Chapter: Chapter 41MIREAI sat on Anghela's side after I wrapped the bodies of both of them with a blanket. It's been a week since they got sick. Fortunately, their fever did not last long. R'mian seems to be right. Nanibago lang sila sa klima ng Pinas. I watched them as they slept soundly. I can't help but be happy and proud of myself because when they came into my life— I had a hard time. I've been through a lot. Everything wasn't easy, but I was able to handle it because of the two of them. I shook my head to stop the things running through my mind. I smiled and caressed both of their faces— magkaiba ang kasarian nila, pero iisa ang hulma at ang kanilang itsura. Hindi nino man maikakaila na sa'kin sila galing. They got almost everything from me, except their noses. Napahinto ako nang sandaling gumalaw si Anghel mula sa puwesto nito. Pagkatapos niyon ay sumunod si Anghela. I sighed and smiled again. They're really twins. It's as if their souls are always communicating with each other. What one d
Last Updated: 2026-04-06
Chapter: Chapter 40MIREAMystery flower shop“Hey, good afternoon!” Kakapasok ko lang sa loob ng shop nang matigilan ako’t mapukaw ang atensyon ko sa isang lalaking tila humahangos habang papalapit sa counter kung saan naroon si Vetina— ang nakababatang kapatid ni R'mian. “Good afternoon, Sir! How can I help you?” salita ni Veti. Tumikhim ang lalaki bago sumagot, “I know the owner of this shop, Miss. I'm here to pick up my reserved flowers for a fashion show.”Lumawak ang ngiti ni Vetina. “I see. Kayo po ba ‘yung kausap ni Kuya kahapon?” “Yes, ako nga.”“Okay, Sir. For a while, tatawagin ko lang po siya.”“Alright, thanks!”Vetina was about to enter the office, but she stopped when her eyes caught me. “Ate? Oh, God! You're here!” Nakangiti siyang kumaway sa akin. There's a hint of joy mixed with surprise in her tone. I feel that she wants to approach me; hindi lang niya magawa dahil sa customer na naghihintay. “How are you?” I asked after kissing her cheek— ako ang lumapit sa kanya.“I'm good, A
Last Updated: 2026-03-16
Chapter: Chapter 39MIREA“SA TABI NA LANG HO, MANONG.”Tiningnan ko ang metro bago ko binuksan ang bag na hawak ko, saka kumuha ng pera sa wallet. “Ito pala ang Q-Vil, Ma'am.” Napatingin ako sa kanya. Hula ko’y nasa kuwarenta mahigit na ang edad niya at tila bago pa lang ito sa trabaho niya. “Matagal ko nang naririnig ang lugar na ito, pero ngayon lang ako nagawi rito. Kadalasan kasi ang nagiging pasahero ko'y pa-north ang direksyon mula sa airport,” dagdag pa niya. Natigilan ako. May kung anong kumurot sa puso ko dahil sa sinabi niya nang lingunin ko ang gate namin. Biglang sumariwa sa isip ko ang mga nangyari noon. It's been four years. Matagal na panahon na ang nakalipas, pero kailanman ay hindi nawala sa sistema ko ang mga naiwan ko rito sa Pilipinas. “Ito po ang bayad, Manong.”Hindi na ‘ko sumagot sa huli niyang sinabi. Inabot ko ang isang libo at hindi ko na kinuha ang sukli. “Salamat, Ma'am. Ang laki nito,” wika niya. Ngumiti ako bilang tugon. Napansin niya siguro na hirap ako dahil hindi
Last Updated: 2026-03-12
