Chapter 2

Hindi alam ni Maliah kung paano siya nakaalis ng condo ni Jacob nang hindi umiiyak, at hindi rin alam kung paano nakarating ng apartment. Ang tanging alam at nararamdaman niya'y masakit ang kaniyang puso, parang pinipira-piraso atsaka ay dinurog ng pinong-pino, kaya't halos wala na siyang maramdamdan. Nauwi lang sa wala ang tatlong taong relasyon nila ni Jacob. Buong akala niya'y tapat at wagas ang pagmamahal nito sa kaniya, hindi pala. Ang tagal niyang iningatan, ngunit sa isang iglap ay naglaho na parang bula ang kanilang pinagsamahan. Isa pa si Pamela, ang best friend niya. Paano nito nagawa 'yon sa kaniya? Sana ibang babae na lang. Hindi niya lubos-akalain na ito pa pala ang tutuklaw sa kaniya. Dalawang beses na nasaktan ang puso niya dahil sa nalaman.

"Manloloko! Sinungaling!" hiyaw ng isipan niya.

"Maliah!"

Bumalik sa reyalidad ang isipan niya nang makarinig ng tawag. Hinanap ng mata niya ang may-ari ng boses. Si Monet. May dalang plastic bag, namili siguro.

"Oh my..." Napasinghap at natutop nito ang bibig. "What happened?"

Inilibot muna niya ang paningin sa paligid, mabuti't walang gasinong tao. Karamihan pa naman ng mga tao roon ay chismosa. Binalingan niya si Monet na ngayon ay mahahalata ang pagtataka.

"Oy, magsalita ka naman." Sinundot pa siya nito. "Anong nangyari sa iyo?" Bakas sa tono ang labis na pag-aalala ng kaharap niya.

"M-Monet..." Pinong kagat sa ibabang labi ang ginawa niya para lang pigilan ang paggaralgal ng boses.

Lalong kinakitaan ito ng pag-aalala. "Kinakabahan ako sa iyo, Maliah. Halika nga muna, pumasok muna tayo."

Hinila siya patungo sa harapan ng tinutuluyang silid nito. Matapos buksan ang pinto ay muling hinawakan ang kamay niya at hinila paloob. Aligagang pinaupo siya sa bangko.

"Tell me, anong nangyari sa iyo?"

Malamlam ang matang tumitig siya rito. Ngunit habang tumatagal ay tuluyan nang bumigay ang luhang kanina pa pinipigil. Umalis sa pagkakaupo si Monet, pagbalik ay may dala ng baso ng tubig.

"Inumin mo muna."

Dinampot niya ang baso, pero hindi niya mabuhat, tila wala siyang lakas. Narinig niya ang pagpakawala ng malalim na hininga ni Monet.

"Ilabas mo muna 'yan." Marahang hagod sa likod niya ang ginawa nito. "Go, iiyak mo na."

Sumulyap siya rito. Nagkaroon siya ng lakas, bigla siyang yumakap sa dalaga. Hindi man sila gaanong ka-close ni Monet, hindi tulad ni Pamela, pero sa oras na 'yon ay wala siyang choice kundi umiyak sa balikat nito. Dito niya inilabas ang bigat na nararamdaman. Hindi niya maawat ang luha, walang humpay sa pagtulo, maging ang balikat ay yumuyugyog din. Todo hagod si Monet sa likod niya, pinapagaan ang kaniyang kalooban.

Hindi niya alam kung ilang minuto siyang umiiyak. Nagkatawanan pa sila nang umalis siya sa balikat nito, dahil nabasa ang parteng 'yon ng luha niya.

"Now, tell me, anong nangyari?"

Pinuno muna niya ng hangin ang dibdib at saka'y ibinuga iyon. "S-si Jacob, may iba siyang babae." Muli siyanh napahikbi.

Bumilog ang bibig ng kaharap niya. "S-seryoso ba 'yan?"

"Mag-iiyak ba ako kung hindi totoo?" Muling tumagas ang tubig sa mata niya. "Naabutan ko sila sa condo, nagse-sex." Muling gumaralgal ang tinig niya nang maalala ang nakitang pangyayari. "Napakawalanghiya nila! Hindi na sila nahiya sa mga sarili nila. Sa mismong kaarawan ko pa talaga!" Romolyo ang kamao niya nasa ibabaw ng mesa.

"S-sino ang babae niya?"

"Si Pamela."

Nagsalpukan ang kilay ni Monet. "Wait, don't tell me na ang Pamela na tinutukoy mo ay ang best friend mo?"

