Bihag ng Kanyang Pag-ibig na Obsesyon

Isang batang babae, maganda, hindi hihigit sa labing-siyam na taon, ang tahimik na nakaupo sa sulok ng isang mamahaling café. Kitang-kita sa kanya ang kaba—magkakapit ang mga kamay niya sa kanyang kandungan, at isang basong iced coffee na hindi natatablan ang yelo ang nakapatong sa mesa sa harap niya.Muling bumulong sa kanyang isipan ang tinig ng ama:‘Livia, dapat mo siyang mapasaya. Gawin mo ang lahat para mapasaiyo siya. Ito na ang huling pagkakataon natin para sa kasal na ito.’Pilit niyang pinikit ang mga mata, sinusubukang itaboy ang boses—pero imposible. Yari na sa buto’t laman niya ang isang pangungusap na iyon. Hindi ito hiling lang. Utos ito—from her so-called biological father, na hinihingi ang kabayaran sa labing-siyam na taon na "kinalinga" niya.Pinanatili niya ang likod, at nagsanay ng ngiti. Isa pa. At isa pa.‘Anuman ang mangyari ngayon,’ bumulong siya sa sarili, ‘kailangan mo lang ngumiti.’Isang mahinang ubo ang nagulat sa kanya.“Miss Livia Shelby?”Bigla siyang t

Ang grand hall ay kumikislap sa malamig na liwanag ng mga kristal na chandelier, na ang mga sinag ay nagbabalik sa makintab na marmol sa sahig. Puno ng mga bisita ang silid, at lahat ay nakatingin kay Livia habang siya’y naglalakad patungo sa aisle. Pero para kay Livia, bawat hakbang ay mabigat—bawat yapak ay parang orasan na nagbibilang ng oras bago niya isuko ang buhay na ito.Malabo ang mga mukha sa paligid, ngunit tanging si Damian ang nakikita niya sa altar—kalma, malayo, at hindi mabasa, parang estatwang yari sa yelo.Nang makarating siya sa altar, binasag ng tinig ng pastor ang katahimikan at sinimulan ang mga wedding vows.Huminga si Livia ng mabagal at maayos, pilit kinokontrol ang buo niyang damdamin. Malumanay pero malinaw ang tinig niya: "Ako, si Livia Shelby, ay nangangako na maging asawa mo at susunod sa iyong mga patakaran."Malamig at matigas ang tugon ni Damian, walang bakas ng init o pagmamahal. "Ako, si Damian Alexander, ay tinatanggap ka bilang aking asawa. Ikaw ay

Sa club party, nakaupo si Assistant Brown hindi kalayuan kay Damian. Tiningnan niya ang kanyang telepono.[Dumating na ang dalaga at pumasok na siya sa loob.]Ibinalik niya ang phone sa loob ng jacket niya."Damian, kamusta ang wedding party mo?" tanong ng isa sa mga bisita—isang batang entrepreneur.Bahagyang itinataas ni Damian ang baso. Agad namang hinawakan ito ng babae sa tabi niya at inilagay sa kamay niya.Hindi umiinom ng alak si Damian. Habang lahat ay nag-chi-champagne, ang hawak niyang baso ay tubig lang."Bakit hindi ka rin nagpakasal, kung curious ka naman?"Tumawa ang grupo.Inabot ni Damian ang buhok ng babae sa tabi niya. Napahinga ito sa gulat sa biglaang galaw.Namula ang kanyang mga pisngi. Tinitigan siya ng may paghanga at pagnanasa—pero hindi siya naglakas-loob na hawakan. Wala siyang tapang.Sinasabi sa chismis na gabi-gabi ay iba-ibang babae ang kasama ni Damian, pero sa totoo lang, bihira silang makalapit sa kanya. Puwede silang maupo sa tabi niya, ibuhos ang i

Paglabas ni Livia mula sa banyo, pinupunasan pa niya ang mga kamay gamit ang maliit na tuwalya. Nakahiga na si Damian sa kama, abala sa pag-scroll sa cellphone. Nang mapansin siya ng lalaki, walang kagatol-gatol na ibinato nito ang isang tuwalya diretso sa mukha niya.“Patuyuin mo buhok ko.”Napakagat si Livia sa labi, sinalo ang tuwalya, at tahimik na lumapit para sundin ang utos.Sa hapag-kainanMagalang na hinila ng butler ang pangunahing upuan para kay Damian. Nakaupo na doon si Jenny.“Umove ka, Jen.” malamig at diretso ang boses ni Damian.Natigilan si Jenny, tumingin ng masama kay Livia bago napilitang lumipat.Tahimik na umupo si Livia sa tabi ng asawa. Naglagay siya ng sandwich sa plato nito at ngumiti nang matamis.“Kumain ka, hubby.”Biglang natahimik ang buong silid—parang may malaking kasalanang nagawa. Pati si Damian, bahagyang naiinis ang tingin.“Damian, aalis ka ba talaga papunta sa opisina ngayon?” maingat na tanong ng ina nito.“Oo.”“Pero first day niyo bilang mag-

Pagkasara niya ng pinto, napalakas ang buntong-hininga ni Livia.“Paano siya nakakagalaw nang parang wala lang kahit hubad? Oo, asawa niya ako, pero hindi naman ako katulong. Nakakahiya kaya.”Paglapit niya sa butler para ipasa ang mensahe, agad niyang napansin ang biglang paninigas ng postura nito. Kaagad nitong tinawag ang mga staff sa kusina, at parang nagkaroon ng emergency drill—lahat nagsipag-takbuhan.“Kailangan pang gumawa ng sariwang mantika? Loko talaga,” bulong ni Livia sa sarili.“Kung kailangan pa palang gumawa ng noodles from scratch every time, bakit pa nagtatayo ng factory ng instant noodles?”Sakto namang lumabas mula sa isang silid si Assistant Brown.Lumapit si Livia, handang magreklamo.“Excuse me, Assistant Brown. May kailangan lang akong sabihin.”Bahagyang yumuko ito, senyales na maaari siyang magsalita.“Assistant Brown, noong sinabi kong sabihan mo ako kapag pauwi na si Mr. Damian—”“Sinabihan ko na po kayo noong dumating na siya, Young Lady.”“Hindi! Ang ibig