ANMELDENMIREAMystery flower shop“Hey, good afternoon!” Kakapasok ko lang sa loob ng shop nang matigilan ako’t mapukaw ang atensyon ko sa isang lalaking tila humahangos habang papalapit sa counter kung saan naroon si Vetina— ang nakababatang kapatid ni R'mian. “Good afternoon, Sir! How can I help you?” salita ni Veti. Tumikhim ang lalaki bago sumagot, “I know the owner of this shop, Miss. I'm here to pick up my reserved flowers for a fashion show.”Lumawak ang ngiti ni Vetina. “I see. Kayo po ba ‘yung kausap ni Kuya kahapon?” “Yes, ako nga.”“Okay, Sir. For a while, tatawagin ko lang po siya.”“Alright, thanks!”Vetina was about to enter the office, but she stopped when her eyes caught me. “Ate? Oh, God! You're here!” Nakangiti siyang kumaway sa akin. There's a hint of joy mixed with surprise in her tone. I feel that she wants to approach me; hindi lang niya magawa dahil sa customer na naghihintay. “How are you?” I asked after kissing her cheek— ako ang lumapit sa kanya.“I'm good, A
MIREA“SA TABI NA LANG HO, MANONG.”Tiningnan ko ang metro bago ko binuksan ang bag na hawak ko, saka kumuha ng pera sa wallet. “Ito pala ang Q-Vil, Ma'am.” Napatingin ako sa kanya. Hula ko’y nasa kuwarenta mahigit na ang edad niya at tila bago pa lang ito sa trabaho niya. “Matagal ko nang naririnig ang lugar na ito, pero ngayon lang ako nagawi rito. Kadalasan kasi ang nagiging pasahero ko'y pa-north ang direksyon mula sa airport,” dagdag pa niya. Natigilan ako. May kung anong kumurot sa puso ko dahil sa sinabi niya nang lingunin ko ang gate namin. Biglang sumariwa sa isip ko ang mga nangyari noon. It's been four years. Matagal na panahon na ang nakalipas, pero kailanman ay hindi nawala sa sistema ko ang mga naiwan ko rito sa Pilipinas. “Ito po ang bayad, Manong.”Hindi na ‘ko sumagot sa huli niyang sinabi. Inabot ko ang isang libo at hindi ko na kinuha ang sukli. “Salamat, Ma'am. Ang laki nito,” wika niya. Ngumiti ako bilang tugon. Napansin niya siguro na hirap ako dahil hindi
REXFour years later“How many months have you been here?” “Two months, Sir.”“What do you know about the things indicated here?” I smirked. “S-Sir?”I slammed the folder on my worktable. “Don't you know that I have been in this business for a long time?” Tiim-bagang ko siyang tinitigan. “I know every move and strategy of my people, and have become my people,” I told her emphatically. My blood rushed to my head when I saw her reaction. The nervousness she feels is noticeable. She adjusted the coat she was wearing before bowing her head. “I-I can't understand, Sir—”"I am familiar with the proposals you made, just so you know.” Ngumisi ako sa pangalawang pagkakataon. “I gave you a few weeks to fix your work, then you just gave me a garbage result!” My voice boomed in the office. Her jaw dropped and she couldn't even say a single word to me.“Alam mo ba ang mawawala sa kumpanyang ‘to kung naipasa agad ang ginawa mo sa mga investors?”She raised her face in shock. “I’m sorry, Sir
MIREAPuting kisame at ‘di kalamigan na lugar ang bumungad sa akin, nang imulat ko ang aking mga mata. Nagsimula akong kabahan, nang ibaling ko ang tingin sa paligid at matanaw ang dextrose na nakakabit sa akin. Wala akong ibang makita, nagising akong mag-isa. Ang huli kong natatandaan bago mawalan ng malay ay kasama ko si Rex. Alam na kaya ni nanay at Keeth ang nangyari sa ‘kin… “It's nice to see you're awake! Kumusta ang pakiramdam mo, Ms. Devastro?”I stared at a male doctor who was approaching me. He looked a little old, but he's still good-looking. “Hindi ka na masyadong maputla kumpara ng dalhin ka rito,” aniya pa. Sandali akong natulala sa sinabi niya, natauhan lang ako nang maramdaman ang luhang pumatak sa mata ko. “Doc, b-buntis po ako. D-Dinugo ako. Ano pong balita sa baby ko? Kumusta po ang lagay niya?”Binalot ako nang takot at kaba nang hindi niya sagutin ang tanong ko. “Doc, sumagot ka. Kumusta ang baby ko? Ayos lang ba siya?” Pinagmasdan ko siya. Hindi ko inalis
MIREANAALIMPUNGATAN ako nang maramdaman ang tila mainit na hininga na dumadampi malapit sa tainga ko. Akala ko no’ng una ay nananaginip lang ako, pero habang tumatagal, nagiging makatotohanan iyon. Lalo na, nang marinig ko ang tunog ng halik na bumaba sa leeg ko. “I miss you so much…”Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko dahil sa bulong na ‘yon. Napalunok ako nang magtampo ang mga mata namin ni Rex. Hindi ako makagalaw sa pwesto ko dahil ‘pag ginawa ko ‘yon, tiyak na magdidikit ang mukha naming dalawa. “Bakit gising ka pa?” namamaos kong tanong. “Anong oras na ba?” dagdag ko pa. Wala akong ideya kung gabi pa ba o umaga na, pero sa pungay ng mga mata niya ay halatang hindi pa ito natutulog mula nang iwan ko siya sa sala. “It's two o'clock in the morning. May kinailangan akong tapusin.” Ang lambing ng boses niya… “Natapos mo ba?” muli kong tanong. Tipid akong ngumiti, nang isang beses siyang tumango. This is the side of him that I love the most— the soft Rex. I don't feel
MIREAI felt nervous when I heard something that seemed to be approaching me in the dim light of the room I was sleeping in. There is no one else here. Rex and I were the only two in this hotel and by this time, he must be resting so it was impossible for me to hear him.“Sino ‘yan?” Napatanong ako nang may kung anong matigas na bagay ang bumagsak mula sa sahig. “Ano ba? Pwede bang ‘wag kang manakot? Magsalita ka—”Mabilis akong natigilan nang biglang bumukas ang ilaw at matanaw ang isang magandang babae, nanlilisik ang mga mata niya habang nakatitig sa akin. Galit na galit ang awra nito, tila nais niya ‘kong sunggaban upang saktan. “You look happy, Mirea…”Nanlamig ang mga palad ko. “M-Ms.Viela… pa'no ka nakapasok dito?” Gulat na gulat ako, habang tumatayo mula sa kamang hinigaan ko. Hindi ko alam kung paano siya kakausapin. Hindi ko alam kung paano ako haharap sa kanya. Hindi ko alam kung ano ang dapat na gawin. “Are you happy with your job?”Napaawang ang labi ko. “A-Anong







