3

"Who knows... I might just reward you and fix those eyes of yours so you can see properly."

Malinaw at paulit-ulit pa ring bumabalik sa isip ko ang mga salitang binitiwan niya bago siya umalis.

Napasiksik ako sa gilid ng kama, nanginginig, umiiyak—ramdam ko pa rin ang bigat ng nangyari. Parang hindi ko kayang huminga, at bawat tibok ng puso ko ay paalala ng takot na iniwan niya.

Nalulungkot ako dahil nararamdaman ko na naman ang pag-iisa.

At kapag ganito, hindi ko maiwasang bumalik sa alaala ng nakaraan—sa gabing binura ng dilim at trahedya ang lahat ng kulay sa mundo ko.

Hindi ko makalimutan ang gabing ‘yon.

Ang Maingay na makina ng motor ni Papa habang tinatahak namin ang madilim na kalsada pauwi.

Nakaupo ako sa likod niya, mahigpit ang yakap ko—lagi niyang sinasabing huwag akong bibitaw kahit anong mangyari.

“Anya.  Hawak ka lang kay Papa, ha?”

Pero ilang segundo lang, may ilaw na kumislap sa harapan namin—maliwanag, nakakabulag, kasabay ng tunog ng busina at sigaw ni Papa.

Isang iglap lang. Isang malakas na kalabog.

Pagkatapos, katahimikan.

Naramdaman kong umiikot ang mundo, malamig ang hangin, at amoy gasolina sa paligid. Pilit kong binubuksan ang mga mata ko pero puro dilim lang.

Tinawag ko si papa..

Walang sagot.

Hanggang may mga kamay na humila sa akin, mga tinig na nagmamadali, at isang sigaw ng babae

“May bata rito! Buhay pa siya!”

Pagmulat ko, nasa ospital na ako. Ang amoy ng gamot, ang tunog ng makina, lahat bago sa pandinig ko.

Pinilit kong bumangon, pero may malamig na kamay na pumigil sa akin.

“Anak… kalma lang,” sabi ng boses ng doktor. “May nangyari sa mata mo. May tama sa cornea… pero ligtas ka.

“Si Papa po?” tanong ko, halos pabulong.

Hindi sumagot at doctor, mahina Lang niyang tinapik tapik ang likod ko..

At doon tuluyang bumagsak ang luha ko.

Wala na si Papa. At sa dilim na iniwan niya, doon nagsimula ang tahimik kong laban — ang paghihintay na muling makakita, kahit isang sulyap lang sa mundo na minsan naming pinagsaluhan.

Ang tita ko ang sumundo sa akin sa ospital—si Tita, kapatid ng mama ko.

Tahimik lang siya noong una, hawak ang kamay ko habang hinihintay naming matapos ang mga papeles. Ramdam ko ang lamig ng daliri niya, pero doon ko lang naramdaman na may natitira pa pala akong pamilya.

Ang mama ko… matagal ko na siyang hindi nakikita.

Matagal na rin siyang hiwalay kay Papa.

Sabi ni Tita, may sarili na raw pamilya si Mama ngayon. Iniwan niya si Papa noon—at ako—para sa katrabaho niya.

Noong una, hindi ko maintindihan kung bakit kailangan niyang umalis. Bata pa ako, at ang alam ko lang, mahal ko si Papa, at si Mama ay isang larawan na unti-unting naglaho sa isip ko.

Kaya nang mamatay sa aksidente si Papa, si Tita na lang ang nagprisintang mag-alaga sa akin.

Tahimik ako buong biyahe pauwi.

Hindi ko alam kung anong hitsura ng kalsadang dinaraanan namin, pero naririnig ko ang ugong ng mga sasakyan, ang mga yapak ng mga taong dumaraan.

Nasa dilim ako, pero ramdam kong umiikot pa rin ang mundo—at ako, naiwan lang doon, sa pagitan ng pagkawala at pagsisimula.

Simula noon, si Tita na ang bumuhay sa akin.

Hindi ko malilimutan kung paano niya ako alagaan—masinsin, maingat, pero laging may kakaibang bigat sa bawat kilos niya.

Sabi niya, "mahal daw ako"… dahil ako raw ang “susi” sa pagyaman niya.. Sabi pa niya magugustuhan daw ako ng mga parokyano pag dating ng araw na noon ay Hindi ko talaga maintindihan..

Noong una, hindi ko alam kung anong ibig niyang sabihin.

Akala ko’y simpleng pangarap lang ni Tita—na balang araw, makakabangon kami mula sa hirap.

Pero habang tumatagal, nararamdaman kong may kakaibang hangin sa paligid ng mga salitang binibitawan niya.

Yung paraan ng paghawak niya sa akin, yung mga taong ipinakikilala niya… may mga sandaling gusto kong magtago, kahit wala naman akong nakikita.

May takot sa puso ko noon na hindi ko maipaliwanag.