Chapter: Chapter 38REXFour years later“How many months have you been here?” “Two months, Sir.”“What do you know about the things indicated here?” I smirked. “S-Sir?”I slammed the folder on my worktable. “Don't you know that I have been in this business for a long time?” Tiim-bagang ko siyang tinitigan. “I know every move and strategy of my people, and have become my people,” I told her emphatically. My blood rushed to my head when I saw her reaction. The nervousness she feels is noticeable. She adjusted the coat she was wearing before bowing her head. “I-I can't understand, Sir—”"I am familiar with the proposals you made, just so you know.” Ngumisi ako sa pangalawang pagkakataon. “I gave you a few weeks to fix your work, then you just gave me a garbage result!” My voice boomed in the office. Her jaw dropped and she couldn't even say a single word to me.“Alam mo ba ang mawawala sa kumpanyang ‘to kung naipasa agad ang ginawa mo sa mga investors?”She raised her face in shock. “I’m sorry, Sir
Last Updated: 2026-03-04
Chapter: Chapter 37MIREAPuting kisame at ‘di kalamigan na lugar ang bumungad sa akin, nang imulat ko ang aking mga mata. Nagsimula akong kabahan, nang ibaling ko ang tingin sa paligid at matanaw ang dextrose na nakakabit sa akin. Wala akong ibang makita, nagising akong mag-isa. Ang huli kong natatandaan bago mawalan ng malay ay kasama ko si Rex. Alam na kaya ni nanay at Keeth ang nangyari sa ‘kin… “It's nice to see you're awake! Kumusta ang pakiramdam mo, Ms. Devastro?”I stared at a male doctor who was approaching me. He looked a little old, but he's still good-looking. “Hindi ka na masyadong maputla kumpara ng dalhin ka rito,” aniya pa. Sandali akong natulala sa sinabi niya, natauhan lang ako nang maramdaman ang luhang pumatak sa mata ko. “Doc, b-buntis po ako. D-Dinugo ako. Ano pong balita sa baby ko? Kumusta po ang lagay niya?”Binalot ako nang takot at kaba nang hindi niya sagutin ang tanong ko. “Doc, sumagot ka. Kumusta ang baby ko? Ayos lang ba siya?” Pinagmasdan ko siya. Hindi ko inalis
Last Updated: 2026-02-28
Chapter: Chapter 36MIREA“Hi, Mire! Are you ready for Canada? Think about what I told you, okay? I will not return to the Philippines once you have made up your mind.”Napabuntong-hininga na lang ako matapos mabasa ang mensaheng ‘yon mula kay R’mian. Nalaman kasi niya mula kay Ate Ferym na buntis ako. At gusto niyang tulungan ako sa pagpapalaki nito, sakaling nasa Canada na kami. Hindi ko inabala ang sarili kong tumugon sa sinabi niya. Gayunpaman, masaya ako dahil sa pagmamalasakit at kabutihan niya. Hindi ko maipaliwanag, pero tulad ng pakiramdam ko kapag kausap at kasama sina Dhana at E-M ay gano'n din ang pakiramdam ko sa kanya. Magaan siyang kasama. Tatlong linggo na ang nakalipas mula nang makabalik kami sa Maynila ni Rex. Agaran naming inasikaso ni R’mian ang mga kailangang dokumento para mabilis na makaalis ng bansa. Iyon ang gusto ni Ate Ferym— which I want too. Pero hindi ko maintindihan ang sarili ko, dahil sa tuwing sasagi sa isip ko ang nalalapit na araw ng flight namin ni R'mian ay nanin
Last Updated: 2026-02-25
Billionaire's Possessive Love
Dasha Alesi thought she had finally escaped her past— the pain, the humiliation, and the man who once ruined her peace.
Muling nagbago ang lahat nang makita niya si Blaise Devaro— ang mapanganib na billionaire na may kontrol sa kompanyang pinapasukan niya, at sa bawat kilos nito.
Blaise isn’t just powerful— he’s dominated. At nang muling magtagpo ang kanilang landas, alam ni Dasha na wala na siyang takas.
Sa pagitan ng kanilang komplikadong ugnayan ay dumating si Torin, pamangkin ni Blaise— ang lalaking kabaligtaran ng tiyuhin niya. Maunawain, mahinahon, at madaling kausap.
Hindi alam ni Dasha kung alin sa dalawa ang mas delikado. Ang lalaking pilit sinasariwa muli ang sugat ng nakaraan, o ang lalaking unti-unting nagbubukas ng puso niyang pininsala ng nagdaan.
Sa pagitan ng mga lihim, pagnanasa, at paghihiganti ay isang maling desisyon ang maaaring sumira sa kanila . . .