Tumango siya. Doon ay hinawakan na niya ang baso at dinala sa bibig. "Tama ka, Monet."

"Oh my..." Hindi ito makapaniwala sa rebelasyong narinig niya. Natutop nito ang sariling bibig.

"Naglalaro ka ng ML 'di ba?"

"Oo, bakit?"

"Double kill," aniya, kasabay ang pagturo sa tapat ng puso at nasundan ng muling pagtangis. "Ang sakit ng ginawa nila, Monet. Bakit ang best friend ko pa? Bakit siya pa ang umahas sa akin? Wala bang ibang babae sa mundo? Gaano ba siya kasarap? At alam mo ba ang sinabi sa akin? Kaya raw niya nagawang lokohin ay dahil hindi ko ipinatitikim sa kaniya ang aking pagkababae, ang hayop 'di ba?" Puno ng hinagpis ang mga katagang binitiwan, kuyom din ang kamao.

Inalo siya ni Monet, todo hagod ito sa likod niya. "Ang hayop na 'yon! Wala siyang kuwentang kaibigan. Kaya pala napapansin ko kapag pumupunta ang dalawang 'yon dito, grabe kung makadikit kay Jacob, at mga tinginan nila, sobrang lagkit, 'yon pala'y may ibig sabihin na." Maging ito ay nakadama ng galit lalo na't kaibigan niya.

"Mga baboy sila! Kalyuhin sana ang ari nila!"

Nagkatinginan ang dalawa at kahit luhaan ay napahagalpak sila ng tawa. Idinaan na lang niya sa tawa ang sakit na nararamdaman.

"Alam mo, Maliah, mabuti na rin na nahuli mo na sila," saad nito habang hinahaplos ang balikat niya.

Nakakunot ang noo na tumitig siya rito, "Bakit?"

"Kasi kung hindi, habambuhay ka nang lolokohin ni Jacob. At mabuti na rin na nangyari iyan, kasi na-realize mo na hindi wagas ang pag-ibig niya sa iyo. What if, kasal na kayo, tapos malalaman mong may iba siya?"

Napaisip siya. Tama ito, pero bakit umabot pa sila ng tatlong taon? Bakit ngayon lang niya nalaman?

"Bawal umiyak, lumandi ka at palitan mo ang Jacob na 'yon! He doesn't deserve your tears."

Kahit luhaan ay natawa siya sa sinabi ni Monet. Nagtagal pa siya roon, pilit pinapasaya ang sarili. Nang maisipang pumunta na sa sariling silid ay inalok siya ni Monet na ihatid. Bago ito umalis sa harap ng pinto ay muli siyang pinayuhan ng dalaga.

"Bawal umiyak. Tiyak na pagtatawanan ka nila kapag nalamang nasasaktan ka."

Nang mapag-isa ay nanlabong muli ang kaniyang mata, babaha na naman ng luha. Inilapat niya ang katawan sa higaan, niyakap ang at doon ay pinakawalan ang luha. Napakaraming tanong sa kaniyang isipan, bakit ang matalik niyang kaibigan pa ang tumalo sa kaniya? At matagal na pala silang niloloko ng dalawa.

"Mga hayop!" gigil niyang sigaw. Nakatulugan na niya ang pag-iyak.

Madilim na sa labas nang magmulat siya ng mata. Kasalukuyang nakapalumbaba siya sa bintana, nakatitig sa bituing unti-unti nang kumikinang.

"Bakit?" katanungang lumabas sa bibig niya. Napahikbi siya. "Bakit ako nagawang lokohin ni Jacob? Hindi na ba niya ako mahal o sadyang hindi niya ako minahal?" Impit siyang umiyak. Parang pinupukpok na naman ang puso niya, sobrang sakit.

Naalala niya kung paano nagsimula ang kanilang love story, tahimik itong kumakain sa isang fast food. Habang siya ang naghahanap ng puwedeng mauupuan, doon siya naki-share. Nakipagkuwentuhan siya rito hanggang sa nasundan ng pagpapalitan ng number. Ilang buwan silang naging magkaibigan, hanggang sa nanligaw ito sa kaniya at sa huli ay sinagot na rin niya.

