Kabanata 03

Nakaupo si Professor Leviste malapit sa bintana, ang likod niya ay tuwid habang tinitingnan ang labas. Ang kanyang mukha ay parang inukit sa marmol, perpekto ang hugis ng kanyang panga, ang mga pisngi na bahagyang namumula dahil sa sikat ng araw.

His eyes were like early morning ice, cold but with a tiny spark of tenderness like a star, so alluring you wanted to spill every secret. His nose had a subtle curve, not too sharp , making his whole face feel special in a way you couldn’t explain.

Kahit ang araw ay parang pinipili siyang bigyan ng tamang liwanag, ang sinag ay dumadaan sa bintana at nagpapakislap sa kanyang buhok, parang binibigyan siya ng sariling ilaw.

Parang kakapusin sa hininga si Mallory nang makita siya at ang mundo ay tumigil bigla.

Ang gwapo!

Ang tanging salitang pumasok sa kanyang isip, na parang hindi sapat para ilarawan ang kung ano ang nakikita niya.

Pero bigla niyang naalala na hindi ito ang tamang oras para magpakatanga, kaya kinabahan na naman siya

"Ah…sir Leviste," nahihiyang sambit ng dalaga.

Yumuko siya para magmukhang nagsisisi, pero ang totoo, tinatago niya lang ang kanyang kaba.

Mas kalmado si Theodore kumpara kay Mallory. Para talaga siyang isang propesor. Itinuro niya ang upuan sa harap niya.

“Have a seat.”

Hindi umupo si Mallory. "Hindi na po, sir. Dito na lang ako."

Tumayo si Theodore. Mas matangkad siya kay Mallory, kung kaya’t kailangan pa ni Mallory tingalain ang lalaki.

"Now, tell me, Miss De Carlo. Why weren’t you paying attention in class?" tanong nito.

Para lang talaga siyang nag-aalala kung bakit siya hindi nakikinig kanina dahilan para tawagin siya dito.

Hindi pwedeng sabihin ni Mallory ang tunay na dahilan. Kinakabahan man ay sinagot niya ito.

"Hindi ako nakatulog nang maayos kagabi…sir." Pagkatapos, humingi siya ng tawad. "Sorry, Prof. Hindi na po mauulit."

Hindi niya alam kung naniwala si Professor Leviste sa kaniya.

Naglakad papunta sa isang tahimik na sulok ng silid si Theodore, yung lugar kung saan siya palaging nagtitimpla ng tsaa.

Dahan-dahan niyang kinuha ang isang pakete ng instant chocolate cocoa mula sa lalagyan. Inilagay niya ito sa baso, at saka nagbuhos ng mainit na tubig nang dahan-dahan, nmaririnig ang tahimik na tunog ng tubig na bumababa, habang unti-unting nagkukulay ang pulbos ng kulay tsokolate at gatas.

Ang kanyang mga kilos ay kalmado at elegante. Ang kanyang mga daliri ay mahaba at payat. Kahit ang pagtimpla nito ay nakakatuwang panoorin.

"Hindi pa ako masyadong sanay sa pagtuturo dito sa Pilipinas. If you find my teaching boring, you can just say so.”

Sobrang humble naman nito! Ganoon na nga lang siya kagwapo at humble, nagawa ko pa siyang bastusin! Para na tuloy akong masamang tao.

"Hindi po. Magaling naman po kayo magturo," depensa ni Mallory.

Hindi man siya nakinig nang mabuti, alam niya na magaling magturo si Professor Leviste base sa reaksyon ng kanyang mga kaklase.

Ngumiti si Theodore. "If that's the case, then I guess, it's okay.."

Pagkatapos, ibinigay niya kay Mallory ang tinimplang tsokolate.

Ang kanyang mga daliri ay malinis at maganda.

"This is from another teacher. I bet the kids like this kind of thing.”

Aba ginawa pa akong bata!

Namula si Mallory. Kinuha niya ang hawak na mug sa lalaki. "Salamat po, Prof."

Mainit ang mug, pero hindi naman nakakapaso. Amoy na amoy ang bango ng tsokolate.