Sapagkat walang maaaring manalo sa laro ng pagnanasa at kapangyarihan, lalo na— kung ang tiyuhin ng iyong kasintahan ay nais na ariin ka.
Read
Chapter: Chapter 9DashaI WENT BACK TO THE ROOM AFTER WE ATE.I left Blaise and his grandmother talking, while Bhoy is busy playing with his cat. Wala akong makausap kaya umakyat na lang ako rito. Kanina pa ako hindi mapakali dahil walang signal sa lugar na ito. I don't use social media right now, I avoid stress, but this is me right now, struggling… I looked at the time on the watch I was wearing. Five o'clock in the afternoon, but we are still here at Floriam Mansion. I don't understand what's happening anymore, it's annoying! I sighed. I was stunned to see a picture of a man. I walked over and looked at it. Nakilala ko ito nang makita ang nunal nito sa kaliwang kilay. Napalunok ako nang mabasa ang sulat kamay sa ibaba nito. “Uncle…” Napatingin ako sa kawalan nang maalala ang tagpo sa pagitan naming dalawa, matapos mangyari ang gabi na bumago sa aking buhay. ***flashback***“Hoy, Dasha! Buti naman pumasok ka,” si Torin. Hindi ko siya pinansin. Bukod sa wala ako sa mood, ayoko siyang makausap
Last Updated: 2026-01-02
Chapter: Chapter 8DASHAI walked to the balcony after taking a shower.Napayakap ako sa sarili ko nang maramdaman ang pagtama ng malamig na hangin sa aking balat. Manipis lang ang damit na suot ko. Ito lang kasi ang nakita ko na maayus-ayos sa closet ng kwarto na pinaghatiran sa akin ni Blaise kanina. That man…Hindi ko alam kung anong dahilan niya sa pagsama sa akin sa mansyon na ito. At talagang nagpalipas pa siya ng gabi rito. I sighed. Pinagmasdan ko ang paligid. Hindi ko mapigilan ang aking sarili na makaramdam ng paghanga dahil sa ganda ng siyudad na ito. Ang dami nang nagbago, ngunit hindi pa rin nawala ang huni ng mga ibon lalo na 'pag gabi, maging ang pagaspas ng mga kawayan na nagmumula sa garden kapag humahangin. Napakapayapa. Nakaka-relax. Bumalik ako sa kwarto nang ‘di na kayanin ang lamig. Humiga ako at agad na ipinikit ang aking mga mata. Hindi nagtagal, nakaramdam ako ng antok. I was about to go to sleep when suddenly someone knocked from my door. “Hey, are you asleep?”Nakakabah
Last Updated: 2025-12-23
Chapter: Chapter 7DASHAHINDI PA KAMI NAKAKATAPAK SA LOOB NG FLORIAM MANSION AY PARANG GUSTO KO NA UMALIS.Ito na naman ako. Hindi mapigilan ang aking damdamin. Unti-unti na namang bumabalik sa isip ko ang mga bagay na dapat ay hindi ko na inaalala. Bakit ba kasi ako pilit hinihila sa lugar na ito? “Come here.”Napatingin ako sa seryosong mukha ni Blaise nang makapasok siya sa loob. “I said, come here,” ulit niya. Kumurap ako mula sa pagkakatulala. Ayoko sanang pumasok, pero wala akong ibang choice kundi ang sumunod dahil mahirap makipag diskusyon sa taong laging tama ang tingin sa sarili. I sighed. “Uncle Blaise!”Naistatwa ako sa tinigalan kong pwesto, nang matanaw ang isang batang lalaki habang papalapit kay Blaise. May hawak itong kulay abo na pusa. “How are you, Bhoy?” “I'm good, Uncle!” “Is this the cat I gave you last year?”“Yes, Uncle Blaise!”“Very good, inaalagaan mo nang mabuti.”“Ofcourse, Uncle Blaise. I don't have any other friends, the only one I always talk to and hang out wit
