LOGIN
“Servitude อาณัติรักเมียบำเรอ”
เอเดนxพาย คำเตือนก่อนอ่านนิยาย นิยายเรื่องนี้ เป็นนิยายแนวโรแมนติก อิโรติก และดราม่า อาจมีเนื้อหาที่ไม่เหมาะสม ทั้งเรื่องเพศ ภาษา การกระทำ และด้านอื่นๆ ที่ไม่ควรแก่การประพฤติตาม เช่น การกระทำต่อร่างกายผู้อื่นโดยไม่ได้รับความยินยอม การกระทำทางเพศโดยไม่มีสติ ความรุนแรงอันเนื่องมาจากการดื่มสุราหรือของมึนเมา การมั่วสุ่มทำสิ่งที่ไม่ควร ทั้งหมดของเนื้อหาในนิยาย จึงเหมาะแก่บุคคลที่มีอายุตั้งแต่ 18 ปีขึ้นไป ผู้ที่อายุต่ำกว่า 18 ปี ควรได้รับคำแนะนำ นิยายทั้งหมดของ นามปากกา พิชา - Phicha ถูกสร้างมาจากจินตนาการของผู้เขียน และแต่งเติมเรื่องราวเพื่อความบันเทิง ไม่ได้มีจุดประสงค์ ทำให้อาชีพ หรือหน้าที่การงาน ในทางใดทางหนึ่งของผู้อื่นเสื่อมเสีย และผู้เขียนไม่ได้มีความคิดที่จะสนับสนุนพฤติกรรมเหล่านั้น กรุณาอ่านอย่างมีอรรถรส และความบันเทิงเท่านั้นค่ะ “นิยายเรื่องนี้สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัตลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 ห้ามนำไปเผยแพร่ทำซ้ำ หรือดัดแปลงเนื้อหาไม่ว่ากรณีใดๆ หากพบเห็นจะดำเนินคดีตามกฎหมาย ให้ถึงที่สุด" เจ้าของลิขสิทธ์โดย "พิชา - Phicha” You can follow #Phicha on these channels. It's an encouragement for me too. 😊❤ --------------------- เมื่อเธอยอมจำนนตกเป็นลูกหนี้จำยอม ของมาเฟียร้าย ด้วยสถานะนางบำเรอ ภายในห้องสวีทสุดหรูของโรงแรมชื่อดัง บรรยากาศอบอวลไปด้วยความตึงเครียดและแรงดึงดูดบางอย่าง ร่างบางระหงเจ้าของผิวขาวผ่องและทรวดทรงเย้ายวนกำลังนั่งคร่อมอยู่บนตักแกร่งในท่าทางล่อแหลมตามคำบัญชาของมาเฟียหนุ่ม เอเดน เคอร์เลซ เจ้าหนี้จำเป็นที่เธอต้องเอาตัวเข้าแลกเพื่อชดใช้หนี้ก้อนโตแทนพี่ชาย พาย พัชชา พยายามรวบรวมความกล้า เธอรู้ดีว่าสถานะ ‘ลูกหนี้จำยอม’ ของเธอมันหนีไม่พ้น แต่ก่อนที่ทุกอย่างจะเลยเถิดไปกว่านี้ หญิงสาวรีบยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างเบรกอารมณ์ของชายหนุ่มที่กำลังซุกไซ้ซอกคอขาวกรุ่นของเธออย่างหิวกระหาย มาเฟียหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าสวยด้วยสายตาหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ แต่ความต้องการในตัวเธอที่มีมากกว่าทำให้เขายอมนิ่งเพื่อฟังสิ่งที่เธอจะพูด “รีบพูดมา อย่าลีลา” เสียงเข้มติดดุเอ่ยขึ้น “อยู่กับนายพายต้องทำอะไรบ้างคะ” “เป็นผู้หญิงของฉัน มีแต่เรื่องบนเตียง หน้าที่เธอมีแค่นั้น” “แล้วเรื่องงานละคะ” “เธอเอาตัวเข้าแลกแล้ว เธอยังอยากไปทำอะไรอีก หน้าที่เดียวของเธอคือนอนแหกขาให้ฉันเอา” ชายหนุ่มเค่นยิ้มเย็นชา “...” คำพูดหยาบโลนที่เหยียดหยามศักดิ์ศรีทำเอาพัชชาหน้าร้อนผ่าว ความจุกแล่นขึ้นมาถึงลำคอจนแทบพูดไม่ออก “เธอจะสงสัยอะไรนักหนา” “พายอยากให้นายบอกช่วงเวลาในการใช้หนี้ให้ชัดเจนค่ะ พายต้องอยู่ในสถานะนี้นานแค่ไหน” “จนกว่าฉันจะพอใจ” สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวย เขารู้ว่าเธอไม่ได้เต็มใจ แต่นั่นแหละคือความเร้าใจที่ทำให้เขาอยากเอาชนะ “พายขอเวลา 1 ปีได้ไหมคะ” “...” เอเดนขมวดคิ้วมุ่น ปกติคนอย่างเขาไม่เคยเก็บใครไว้นานขนาดนั้น ทีแรกกะว่าแค่ไม่กี่ครั้งพอเบื่อก็คงเขี่ยทิ้งแล้วยกหนี้ให้จบ ๆ ไป แต่ข้อเสนอหนึ่งปี ของเธอกลับทำให้เขารู้สึกสนใจขึ้นมาอย่างประหลาด “นะคะนาย พายขอแค่นี้” เธออ้อนวอนด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ แววตาที่สั่นระริกนั้นดูน่ารังแกจนเขาใจสั่น “นั่นหมายถึงค่าตัวเธอ?” “ค่ะ นายจะคิดแบบนั้นก็ได้ ถือว่าเป็นค่าตัวพาย ในช่วงเวลา 1 ปีที่จะชดใช้หนี้คืนให้นาย” “เธอไม่คิดว่าค่าตัวเธอแพงไปเหรอ มีอะไรดีขนาดนั้น ฉันถึงต้องจ่ายแพง” ถึงแม้จะรู้สึกคุ้มมากแล้วก็ตาม แต่คำพูดนั้นก็อยากประชดให้เธอรู้สึกไม่ดี “...” พัชชาชาดิกไปทั้งตัว ถึงแม้จะยอมเอาตัวเข้าแลก ยอมลดศักดิ์ศรีเพื่อชดใช้หนี้แทนพี่ชายที่ก่อไว้ แต่พอได้รับคำพูดดูถูกเหยียดหยามแบบนี้ ก็ทำให้เธอรู้สึกแย่เอามาก ๆ “หึ!” เอเดนแค่นหัวเราะในลำคอ ปกติผู้หญิงมีแต่จะคลานเข่ามาขอให้เขาเลี้ยงดูนาน ๆ แต่คนรักสนุกและบ้างานอย่างเขามักจะเบื่อเร็วและไม่ชอบความวุ่นวาย เขาไม่เคยควงใครออกหน้าออกตา ยกเว้นดาราดังหรือเซเลปที่เอื้อประโยชน์ทางธุรกิจเท่านั้น แต่ผู้หญิงตรงหน้ากลับเป็นคนแรกที่ขอกำหนดเวลา ที่จะไปจากเขาเสียเอง “พายไม่เคยผ่านผู้ชายคนไหนมาก่อนค่ะ นายคือผู้ชายคนแรก” แล้วเธอก็ไม่ประสาเรื่องเซ็กส์เอามาก ๆ ด้วย ก็ไม่รู้ว่าสิ่งนี้จะทำให้เขาพอใจในตัวเธอได้หรือเปล่า “...” ประโยคสั้น ๆ นั้นทำให้ความหงุดหงิดของเอเดนสลายหายไปทันที ‘เขาเป็นคนแรกของเธอ’ คำนี้มันช่างทรงพลังต่อความรู้สึกของลูกผู้ชายอย่างเขาเสียจริง “อ่อ นี่คือเหตุผลที่ฉันต้องจ่ายแพงสินะ ความจริงฉันก็เป็นคนเบื่อเร็ว ข้อเสนอเธอก็น่าสน” “ค่ะ” พัชชาลอบถอนหายใจ อย่างน้อยเธอก็รู้ว่าฝันร้ายนี้จะมีวันสิ้นสุด “เอาเป็นว่า ฉันตกลงกับคำขอของเธอ” “ขะ...ขอบคุณนะคะนาย” เธอยิ้มออกมาได้ อย่างใจชื้น “มาถึงข้อเสนอของฉันบ้าง” “ค่ะ” “ในเมื่อเธอมีข้อเสนอมาแลกเปลี่ยนกับหนี้ ฉันก็มีข้อเสนอของฉันเหมือนกัน” เอเดนโน้มตัวลงไปกระซิบชิดใบหู “ค่ะ” เธอก็ตั้งใจฟังข้อเสนอของเขาเหมือนกัน “ในระยะเวลาที่อยู่กับฉัน ฉันจะเอาเธอตอนไหนก็ได้ที่ฉันต้องการ เธอห้ามมีข้อแม้นอกจากช่วงที่เป็นประจำเดือน ฉันเป็นคนไม่ชอบผูกมัดกับใคร เธอก็อยู่ในที่ของเธอ สถานะของเธอคือนางบำเรอ ไม่ได้มีอะไรที่มากไปกว่านั้น และฉันก็ไม่ได้มีแค่เธอคนเดียว ฉันยังมีเดทกับอีกหลายคน” “ค่ะ” เรื่องนี้เธอทราบดี สถานะของเธอกับเขา มันก็แค่เจ้าหนี้กับลูกหนี้เท่านั้น เธออยู่ในสถานะนางบำเรอ รู้อยู่แล้วว่าระหว่างเขากับเธอไม่มีคำว่าความรัก เข้ามาเกี่ยวข้อง “และที่เธอต้องรู้ ฉันจะไม่ป้องกันอะไรทั้งนั้น ให้เธอเป็นคนกินยาเอง ยาของเธอมีคนเตรียมมาไว้ให้แล้ว” ไม่รู้อะไรดลบันดาลใจให้เขาอยากทำแบบนี้ ปกติคนอย่างเขาป้องกันกับทุกคน ไม่เคยประมาทกับเรื่องนี้ แต่กับเธอแล้วเขาอยากสัมผัสแบบแนบชิด ไม่มีอะไรมาขวางกั้นมากกว่า “เอ่อ เรื่องนี้ นายป้องกันไม่ได้เหรอคะ” คำพูดนั้นทำเอาพัชชาตาโต “ทำไม กลัวฉันเอาโรคมาติดหรือไง” “พายหมายถึงว่า เราจะได้ป้องกันกันทั้งสองฝ่ายด้วย” เมื่อเขาบอกว่าไม่อยากให้ปัญหาตามมาทีหลัง เธอเองก็ไม่อยากมีปัญหาทีหลังเหมือนกัน “ฉันไม่เคยเอากับใครโดยที่ไม่ป้องกัน กับคนอื่นฉันป้องกันตลอด แต่กับเธอฉันต้องการแบบนี้ เพราะฉันจ่ายเธอแพง” เขาหาเหตุผลบ้า ๆ มากลบเกลื่อนความต้องการลึก ๆ เพื่อไม่ให้เสียฟอร์ม “ค่ะ ก็ได้” เธอได้แต่เม้มปากแล้วตอบไปอย่างฝืน “เธอต้องไม่ลืมหน้าที่ของตัวเอง กินยาอย่าให้ขาด ถ้าไม่อยากมีเรื่องวุ่นวายตามมาทีหลัง ฉันไม่อยากมีลูก