Kabanata 04

Hinihingal na si Mallory habang naglalakad sa hallway, ang dibdib niya ay tumutunog nang malakas mula sa pagtakbo palabas ng opisina, para lang pigilan ang kanyang mga hikbi.

Ngunit, hindi pa ata sapat ang nangyari sa opisina ni Professor Leviste at nakasalubong niya si Iñigo at ang ilan sa kanyang mga kaibigan. Mas matangkad si Iñigo kanila, at madaling makita dahil sa kanyang katangakaran at itsura. Naglalakad sila sa unahan ni Mallory at hindi napansin na nandiyan siya.

"Uy, Jos, sabi nila hindi ka raw kinontak ni “Kurot” bago magsimula ang semester."

"Siguro narinig nilang may girlfriend ka na kaya nadurog ang puso noon."

"Kanina pa nga lutang sa klase ni Prof Levsite, sigurado dahil 'yun sa'yo at kay Julia na nakaupo sa harapan." Sabay sabay nagtawanan ang mga lalaki.

Napagtanto ni Mallory na ang tinutukoy nilang "Kurot" ay siya.

Pareho silang nasa top 10 ng klase ni Iñigo, at dahil gusto niya ito, madalas niya itong yayain na mag-aral nang magkasama. Hindi niya akalain na sa paningin ng mga kaibigan nito, isa lang siyang "Kurot."

Nakaramdam ng panghihinayang at pagkainsulto si Mallory. How could she have been so stupid? The way Iñigo’s friends talked down to her, the way they’d side-eye her whenever she got too close, it was all a mirror.

Ang ugali ng mga kaibigan ay repleksyon ng ugali ni Iñigo. Kaya pala ganun na lang siya tratuhin.

Pero pagkatapos ng lahat… laging bumabalik yung maliit na tyansa ng pag-asa. Sa tuwing kukuha siya ng lakas ng loob na yayain siyang mag-aral nang magkasama, hindi naman talaga ito tumatanggi. May mga sandali, tahimik lang sila habang magkasama, habang nagbabasa sila ng gusot-gusot na papel na may notes galing sa mga lecture nila.

O mga tatawa hanggang masakit na ang kanilang tiyan, ipapaliwanag niya yung aralin nang dahan-dahan hanggang maintindihan niya, na parang talagang mga kaibigan sila. Yung mga sandaling yun ang dahilan kung bakit niya hinayaan ang sariling mangarap, kung bakit niya pinanatili yung katangang isip na baka… baka lang… nakikita siya nito tulad ng pa’no niya ito nakikita.

Maya-maya, nagsalita si Iñigo, "Huwag niyo na siyang banggitin sa harap ni Julia. Magagalit na naman 'yun."

"Oo na…oo na," sagot ng kaibigan ni Iñigo. "Si Julia na ang girlfriend mo ngayon."

"Swerti mo talaga, 'tol. May girlfriend kang maganda katulad ni Julia, tapos may humahabol pa sa'yong nerd katulad ni Mallory. Kunin mo na lang kaya silang dalawa?"

"Siraulo! Kaibigan ko lang si Mallory."

"Kaibigan mo lang pero gusto ka niyang maging boyfriend."

"Hulaan natin, magkakagusto pa rin kaya si Mallory kay Iñigo? Mula sa pagiging obvious, magiging palihim na lang. Hintayin na lang natin na maghiwalay kayo."

"Paano kung hindi sila maghiwalay?"

"Edi maghihintay siya habambuhay? Hindi siya mag-aasawa." May ilan tumawa sa banat ni Iñigo.

"Akala mo naman teleserye 'to."

"Tingin niyo ilang taon magiging single si Mallory dahil kay Iñigo?"

"Isang taon? Dalawang taon? Limang taon?"

Sinaway sila ni Iñigo. "Tama na. Tumigil na kayo."

Pero nakangiti pa rin siya. Parang proud pa rin siya na may nagkakagusto sa kanya.

Para sa kanila, ang habang buhay na paghihintay ng isang babae ay isang bagay na dapat ipagmalaki.

Unti-unting lumayo ang mga ito. Kinuyom ni Mallory ang kanyang mga kamay.

Hindi masamang bagay na nalaman niya ang tunay na ugali ng lalaking gusto niya.

—-------

Buong araw na binabagabag si Mallory, parang pinipiga na yung puso ni Mallory sa mga nalaman niya. Una, nalaman niyang yung taong nakaone-night-stand niya ay ANG PROPESOR NIYA PALA! Tapos, hindi pa tapos ang paghihirap sa kaniya nang nalaman niya ring isa lang siyang WALANG KWENTANG "tagasunod" sa paningin ni Iñigo. Parang pag-asa na binuo niya, bigla na lang nawala sa isang iglap.

Pagkatapos ng klase, inutusan niya si Mimi na dalhin ang kanyang mga libro sa dorm. Pupunta siya sa milk tea shop kung saan siya nagtatrabaho.

"Simula pa noong first year ka, nagtatrabaho ka na. Hindi ka pa nag-aaral sa gabi. Pero nasa top 10 ka pa rin ng klase. Sobrang bilib ako sa'yo teh. Pa bluetooth naman ng katalinuhan diyan” biro ni Mimi habang nagliligpit siya ng kanyang mga gamit.

"Kailangan kong kumita ng pera para sa sarili ko ‘no…"

Matagal na silang magkaibigan ni Mimi, kaya alam niya ang sitwasyon ni Mallory "Ang sama talaga ng mga magulang mo. Mas pinapaboran pa nila ang kapatid mong batugan."

Napagtanto ni Mimi sensitibo ang sinabi niya ukol sa pamilya ng kaibigan niya kung kaya't nahiya siga bigla at napayuko, "Sorry, Lori. Matabas lang yung dila ko. Hindi talaga yun yung ibig kong sabihin.”

Ngumiti si Xin Zhi Yao. "Okay lang. Alam ko naman na gusto mo lang pagaanin ang loob ko. Oh siya…Malapit na akong ma-late. Mauna na ako." Ngumiti ito kay Mimi at pagkatapos ay umalis na.

Mahigit isang taon na siyang naglalakad papunta sa milk tea shop na pinagtata-trabahuan niya. Nagtatrabaho siya sa gabi sa halip na mag-aral.

Sabi ng iba, madali lang para sa kanya na makakuha ng scholarship parang kumuha lang ng candy sa tindahan, parang walang pinaghirapan.

Pero siya lang ang nakakaalam kung gaano iyon kahirap. ‘Yong mga gabi na hindi siya nakatulog para mag-aral habang ang iba ay natutulog ng mahimbing, yung mga araw na hindi siya kumain ng tanghalian para makabili ng librong kailangan niya, yung pakiramdam na kailangan niyang maging perpekto para lang patunayan na karapat-dapat siya.

Pagdating niya sa milk tea shop, nagpalit siya ng damit at pinalitan ang katrabaho niya na nasa counter.

Kahit part-time lang siya, matagal na siyang nagtatrabaho dito, kaya parang isa na rin siyang regular employee.

Hindi masyadong busy sa gabi, kaya nagpaalam siya sa kanyang katrabaho para magpunta sa banyo.

Nang tumayo siya mula sa pagkakaupo sa inidoro, bigla siyang nahilo. Napahawak siya sa pader para hindi siya matumba.

Doon niya biglang naalala. Ang kamay niya ay biglang napahawak sa kanyang tiyan, at nanlaki ang kanyang mga mata. Hindi pa siya nagkakaroon ng dalaw sa loob ng tatlong buwan!

Imposible. Hindi pwede.

Naalala ni Mallory na nagsuot ng condom si Theodore nang gabing iyon.

Siguro nabutas?

Hindi mapakali si Mallory, kaya pagkatapos niyang magtrabaho, bumili siya ng pregnancy test. Hindi siya bumili sa malapit sa unibersidad nila. Nagpahatid siya ng taxi sa isang pharmacy na mga limang kilometro ang layo.

Nanginginig ang kanyang mga kamay habang hawak niya ang pregnancy test. Habang naghihintay ng resulta, nakaluhod siya sa banyo at nagdadasal.

“Please…huwag naman sana…”

“Please…hindi na ako uulit, huwag ngayon” She rambled so fast it sounded like one long word, tears streaming down her cheeks as she named every saint she’d ever seen in a church.

She squeezed her eyes shut so tight they hurt, then pressed her face close to the test kit, scared to look but unable to look away.

And then she saw it.

Two thin, bright red lines.