Last Updated: 2025-12-19
Chapter: Chapter 6DASHANAG-UUSAP KAMING DALAWA NI TORIN, IYON ANG HULI KONG NAAALALA. Pinakatitigan ko ang lalaki na nasa aking harapan. Wala akong ideya sa nangyayari, pero alam kong may alam ang lalaking ito kung bakit at paano ako napunta rito. "N-Nasaan si Torin?" nanginginig ang aking boses. Yakap ko ang aking sarili. Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko. "Hindi ba't ikaw ang tiyuhin niya?" muli kong tanong. Natatakot ako 'pagkat kahit ekspresyon ng mukha niya'y hindi matukoy! "Magsalita ka, n-nasaan si T-Torin—""He went home."Nag-init ang paligid ng aking mga mata sa sinabi niya. Hindi... hindi ako magagawang iwan ni Torin dito nang mag-isa! "Binilin ka niya sakin—""Sinungaling ka! Sinungaling!" Hindi ko na napigilang mapaluha dahil sa kabiguang aking nararamdaman. "Hindi bagay kay Torin ang magkaroon ng kasintahan. Nag-aaral pa siya." Ngumisi ito. "Nakita ko rin na naninigarilyo at umiinom siya kanina— kasama ka."Hindi ko alam kung bakit tila nagdilim ang kanyang mukha. Pero dahil
Last Updated: 2025-12-04
Chapter: Chapter 53rd Person's POVNasa kalagitnaan ng pag-iisip si Dasha, nang tumunog ang kanyang phone. "Hello?""Hello, Apo. Nasaan ka ba? Kanina pa ako nagpapadala ng mensahe sa'yo, hindi mo ako sinasagot."Mabilis niyang ni-loudspeaker ang cellphone nito saka niya tsinek ang inbox. Napalunok siya nang makita ang sunud-sunod na mensahe galing sa kanyang Lola. "O-Opo, Lola. Nakita ko na. Pasensya na po.""Oh, siya. Mag-iingat ka kung nasaan ka man. Ikaw ay sumagot sa mensahe ko, ha?""Opo," magalang niyang sagot. Isa-isa nitong binuksan at binasa ang pinadalang mensahe sa kanya ng kanyang lola buhat nang patayin nito ang tawag. +639305071221: "Apo, mag-iisang taon na kita hindi nakikita. Dalawin mo ako."+639305071221: "Apo, tawagan mo ako."+639305071221: "Apo, nag-aaral ka pa ba? Nag-enroll ka ba sa kolehiyo?"+639305071221: "Sumagot ka aking Apo."Hindi niya napigilan ang kanyang sarili na mapangiti. Habang may mga matang nakatingin sa kanya. "Hanep sa pamangkin mo, Blaise. Napakaganda ng gi
Last Updated: 2025-11-26
Chapter: Chapter 4 DASHA“Blaise!” pabulong na sigaw ko dahil sa gulat. Lumunok ako nang ikulong niya ‘ko sa kanyang bisig. “Ano itong ginagawa mo sa'kin?” iningatan ko ang makagawa ng ano mang ingay dahil baka biglang sumulpit si Kate. “Naalala mo ba ang sinabi ko? Titigilan kita kapag umalis ka."Napakagat ako sa labi ko. "Nasa'n ka ba ngayon?" pabulong lamang iyon ngunit tila nakapagbasag ng eardrums ko! Ano bang ugali mayroon siya? Bakit niya ginagawa sa'kin 'to? Sa yaman niya, pwede siyang bumili ng babae kahit na sinong gustuhin niya, bakit ako ang puntirya niya? Bakit? Salubong ang kilay ko nang tingnan ang braso niya. Gusto ko siyang itulak pero wala na talaga 'kong lakas. Galing pa'ko sa byahe, dumiretso ako rito para sa trabaho hindi para sa kanya. “Blaise, let me go!”He smirked. “For what?"Tumingin ako sa kanyang mukha, pero hindi ako nagsalita. Inalis ko ang aking mga mata nang mapansin kong nagdilim ang mukha niya. Nagulat ako nang gumalaw ito saka humalik sa leeg ko. Napapikit ak
Last Updated: 2025-11-26
LOGIN