ไม่อยากรับผิดชอบชีวิตใคร” “...” เธอจะจำเอาไว้ให้ดี จะไม่ลืมหน้าที่ของตัวเอง “เธอห้ามรู้สึกอะไรกับฉันเด็ดขาด ห้ามหึง ห้ามหวง ไม่ว่าฉันจะควงใครอีกกี่คนก็ตาม เธอต้องอยู่แค่ในที่ของตัวเองเท่านั้น เพราะฉันเป็นคนขี้รำคาญไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวาย โดยเฉพาะผู้หญิงที่น่ารำคาญ อีกอย่างห้ามเรียกร้องอะไรจากฉัน เมื่อถึงเวลาของเธอก็ไปได้เลย” เขาพูดออกไปอย่างชัดเจน นี่คือสิ่งที่เขาไม่ชอบที่สุด ในพฤติกรรมของพวกผู้หญิงงี่เง่าที่ผ่านมาในชีวิต พวกเธอเหล่านั้นมีแต่ความน่ารำคาญ “ค่ะ รับทราบค่ะ” เธอก็ตอบรับพร้อมกับความคิดฉงน ทุกอย่างที่เขาบอกเธอรับฟังทั้งหมด เพราะหลังจากนี้จนครบหนึ่งปีแล้ว เธอเองก็จะออกจากชีวิตเขาทันที เพื่อไปใช้ชีวิตของตัวเองเหมือนกัน มันจะไม่มีเรื่องระหว่างเราเกิดขึ้นอีก และเขากับเธอจะกลายเป็นคนแปลกหน้าตลอดไป “แค่นี้ใช่ไหม” “ค่ะ เรื่องของพายมีแค่นี้” “อืม ถ้าอย่างนั้นก็ตามนี้” “พายอยากได้สัญญาด้วยค่ะ นายทำสัญญาให้พายได้ไหมคะ” “เธอนี่เรื่องมากจริง ๆ” “เพื่อประโยชน์ของเราสองคนค่ะ หนี้ของพายก็จะหมด ส่วนนายก็จะได้แน่ใจว่าพายจะไม่เรียกร้องอะไรจากนาย แล้วก็จะไม่มีลูกของนายที่เกิดมาจากพายแน่นอน” “อืม เดี๋ยวฉันให้เซย่าจัดการให้” “ค่ะ” เธอก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมา “เธอมีอะไรอีกรีบพูดมาให้จบ เพราะหลังจากนี้เธอจะไม่ได้พูดอะไรแล้วนอกจากคราง” “เอ่อ ไม่มีแล้วค่ะ” “ถ้าอย่างนั้นก็ลุกขึ้น ฉันจะพาเธอไปที่ห้องนอน” เขาออกคำสั่งกับเธอที่นั่งค่อมร่างเขาอยู่ “...” พัชชาก็ถึงกับกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอ หน้าตาเขาตอนนี้จริงจังใช่เล่น นั่นทำเอาเธอรู้สึกกลัวขึ้นมาอีกครั้ง และไม่ทันที่เธอจะได้ลุก คนตัวโตก็อุ้มช้อนตัวเธอลุกขึ้นก่อน โดยตอนนี้เธอหันหน้าไปหาเขา เขากำลังอุ้มเธออยู่ในท่าอุ้มเตง “เอ่อ พายเดินเองได้ค่ะ” “ไม่ต้อง เธอทำให้ฉันเสียเวลามามากแล้ว” สายตาปรารถนาอย่างรุนแรงถูกส่งมาหาเธอ ก่อนที่เขาจะพาเดินตรงไปยังเตียงกว้าง “ฉันจะอาบน้ำก่อน” “ค่ะ งั้นพายรอ...” “เข้าไปอาบให้ฉัน เสร็จแล้วจะได้มาทำอย่างอื่นต่อ” “คะ...” “หึ” เอเดนกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ขณะอุ้มคนตัวบางเข้าห้องน้ำ จังหวะการก้าวเดินทำให้บางอย่างที่ตื่นตัวเสียดสีกับกึ่งกลางกายสาวผ่านเนื้อผ้าบางเบา “อื้อออ” เธอที่รู้สึกเหมือนกัน ก็เผลอหลุดเสียงครางแผ่วออกมาเมื่อความเสียวซ่านแล่นริ้วจากการจงใจเบียดกระแซะของเขา “หึ่ม” เขาหรี่ตามองใบหน้าสวยที่เริ่มเปลี่ยนสีด้วยความพอใจ “นะ...นายปล่อยพายลงก่อนดีไหมคะ” “ทำไม เธอไม่ชอบท่านี้เหรอ” เขาไม่เพียงไม่ปล่อย แต่ยังขยับกายเข้าหาจนชิดยิ่งกว่าเดิม “เอ่อ...” “ช่วงเวลาหนึ่งปีของเธอหลังจากนี้ เธอได้อยู่บนตัวฉันทุกท่าแน่ไม่ต้องห่วง” “...” นั่นทำเอาเธอรีบก้มหน้าหลบสายตาคมปลาบที่ดูเหมือนจะหลอมละลายเธอได้ทุกเมื่อ “หึ ฉันชอบกลิ่นตัวเธอจัง” มากไปกว่านั้นคือเขาก็แกล้งขยับตัว เพื่อให้เธอรู้สึกสยิว “ค่ะ เอ่อ...นายจะอาบน้ำเลยไหมคะ” “อาบสิ เธอจะอาบด้วยไหม” “พายอาบแล้วค่ะ เดี๋ยวพายจะอาบให้นาย” “อืม หวังว่าคราวนี้คงจะไม่มากล่าวหา ว่าฉันแกล้งเธอเหมือนคราวก่อนนะ” “มะ...ไม่ค่ะ” “ตอนนั้นเธอยังโทษฉันอยู่เลยไม่ใช่เหรอ ว่าฉันตั้งใจจะแกล้งเธอ” “พายขอโทษที่คิดแบบนั้นค่ะ” “รู้ตัวก็ดี เพราะวันนี้ฉันจะลงโทษเธอทั้งคืน” ---------------- เปิดเรื่องค่ะ ❤️🎉 มาแนวมาเฟียนางบำเรอกันบ้างนะคะ ถ้าชอบแนวนี้อย่าลืมเข้ามาอ่านกันนะ รัก ดราม่า NC แซ่บ จบสุขนิยมค่ะ แรก ๆ พระเอกร้าย หลัง ๆ โบ้ นางเอกหอบลูกหนี มาเจอกันอีกทีลูกก็โตแล้ว“แม่แค่จะคุยกับพายนิดหน่อยเท่านั้นเอง”“คุยเรื่องอะไรครับแม่ ถ้าแม่จะพูดจาไม่ดีใส่พายอีก เชิญแม่ออกไปจากบ้านพวกเราเดี๋ยวนี้เลย!” เอเดนตวาดเสียงดังลั่น“อะ...เอเดน” คนเป็นแม่ก็ถึงกับน้ำตาซึม เพราะรู้ดีว่าเรื่องในอดีต เธอก็ทำรุนแรงเกินไปจริง ๆ“เชิญครับแม่ ตอนนี้พายกำลังท้องอยู่ ผมไม่อยากให้ภรรยาต้องเครียดจนส่งผลเสียต่อลูกในท้อง”“ท้อง?”“...”“กะ...กี่เดือนแล้ว”“3 เดือนแล้วครับ เพิ่งไปตรวจมาอาทิตย์ที่แล้ว”“แล้วทำไมไม่บอกแม่ นี่มันเรื่องใหญ่ของตระกูลเราเลยนะ” คนเป็นแม่เอ่ยตำหนิลูกชาย ด้วยความน้อยใจจนเสียงสั่น“ขอโทษค่ะ พายยังไม่ให้บอกเอง คิดว่าซัก 5 เดือนค่อยบอก”“ไม่ได้ เธอควรรีบบอกตั้งนานแล้ว แล้วนี่เป็นยังไงบ้างแพ้ท้องหรือเปล่า”“ค่ะ คลื่นไส้บ่อย ๆ ช่วงนี้พายเหนื่อยมาก ทานอะไรไม่ค่อยได้ ง่วงนอนตลอดเวลา”“เห็นไหมครับแม่ ถ้าแม่รู้แบบนี้แล้วผมต้องขอโทษด้วย ที่ต้องเชิญให้แม่กลับไปก่อน”“เอเดน! นี่แกถึงขั้นจะผลักไสไล่ส่งแม่เลยเหรอ”“แม่ครับ ผมไม่อยากพูดจาไม่ดีกับแม่เลย แต่ถ้าแม่ยังตั้งท่าจะหาเรื่องพาย ผมก็จำเป็นต้องทำแบบนี้”“แกคงเห็นว่าแม่เป็นนางยักษ์นางมาร คอยแต่จะรังแกเมียแกสินะ”“คร
หลังจากท่องเที่ยว และจัดการภารกิจจนเสร็จสิ้นเกือบทั้งหมด สองสามีภรรยาที่นอนตระกองกอดกันอยู่บนเตียงกว้าง ก็เริ่มบทสนทนาท่ามกลางความเงียบสงบ“ได้คุยกับคุณเซย่าแล้ว พายรู้สึกดีมากเลยค่ะ พายดีใจนะคะ ที่พี่เอเดนเปลี่ยนไปได้มากขนาดนี้”“คงเป็นเพราะตั้งแต่ได้รู้จักกับพาย พี่ก็เลยกลายเป็นคนใจเย็นขึ้นละมั้ง และปล่อยวางทุกอย่างได้มากกว่าเดิม” เอเดนตอบพลางนึกย้อนไปถึงตัวเองในอดีต หากเป็นเมื่อก่อน เขาคงจัดการทุกคนที่ทรยศอย่างเด็ดขาดไปแล้ว ทว่าตอนนี้เขากลับสามารถอโหสิกรรมให้เซย่าและคาลอส ได้อย่างสนิทใจจนน่าประหลาดใจแม้แต่เคน ลูกน้องคนสนิทที่หักหลังเขาได้อย่างเลือดเย็น ด้วยการขโมยความลับไปมอบให้คู่แข่ง จนธุรกิจเกือบพังทลาย เคราะห์ดีที่เขาไหวตัวทัน ทว่าแทนที่จะปลิดชีพมันเหมือนคนอื่น ๆ ที่เคยทรยศ เขากลับเลือกที่จะปล่อยมันไป เพียงเพราะนึกถึงใบหน้าของพัชชา ที่คอยเตือนสติเขาอยู่เสมอ ความรักที่มีต่อเธอทำให้เขา ไม่อยากทำเรื่องรุนแรงเช่นนั้นอีก“พายดีใจจริงๆ ค่ะ พายภูมิใจในตัวพี่เอเดนที่สุดเลย”“ก็เพราะพี่รักพายไงครับ พี่ถึงอยากเป็นคนที่ดีขึ้นเพื่อพายกับลูก”“ค่ะ พายก็รักพี่เอเดน” หญิงสาวกระชับอ้อมกอดแน่น
ณ ลาสเวกัสหลังจากเสร็จสิ้นพิธีวิวาห์อันแสนหวาน ช่วงเวลาแห่งการดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์ก็เริ่มต้นขึ้นลาสเวกัสคือจุดหมายปลายทางที่พัชชาปรารถนาจะกลับมา เพราะที่แห่งนี้เปี่ยมไปด้วยความทรงจำมากมาย ที่ยังคงฝังรากลึกอยู่ในใจยามที่เธอมองย้อนกลับไปถึงช่วงเวลาที่เคยตกระกำลำบาก จนกระทั่งได้เรียนรู้จักความรัก และต้องหอบหิ้วหยาดเลือดเนื้อเชื้อไขในท้อง ออกไปเริ่มต้นชีวิตใหม่เพียงลำพัง มันคือบททดสอบอันหนักหน่วงที่สุดสำหรับผู้หญิงคนหนึ่งแต่ในวันนี้เธอกลับมาที่นี่อีกครั้ง เพื่อเริ่มต้นชีวิตรักใหม่ที่สมบูรณ์แบบ ทุกวันของเธออบอวลไปด้วยความสุข