LOGINMIREA“Hey! What's bothering you?”Napakurap ako mula sa pagkatulala nang marinig ang tanong ‘yon mula kay R’mian. Isang beses ako tumikhim, pero hindi ako nakasagot sa tanong niya.“Tulala ka?” he asked again.Umisang iling ako saka hinimas ang batok ko.“N-Napagod lang yata ako sa mall–”“Kilala kita, Bah.”Tumingin ako ng diretso sa kanya. Saka ko lang na-gets ang pinu-punto niya nang irapan niya ako. Napabuntong-hininga ako. Naiintindihan ko na. Tulad ko ay nakita rin niya si Rex sa mall kasama ang isang babae.“Dahil ba sa kanya kaya ka ganyan?” tanong niyang muli.Ngumisi ako saka sumimangot. Ang simple nang tanong pero hindi ako makasagot!“Since then, wala siyang pakialam sa nararamdaman mo, kaya hindi ko maintindihan kung bakit ganyan ka ‘pag nakikita mo siya—”“Excuse me?” putol ko sa sinasabi niya. “I don’t even care about him—”“No. I know you!” Napairap ako habang umiiling.“Ano pa ba’ng bagay ang kailangan kong ipaintindi sa ‘yo? Anong kagaguhan pa ang dapat gawin ng
MIREAI sat on Anghela's side after I wrapped the bodies of both of them with a blanket. It's been a week since they got sick. Fortunately, their fever did not last long. R'mian seems to be right. Nanibago lang sila sa klima ng Pinas. I watched them as they slept soundly. I can't help but be happy and proud of myself because when they came into my life— I had a hard time. I've been through a lot. Everything wasn't easy, but I was able to handle it because of the two of them. I shook my head to stop the things running through my mind. I smiled and caressed both of their faces— magkaiba ang kasarian nila, pero iisa ang hulma at ang kanilang itsura. Hindi nino man maikakaila na sa'kin sila galing. They got almost everything from me, except their noses. Napahinto ako nang sandaling gumalaw si Anghel mula sa puwesto nito. Pagkatapos niyon ay sumunod si Anghela. I sighed and smiled again. They're really twins. It's as if their souls are always communicating with each other. What one d
MIREAMystery flower shop“Hey, good afternoon!” Kakapasok ko lang sa loob ng shop nang matigilan ako’t mapukaw ang atensyon ko sa isang lalaking tila humahangos habang papalapit sa counter kung saan naroon si Vetina— ang nakababatang kapatid ni R'mian. “Good afternoon, Sir! How can I help you?” salita ni Veti. Tumikhim ang lalaki bago sumagot, “I know the owner of this shop, Miss. I'm here to pick up my reserved flowers for a fashion show.”Lumawak ang ngiti ni Vetina. “I see. Kayo po ba ‘yung kausap ni Kuya kahapon?” “Yes, ako nga.”“Okay, Sir. For a while, tatawagin ko lang po siya.”“Alright, thanks!”Vetina was about to enter the office, but she stopped when her eyes caught me. “Ate? Oh, God! You're here!” Nakangiti siyang kumaway sa akin. There's a hint of joy mixed with surprise in her tone. I feel that she wants to approach me; hindi lang niya magawa dahil sa customer na naghihintay. “How are you?” I asked after kissing her cheek— ako ang lumapit sa kanya.“I'm good, A
MIREA“SA TABI NA LANG HO, MANONG.”Tiningnan ko ang metro bago ko binuksan ang bag na hawak ko, saka kumuha ng pera sa wallet. “Ito pala ang Q-Vil, Ma'am.” Napatingin ako sa kanya. Hula ko’y nasa kuwarenta mahigit na ang edad niya at tila bago pa lang ito sa trabaho niya. “Matagal ko nang naririnig ang lugar na ito, pero ngayon lang ako nagawi rito. Kadalasan kasi ang nagiging pasahero ko'y pa-north ang direksyon mula sa airport,” dagdag pa niya. Natigilan ako. May kung anong kumurot sa puso ko dahil sa sinabi niya nang lingunin ko ang gate namin. Biglang sumariwa sa isip ko ang mga nangyari noon. It's been four years. Matagal na panahon na ang nakalipas, pero kailanman ay hindi nawala sa sistema ko ang mga naiwan ko rito sa Pilipinas. “Ito po ang bayad, Manong.”Hindi na ‘ko sumagot sa huli niyang sinabi. Inabot ko ang isang libo at hindi ko na kinuha ang sukli. “Salamat, Ma'am. Ang laki nito,” wika niya. Ngumiti ako bilang tugon. Napansin niya siguro na hirap ako dahil hindi