Kanina pa kinakabahan si Mallory, pero wala pa namang binabanggit si Thedore. Para na nga lang silang nagkukumustahan. Dahil dito, medyo kumalma na si Mallory. Sumimsim siya mula sa hawak na mug. Sobrang tamis ng tsokolate.

Biglang nagsalita si Theodore. "Was that you that night?"

Those words struck like lightning; sharp, sudden, and making her flinch where she stood. She looked up at Theodore in a flash.

Her eyes were wide, as if they could see right through everything…. every hidden thought, every unspoken truth in the room.

He’d talked to Mallory quietly, his voice soft as he handed her a hot chocolate, all just to calm the jitters that were obvious in her shaky hands.

"U-uhm..." Halos mabilaukan siya. Agad na inabutan siya ni Theodore ng tissue.

Kinuha ito ni Mallory at pinunasan ang kanyang bibig. Pagkatapos, agad itong nagsalita.

“Hindi po ako ‘yong babae nong gabing iyon…hindi po talaga ako 'yun." Naghuhuramentado ang puso ni Mallory habang nakatingin kay Theodore

Ngumiti si Theodore. "Hindi ko naman sinabi kung anong gabi, o kung anong nangyari."

"Professor Leviste, hindi ko alam kung ano ang sinasabi ninyo. Pero sigurado akong hindi ako 'yun, kaya ko nasabi na hindi ako 'yun."

Hindi nagbago ang ekspresyon ni Theodore. Kinuha niya ang kamay ni Mallory at pinatong ito sa palad niya.

Ang kanyang kamay ay dumampi sa kanyang balat. Napatalon si Mallory.

Anong gagawin niya?

Sobrang bilis ng tibok ng puso ni Mallory na parang ito na lang ang naririnig niya sa buong silid, mabilis, sunod-sunod, na parang may malaking kampana na tumutunog sa kanyang dibdib.

"That night… I didn’t think I’d remember much, but that mole on your palm? It’s been vivid in my mind this whole time, Miss De Carlo.”

Pagkatapos sabihin iyon, dahan-dahan na tiningnan ni Theodore ang palad ng dalaga at inilapat niya ang mga daliri, nilibot ng tingin ang bawat linya at sulok, hanggang sa makita niya ito na parang maliit na tuldok na naghihintay lang na mapansin.

May nunal nga doon.

Tumingin sa kanya si Theodore. "Well? What do you have to say for that?”

Pakiramdam ni Mallory ay wala na siyang matataguan.

She could pretend not to know, but Theodore’s presence was so overwhelming and besides, he was her teacher. He had authority.

Kaya naiyak na lang si Mallory "Sir….sorry po. Kasalanan ko. Hindi ako dapat nakipag-one-night stand. Kalimutan na lang po natin ang nangyari. Hindi na po mauulit."

Sobrang kabado ni Mallory na parang hihimatayin na siya, namumula na ang mga mata niya, tanda na malapit na siyang maiyak. Kaya agad siyang tumakbo palabas ng opisina bago pa talagang maluha nang buo at mapahiya.

Nagulat si Theodore nang marinig niya ang pagsara ng pinto.

Hindi pa nga ako tapos magsalita…?

Gustong malaman ni Theodore kung paano niya haharapin ang sitwasyon. Ito ang unang beses na nangyari ito sa kanya.

May allergy siya sa alak. Hindi siya umiinom. Nang gabing iyon, binigyan siya ng kanyang mga kaibigan ng welcome party. Hindi niya sinasadyang nainom niya ang alak ng iba. Maya-maya, nagsimulang maginit ang kaniyang nararamdaman, kaya nagpunta siya sa banyo para maghilamos. Doon niya nakita ang isang babae na nakatingin sa kanya.

Siguro dahil sa alak, nagawa niya ang pinakamalaking pagkakamali sa kanyang buhay. Nakipag-one-night stand siya sa isang babae. Kinabukasan, nawala na sa tabi niya.

Sinubukan niya siyang hanapin. Gusto niyang ayusin ang sitwasyon.

Pero hindi niya inaasahan na ang babae ay isa pala sa kanyang magiging estudyante.

There was so much information swirling around his head that he lost himself the moment he saw her in class.

But now? It turns out the woman was even more frantic than anyone could have guessed.