จนแทบไม่อยากจะแยกห่างจากชายคนรัก แม้เพียงวินาทีเดียวทางด้านเอเดนเอง ชีวิตของเขาก็ไม่ต่างกัน นับตั้งแต่พรากจากเธอไป หัวใจของเขาก็แห้งเหือดไร้ซึ่งความสุข จนกระทั่งได้เธอกลับคืนมาเติมเต็ม คำว่าครอบครัวให้สมบูรณ์อีกครั้ง เขาจึงได้สัมผัสถึงความสุขที่แท้จริงที่โหยหามาตลอด 5 ปีร่างสูงโน้มตัวลงสวมกอดภรรยาสาว ที่ตีตราจองตามกฎหมายอย่างทะนุถนอม ขณะที่เธอกำลังยืนเหม่อลอย ทอดสายตาออกไปนอกหน้าต่าง“คิดอะไรอยู่”“เปล่าค่ะ พายแค่คิดอะไรเรื่อยเปื่อยนิดหน่อย ไม่สำคัญหรอกค่ะ” ทว่าแ
ภายในห้องรับรองบรรยากาศภายในห้องเต็มไปด้วยความเงียบขรึม เมื่อสมาชิกตระกูลเคอร์เลซมาอยู่กันพร้อมหน้า ทั้งคุณหญิงพิมพาและคุณแดเนียล ที่เพิ่งเดินทางมาถึง ต่างจ้องมองเด็กชายตัวน้อยตรงหน้า สลับกับใบหน้าของลูกชายคนโต ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามขวัญลดาได้แต่ลอบมองหน้าอาเดม ด้วยความรู้สึกอึดอัดใจ เธอเองก็คาดไม่ถึงว่าพรหมลิขิตจะเล่นตลกให้เรื่องราวบังเอิญได้ถึงเพียงนี้เอเดนกับพัชชารวมถึงวิกเตอร์ ที่นั่งอยู่ข้างกันพัชชาพยายามหลีกเลี่ยงการสบตากับพิมพา เพราะลึก ๆ ในใจเธอยังคงเจ็บปวดกับคำดูถูกเหยียดหยาม ที่เคยได้รับมาโดยตลอด“นี่มันเรื่องอะไรกัน ช่วยอธิบายให้แด๊ดฟังที” แดเนียล ประมุขของบ้านเอ่ยถามขึ้นเป็นคนแรก“นี่พาย ภรรยาของผมครับแด๊ด” เอเดนแนะนำหญิงสาวข้างกาย“สวัสดีค่ะ” พัชชายกมือไหว้ด้วยความสุภาพ“ส่วนนี่ก็ลูกชายผมครับ ชื่อวิกเตอร์ หลานชายของแด๊ด” เอเดนแนะนำลูกชายให้พ่อรู้จัก โดยที่เขายังคงทำตัวมึนตึงและเมินเฉยต่อผู้เป็นแม่“...” คุณหญิงพิมพาได้แต่อึ้งจนพูดไม่ออก เธอไม่นึกเลยว่า เด็กชายที่เธอรู้สึกถูกชะตาและเอ็นดูตั้งแต่แรกเห็น จะกลายเป็นหลานชายแท้ ๆ เลือดเนื้อเชื่อไขของตัวเอง“หลานปู่เหรอ
ด้วยความที่ไม่เคยต้องเผชิญกับสถานการณ์เช่นนี้มาก่อน เมื่อก้าวออกมาพบกับฝูงชนจำนวนมาก วิกเตอร์ก็เริ่มมีอาการประหม่าอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคู่เล็กกวาดมองไปรอบตัว ด้วยความสับสนเพราะมองไปทางไหนก็ไม่พบใบหน้าที่คุ้นเคย ไม่เห็นทั้งพ่อ แม่ หรือแม้แต่แม่ขวัญ เด็กน้อยที่ไม่เคยชินกับสังคมเช่นนี้ จึงหยุดชะงักอยู่กับที่ ไม่กล้าก้าวเดินต่อแม้แต่ก้าวเดียว“วิกเตอร์” พัชชาอุทานออกมาด้วยความตกใจ เมื่อเห็นลูกชายยืนนิ่งหน้าเสียอยู่บนเวที“พาย ลูกเราเป็นอะไรหรือเปล่า” เอเดนรีบถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง“น่าจะไม่ชินค่ะ วันนี้คนเยอะมากจริง ๆ ขวัญบอกว่าตอนซ้อมมีแค่เด็ก ๆ กับคนดูแล พอมาเจอสถานการณ์จริงแบบนี้ แกคงตื่นเต้นจนทำตัวไม่ถูก”“เราไปพาลูกกลับตอนนี้เลยดีไหมพาย พี่สงสารลูก” คนเป็นพ่อมองดูหยาดน้ำตา ที่จวนจะหยดของลูกชายด้วยความเวทนา“รออีกสักนิดเถอะค่ะ วิกเตอร์ยังไม่เคยทำอะไรแบบนี้ ถือเป็นโอกาสให้แกได้เรียนรู้สิ่งใหม่ ๆ ในเมื่ออุตส่าห์พาแกมาอยู่ตรงนี้แล้ว ลองให้แกได้สู้อีกหน่อยนะคะ”“ก็ได้ แต่ถ้าลูกดูอึดอัดมากกว่านี้ พี่จะพาลูกกลับทันที” เอเดนยอมผ่อนปรน แต่ก็ยังกำมือภรรยาไว้แน่นด้วยความกังวล“ขวัญ หลานคุณเป็
คู่รักที่เพิ่งกลับมาปรับความเข้าใจกัน ตอนนี้อบอวลไปด้วยความหวานชื่น ทั้งคู่ตื่นแต่เช้าตรู่เพื่อทำกิจกรรมร่วมกัน เริ่มจากการอาบน้ำแต่งตัวให้ลูกชายตัวน้อย เพื่อเตรียมตัวไปส่งที่โรงเรียนวิกเตอร์ฉีกยิ้มกว้างอย่างมีความสุข เมื่อสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นของคำว่าครอบครัว ที่มีทั้งพ่อและแม่พร้อมหน้าเหมือนกับเพื่อนคนอื่น ๆ มิหนำซ้ำวันนี้ยังมีพ่อไปส่งถึงหน้าโรงเรียนด้วยตัวเอง ไม่มีอะไรที่จะน่าดีใจไปกว่านี้อีกแล้วสำหรับเด็กชายเมื่อส่งลูกเสร็จเรียบร้อย ทั้งคู่ก็มุ่งหน้าไปส่งขนมตามออเดอร์ที่ค้างไว้ โดยมีเอเดนคอยตามติดไม่ห่าง เพราะเขาตั้งใจ จะให้เธอแจ้งแก่ลูกค้าทุกคน ว่าจะเลิกทำขนมขายตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป“ส่งขนมเสร็จแล้วเข้าไปที่โรงแรมกับพี่นะ”“บ้า พูดอะไรแบบนั้นคะ” พัชชาหน้าแดงซ่านเมื่อเห็นเขาพูดจาสองแง่สองง่าม ต่อหน้าลูกน้อง“คิดอะไรลามก พี่เป็นเจ้าของโรงแรมนะลืมไปแล้วหรือไง”“ก็ใครจะไปรู้ล่ะเล่นพูดมาแบบนี้”“หึ แต่พี่ก็ให้คนเปิดห้องสูทส่วนตัว เตรียมไว้แล้วนะ เผื่อว่าเราสองคนอยากจะพักผ่อนกันเป็นการส่วนตัว”“บ้า” หญิงสาวรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่น เพื่อซ่อนความเขินอายที่ปิดไม่มิดขนมที่เธอมาส่งในวั

![ไฟรักเพลิงสวาท [PWP] + [NC30+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)