REXFour years later“How many months have you been here?” “Two months, Sir.”“What do you know about the things indicated here?” I smirked. “S-Sir?”I slammed the folder on my worktable. “Don't you know that I have been in this business for a long time?” Tiim-bagang ko siyang tinitigan. “I know every move and strategy of my people, and have become my people,” I told her emphatically. My blood rushed to my head when I saw her reaction. The nervousness she feels is noticeable. She adjusted the coat she was wearing before bowing her head. “I-I can't understand, Sir—”"I am familiar with the proposals you made, just so you know.” Ngumisi ako sa pangalawang pagkakataon. “I gave you a few weeks to fix your work, then you just gave me a garbage result!” My voice boomed in the office. Her jaw dropped and she couldn't even say a single word to me.“Alam mo ba ang mawawala sa kumpanyang ‘to kung naipasa agad ang ginawa mo sa mga investors?”She raised her face in shock. “I’m sorry, Sir
MIREAPuting kisame at ‘di kalamigan na lugar ang bumungad sa akin, nang imulat ko ang aking mga mata. Nagsimula akong kabahan, nang ibaling ko ang tingin sa paligid at matanaw ang dextrose na nakakabit sa akin. Wala akong ibang makita, nagising akong mag-isa. Ang huli kong natatandaan bago mawalan ng malay ay kasama ko si Rex. Alam na kaya ni nanay at Keeth ang nangyari sa ‘kin… “It's nice to see you're awake! Kumusta ang pakiramdam mo, Ms. Devastro?”I stared at a male doctor who was approaching me. He looked a little old, but he's still good-looking. “Hindi ka na masyadong maputla kumpara ng dalhin ka rito,” aniya pa. Sandali akong natulala sa sinabi niya, natauhan lang ako nang maramdaman ang luhang pumatak sa mata ko. “Doc, b-buntis po ako. D-Dinugo ako. Ano pong balita sa baby ko? Kumusta po ang lagay niya?”Binalot ako nang takot at kaba nang hindi niya sagutin ang tanong ko. “Doc, sumagot ka. Kumusta ang baby ko? Ayos lang ba siya?” Pinagmasdan ko siya. Hindi ko inalis
MIREA“KANINA PA BA TULOG SI NANAY?”Nagmadali ako sa pag akyat kanina, nang mabasa ang mensahe ni Keeth na paalis na ang doctor nito. “Hindi, Ate. Kakatulog lang niya matapos i-check ng nurse ang blood pressure niya.”Pinagmasdan ko si nanay. Maayos na ang kulay at itsura nito, kumpara no'ng unan
MIREA The event was already starting when I got out. I quietly walked back to the coffee station. I acted like nothing happened inside the restroom with Rex. I know my limitations, I'm aware that my role is different here on the range and as his lowkey slave. “Nand'yan ka na pala. Kanina pa kita h
3rd person’s POVSa labis na pag-aalala ni Mirea, tinawagan nito ang kanyang kapatid na si Keeth matapos magbihis at mag-ayos sa CR.“Hindi ako papayagan umalis ngayon, dahil kailangan ako rito. Hindi ba talaga pwedeng ikaw na lang ang mag-ayos ng mga kailangan d'yan?”“Hindi, Ate. Pirma mo raw po
MIREANAPABALIKWAS AKO MULA SA AKING KAMA, NANG MARINIG ANG MALAKAS NA ALARM NG CELLPHONE KO. Pilit kong dinilat ang mabibigat kong mga mata. Gusto ko pa sana bumalik sa pagtulog dahil dama ko ang bigat ng aking pakiramdam, pero hindi pwede ‘pagkat kailangan ako sa golf ngayon. Isang beses ako hu