At kahit hindi ko nakikita ang mga mata ni Tita, ramdam kong may mga lihim doon na mas mabigat pa sa dilim na bumabalot sa akin.

THIRD POV

Tahimik ang gabi.

Ang mga ilaw ng chandelier ay kumikislap sa marmol na sahig habang bumababa si Javier mula sa engrandeng hagdan. Nakabukas nang bahagya ang itim niyang polo, suot ang mamahaling relo, at may malamig na tikas sa bawat hakbang niya.

Sa ibaba, napailing si Javier nang makita ang kaibigan niyang si Zephyr na nakaupo sa sala ng mansion — naka-dekwatro pa at may pilyong ngiti sa mukha.

Sumalubong ang tinig ni Zephyr—may ngisi, may kayabangan, pero may pamilyar na saya.

May hawak itong bote ng alak at dalawang baso.

“Hindi ka man lang nagpakita,” wika ni Zephyr, habang marahang iniikot ang basong may yelo sa kamay. “Birthday mo, ‘di ba?”

Napangiti si Javier, ang tinig niya ay kalmado ngunit may bahid ng pagod. “Busy ako. Kakauwi ko lang galing France. Business matters.”

Tumango si Zephyr, pero hindi nawala ang ngisi sa mukha. “Alam ko. Pero inantay ka pa rin namin nina Azrael. Hindi ka man lang sumipot.”

Bahagya itong natawa, sabay iling.

Hindi sumagot si Javier. Sa halip, Umupo Siya sa tapat nito at kinuha ang bote ng alak, nagsalin.

“pwede pa Naman bukas diba,” aniya sa huli, habang ibinubuhos ang alak sa dalawang baso.

“Wrong timing ka talaga, kahit kailan,” naiiling na sabi ni Javier habang marahang sumisimsim ng alak sa baso. Ang tinig niya ay kalmado, ngunit may halong inis na hindi maitago.

Napangisi si Zephyr, bahagyang umusog palapit habang nakasandal pa rin sa sofa.

“Mukhang may bago ka na namang laruan sa kwarto mo, ah,” anito, may ngisi sa labi at panunukso sa mga mata.

Tahimik lang si Javier. Saglit siyang tumitig sa baso, bago dahan-dahang tumango.

“A gift from Lorcan,” malamig niyang sagot.

Bahagyang napataas ang kilay ni Zephyr, bago tuluyang napangisi.

“Regalo ni Lorcan?” natawa ito nang mahina. “Hindi talaga nagbabago ‘yung hayop na ‘yon. So, ano? Ano naman ‘tong ‘regalo’ niya sa’yo?”

Saglit na nanahimik si Javier, saka dahan-dahang nilapag ang baso.

“Babae,” sabi niya sa mababang tinig. “Bulag.”

Imbes na mabigla, lalo pang lumapad ang ngisi ni Zephyr.

“Bulag?” natawa siya, parang aliw na aliw sa narinig. “Damn. Typical Lorcan. Laging may halong laro sa mga regalo niya.”

Ngumisi si Javier, pero malamig pa rin ang mga mata.

“Hindi ko alam kung laro nga o bitag,” aniya, sabay lagok ulit ng alak. “Pero so far... interesting naman.”

Tumawa si Zephyr, ang tunog ng tawa niya ay humalo sa kalansing ng yelo sa baso.

“I knew it. Hindi ka tatanggi sa interesting. Sabagay... ikaw si Javier.”

Ngumiti si Javier nang bahagya, ‘yung tipong may bahid angas.

Zephyr leaned back on the couch, swirling the liquor in his glass before breaking the silence.

“Anong balak mo pagkatapos mo doon?”

Tahimik lang si Javier sa ilang segundo, bago marahang ngumisi.

“Papadispatcha ko na lang siguro sa mga tauhan ko,” aniya, kalmado, parang ordinaryong usapan lang iyon tungkol sa negosyo, hindi tungkol sa tao.

Tsk. Umiling si Zephyr, bahagyang

Natawa.

Itinaas ni Javier ang baso at uminom, walang kagatol-gatol sa tinig nang sumagot.

“Sa ngayon…” bahagyang nagtagal ang titig niya sa baso bago ngumiti nang malamig.

“…sa kwarto ko muna siya. Hanggang sa magsawa ako sa kanya.”

Natawa nang mahina si Zephyr, bahagyang umiling.

“Gago ka talaga.”

“Ngumiti si Javier, malamig at walang bakas ng guilt.

“Siguro nga,” aniya, sabay tingin sa hagdanan.

“Pero tingin ko… magtatagal naman ang babaeng ‘yon.” Bahagya siyang tumigil, saka marahang idinugtong:

“Hanggang sa ako mismo ang magdesisyon kung kailan matatapos.”

Natahimik si Zephyr, pero may ngisi pa rin sa labi. Pareho nilang alam—kapag si Javier na ang nagdesisyon kung kailan matatapos ang isang bagay, kadalasan… may dugo ang katapusan.