Mabilis niyang pinahid ang luha sa magkabilang pisngi. "Hindi pala dapat ako magmukmok. Tama si Monet, kapag may nawala, tiyak na may darating. Sa halip na ubusin ko ang luha sa walang kuwentang tao, ilaan ko na lang ito para sa aking kinabukasan at maging sa aking kapatid. Hindi puwedeng luhaan ako, habang sila ay nagsasaya." Napagtanto niya ang mga sinabi ng dalaga. Pinahid niya ang huling patak ng luha at saka ay ngumiti sa kalangitan. Kumislap ang isang bituin, waring sinasang-ayunan siya sa kaniyang sinabi.

Tinungo niya ang maliit na kusina na kadikit lang ng higaan niya. Hinarap niya ang kaldero, wala pa pala siyang kain ng tanghalian at ngayon lang naramdaman ang gutom. Chicken noodles lang ang napili niyang lutuin, nilagyan niya ng egg. Nang maluto na'y nilagay niya sa mangkok at pinigaan ng isang pirasong kalamansi. Umupo siya sa bangko at habang kumakain ay binuhay niya ang cellphone. Chineck ang laman ng f******k account. Natigilan siya nang dumaan sa wall ang post ni Pamela.

"Mga hayop talaga! Ibinalandra na ang kaniyang kalandian," asik niya.

Naka-post sa account ni Pamela ang picture na kasama nito ang nobyo niya, at may caption na 'no more hiding'. Marami ang nagkumento at dala ng kuryusidad ay pinindot n'ya 'yon. May ilang sang-ayon, lalo na 'yong mga walang alam na boyfriend niya si Jacob, pero merun ding nagalit, tulad na lamang ng kapatid niyang si Erica, nasa probinsiya ito kasama ang kanilang magulang. Galit na galit ang kapatid niya, malandi, raw ang best friend niya.

"Sige, sa 'yo na ang boyfriend ko. I*****k mo pa sa tadyang mo!" asik niya sa sarili. "Wait!" mariing pigil ng isipan niya. "Correction, ex-boyfriend ko na pala siya."

Napangiwi siya sa katagang lumabas sa isipan niya. Nagmumukha na siyang baliw, kinakausap ang sarili. Isinarado na lang niya ang phone at nilantakan ang pagkaing nasa harapan.

"Masisira lang ang buhay ko kapag patuloy kitang iniyakan, Jacob," kausap niyang muli sa sarili.

Nangako siya sa sarili na magiging matapang at hindi na luluha pa dahil lang sa ginawa ng dalawa. Hindi dapat siya magpakita ng kahinaan lalo na kapag kaharap ang dating nobyo, at maging ang dating matalik na kaibigan. Alam niyang hindi ngayon ang huling araw na magkikita sila, kaya't paghahandaan na niya ang araw na 'yon. Kahit naluluha ay pilit pa rin siyang ngumiti.

Matatapos na siya sa kinakain nang tumawag si Erica. Hindi pa man niya tuluyang naididikit ang cellphone sa tainga ay naririnig na niya ang pagbubunganga nito. Kinumusta siya nito, ganoon din ang kanilang ina.

"I'm okay," tipid niyang sagot.

"Ate, hindi ka okay! Alam ko 'yon. Ramdam ko."

Hindi niya napigilan ang pagsilay ng ngiti. Inubos muna niya ang noodles at saka'y muling sinagot ang kapatid.

"Siyempre, masakit sa part ko, pero wala na akong magagawa. Alangang umiyak at maglupasay pa ako? Edi, magmumukha lalo akong talunan."

"Ate, dapat pinatikim mo ang ahas mong kaibigan ng pangmalakasan mong sampal."

Tuluyan na siyang natawa. Iniba na lang niya ang usapan, ayaw na niyang pag-usapan pa ang dalawa. Para sa kaniya'y isang bangungot na dumaan lang si Pamela at Jacob sa panaginip niya, at ngayon ay gising na gising na sa katotohanan. Katotohanang hindi siya nito minahal, pinaglaruan lang nito ang damdamin niya.

Ilang minuto nang tapos ang pag-uusap nilang magkapatid, at ngayon ay nakatitig lang siya sa cellphone. Nag-iisip ng posibildad na mangyayari sa kaniya sa kinabukasan. Mahal na mahal niya si Jacob, ganoon din si Pamela, pero nagkaroon ng lamat ang kanilang samahan. Walang lasing sakit ang ginawang panloloko ng dalawa sa kaniya. Pero kung sakaling humingi ng tawad sa kaniya, siguro'y mapapatawad din niya sa paglipas ng panahon, pero kailanma'y hindi na maibabalik ang dati nilang samahan. Tulad ng basong nabasag na, buoin mo man itong muli, pero mananatiling nakaukit ang lamat.