet."

Onlar konuşurken, asansörden çıkan Güzin ve diğerlerini gördüler. Her ne kadar Güzin ve arkadaşları otomatik olarak iki yana çekilip yollarını kesmese de, yöneticiler onları görünce hemen kaşlarını çattı.

"Nasıl yürüyorsunuz böyle? Kazara çarpsanız ne yapacaktık? Hiç mi kural tanımazsınız?"