Mag-log inPalabas na kami ng ballroom.Buong akala ko, sa isang silid lang ako dadalhin ng mga tauhan. Pero natigilan ako nang matanaw kong palabas na pala kami ng mansion.Napatingin ako sa paligid. May ilang tauhan na nakatayo sa magkabilang gilid ng entrance habang ang iba naman ay abala sa pag-asikaso sa mga bisita.Why are we going outside?Huminto kami sa harap ng isang itim na kotse. Agad na binuksan ng isa sa mga tauhan ang pinto sa likod at saka ako tinanguan, senyales na kailangan kong pumasok.I stared at him in confusion.“What is this? Where are you taking me?”Hindi siya sumagot. Sa halip, bahagya lang siyang yumuko at muling itinuro ang loob ng kotse.“I'm asking you a question!”Pero nanatili siyang tahimik.Napatingin ako sa iba pang tauhan na kasama namin. Pare-pareho lang ang ekspresyon nila. Walang gustong sumagot sa akin. Parang natatakot silang sagutin ako.“Listen to me, you stupid men! Do you think I will easily come with you when you are not telling me where you are tak
Ngayon na wala na sa akin ang atensyon ng mga tao at nasa kina Renzo na, gusto ko nang tumakas. Medyo dumarami na rin ang mga tao sa paligid kaya pwede pa akong kumilos nang hindi napapansin. I glanced around, trying to find a way out of this place. Kung makakalapit lang ako sa exit nang hindi napapansin ng mga tauhan, baka may pag-asa pa akong makaalis dito. Pero bago ko maisagawa ang plano ko, may narinig akong yapak na papalapit. I wasn't aware that someone was walking towards me. “Enjoying the party?” nakangiting bati ni Owen. Agad akong napasimangot, showing him that I wasn't. He chuckled as if I amused him. Tumigil siya sa harap ko. He was too close, and we were starting to attract attention. “You did good.” I glared at him. “What?” He smirked. “The introduction. You handled yourself well up there.” I could hear the pride in his voice. I gave him a sarcastic smile. “Should I thank you for that?” He shook his head before glancing around us. May ilang bisita na napapa
Pinagtitinginan kami. Hindi ko alam kung dahil ba kay Renzo o dahil sa suot kong emerald gown.I kept my head up kahit hindi ako komportable sa atensyon nila.“Why are they looking?” medyo iritado kong tanong.“Because you're a Romano.”Napatingin ako kay Renzo at saka umirap.I looked around the ballroom. May mga lalaking nakasuot ng suit na magkakagrupo habang nag-uusap. May ilan namang kasama ang kanilang mga asawa o anak. Halos lahat ay mukhang kilala ang isa't isa.“Stay here,” utos ni Renzo nang huminto kami sa isang bahagi ng ballroom.I groaned. “Where are you going?”“I'm going to talk to someone,” mabilis niyang sagot. Bago pa ako makapagtanong ulit, iniwan na niya ako.Napabuntong-hininga ako at saka kinalma ang sarili.I glanced around and spotted a waiter carrying a tray of drinks. Kumuha ako ng isang baso ng juice bago tumabi sa isang maliit na table.“Chloe Romano?”Napalingon ako nang may babaeng lumapit sa akin.She was wearing a beautiful silver gown. Nakangiti siya
Paglabas ko ng bathroom, napatingin ako sa paligid.Walang naghihintay sa akin.Napakunot ang noo ko. Wala man lang akong nakitang tao sa hallway.Tahimik ang paligid. Tanging ang mahinang tunog ng musika mula sa ibaba ang naririnig ko.Could this be my chance? Are they being easy on me?Maingat akong naglakad palayo sa bathroom. Hindi ko alam kung saan ako pupunta, pero kung may pagkakataon akong makaalis dito, I had to take it.Naglakad ako sa hallway, pero sa halip na bumalik sa kuwartong pinanggalingan ko, lumiko ako sa isang sulok. May nakita akong maliit na daan sa gilid ng dingding, halos hindi mapansin kung hindi ka titingin nang mabuti.I glanced behind me before entering.Wala pa rin akong nakitang tao.Kaya nagpatuloy ako.The corridor was narrow and dimly lit. May ilang pintong nakasara sa magkabilang gilid, at sa dulo ay may isa pang daan na papunta sa ibang bahagi ng building.Hindi ko alam kung saan ito patungo. Pero habang wala namang humahabol sa akin, I decided to ke
The room was enormous.May malaking vanity sa isang gilid, puno ng makeup products at mga salaming may ilaw. Sa kabilang side naman ay may mga racks ng mamahaling gowns, shelves ng sapatos, at velvet boxes na naglalaman ng mga alahas.Everything was already prepared.Halatang pinaghandaan na ito. I was just the one who had no idea. And now I'm being forced to be the subject of all this!“Please take a seat, Miss,” sabi ng isang babae na mag-aayos sa akin.I gritted my teeth. Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko. And it's making me frustrated.Kaya tahimik na lang akong umupo sa harap ng vanity. Pinunasan muna ng isa sa mga babae ang mukha ko bago nila sinimulang ayusin ang buhok ko.Habang inaayusan nila ako, napatingin ako sa emerald gown na nakasabit sa isang stand. Katabi nito ang matching heels at isang kahon ng alahas na may Romano family crest. I know now that it's our family's insignia.Darn it! Mukhang pinaghandaan talaga nila ang gabing ito.Ano ba ang plano nila sa akin? Is
Hindi ko na alam kung gaano katagal nang umaandar ang SUV nang bigla itong bumagal. I was lost in thought. Naiwan ang diwa ko kay Miguel. Kung ano na ang nangyayari sa estate ngayon.Tumingin ako sa labas ng bintana. Isang mataas na gate ang bumungad sa akin. It opened as soon as the guards recognized the SUV, allowing us to enter a property surrounded by tall trees and thick stone walls.Ibang-iba ito sa Romano Estate kung nasaan si Lola. This was far different.The building in front of us looked more like a private estate. Matataas ang mga windows, elegante ang mga gusali, at ang grand entrance ay nagliliwanag sa mamahaling mga ilaw. Several expensive cars were parked nearby, while men in dark suits stood at different corners of the property.I watched them carefully.Hindi sila mukhang mga ordinaryong security guard. Nakamasid sila nang masinsinan sa bawat dumadaang kotse, may mga suot na earpiece habang may binubulong doon. It's like one suspicious move and you'll be questioned.K







