Kabanata 2

Pagdaan ko sa hallway pabalik sa desk ko, nakarinig ako ng bulungan.

“Bakit ba siya palagi ang sinasama sa client pitch? Eh wala naman siyang alam."

"Who knows 'di ba? Magaling naman si Pia, ewan ko rin ba kay Sir Tirso."

“Grabe, hindi man lang niya na-defend ‘yung concept niya kanina. Cringe.”

"Ako 'yong nahiya."

I felt so small. Parang kahit anong effort kong magtrabaho araw-araw, palaging may mali na naghahatak sa akin paibaba.

Tahimik akong nagpatuloy, hindi na lumingon pa, pilit kinukumbinsi ang sarili na wala lang 'yon.

"Irene."

Napatingin ako sa tumawag sa akin. Si Marge, sekretarya ni Tirso na nakatayo sa may desk niya.

"Ano 'yon?"

“Pinapatawag ka ni Sir.”

Awtomatikong naglakad ako papunta sa glass office ni Tirso. Dama ko na agad ‘yong tensyon kahit hindi pa ako nakakapasok.

Kumatok ako ng tatlong beses dahil 'yon ang isa sa mga rules niya na kailangan sundin.

“Come in.”

Tahimik akong pumasok sa loob ng opisina niya, bitbit ang clipboard na dala ko kanina. Pinikit ko sandali ang mga mata ko bago tumapat sa desk niya.

He didn’t even bother looking at me at first, just flipping through the printed deck I presented a while ago.

"Sit."

His voice was steady, raspy, and full of authority. Tipikal na Tirso na tono.

Tahimik akong umupo, nag-aalangan pa sa una. Kinakabahan sa sasabihin niya.

“Explain,” he said, eyes finally meeting mine. Matatalim at seryoso na parang mag-aalab sa galit, pinipigilan lang. “What the hell was that back there?”

Nagbaba ako ng tingin. “I—”

“Hindi pa ako tapos magsalita."

Tumigil ako. Nilunok ang pride, ramdam ang panginginig ng mga daliri ko sa pagkakahawak ng clipboard.

“Do you even understand the brand?” patuloy niya. “You stood there like a deer in headlights. Walang conviction, walang spine. I had to save your ass again.”

Nanlumo ako. “I tried my best—”

“Then your best isn’t good enough.”

Parang sinampal ako sa pisngi. Marami na akong natanggap na masasakit na salita mula sa kanya, pero iba ngayon. Hindi lang basta trabaho ang tinitira niya. Parang buong pagkatao ko na.

“I’m sorry,” bulong ko. “I’ll revise it. Tonight.”

He scoffed. “Not tonight. Now. I want a new deck before five. If you can’t even do that, maybe you’re in the wrong field.”

Hindi ko na napigilang mapatingin sa kanya. Nakuyom ko ang kamao sa inis.

“I know I messed up,” mahinang sabi ko. “But I’m not clueless. I just... I get nervous, and—”

“Excuses.”

Napapikit ako. Sobrang sakit. Pero hindi ako pwedeng umiyak sa harap niya. Hindi ko pwedeng patunayan sa kanya na tama siyang nasa maling field ako.

“I don’t need your best, Irene. I need results," mabigat niyang sinabi. “You can’t even defend your work. Para kang bata. Alam mo ba 'yon? Nakakahiya."

Natigilan ako sa sinabi niya. "I—"

“Why the hell didn’t you prepare? You had four days.”

“I did. I worked overnight. I just—”

“You just what?” tumayo siya at lumapit sa akin. “You just hoped someone else would save you again? That I’d jump in last minute and clean your mess?"

Napabuntong hininga ako, ramdam ang panginginig ng katawan ko.

“I’m trying, Sir.”

“No. You’re barely surviving. This isn’t about trying. This is about whether you’re actually meant to be here.”

"So you think I don't belong here?" Hindi ko mapigilang sikmat ko. Sumusobra na siya.

“Do you?” Tumalikod siya, lumapit sa glass wall ng opisina at nakapamulsang tinanaw ang city view. “You walk around like a ghost. People talk, and you say nothing. You present work like you don’t believe in it. And when people laugh behind your back, you pretend not to hear it.”

My throat tightened. I swallowed hard, but the lump remained.

“You have no backbone, Irene,” dagdag niya sa mas malalim na boses. “You want to be in this industry? Then act like you deserve it.”

I was hurt, wrecked at his words. Pero sa halip na umiyak, tumingin ako sa kanya ng diretso.

"You think I don't know that? You think I don't hear them? Every whisper. Every laugh. Every side eye whenever I enter the room. Alam ko, Sir. Hindi ako bulag. Hindi ako bingi. At hindi ko trabaho ang ipaliwanag ang sarili ko sa kanila."

Tumahimik siya. Ilang segundo kaming walang imikan.

"I'm not asking for special treatment," I continued, voice trembling. "I just want a chance. One real chance. Without people assuming na kaya lang ako nandito dahil sa awa o dahil pinapaburan mo 'ko."

Tumingin siya sa’kin ulit. "Then prove it."

"I am."

"No, you're not. You're apologizing for existing."

“Because maybe I feel like I have to,” bulong ko. “Every single day.”

“Fix yourself, Irene,” he finally said, softer but still cold. “Because I won’t always be around to do it for you.”

Tumango ako at tumayo. Hawak pa rin ang clipboard na kanina pa nanginginig sa kamay ko.

“Noted, Sir.”

At bago pa ako makalabas, humabol pa siya.

“And one more thing.”

Napalingon ako. ‘Yung mukha niya, hindi na ganun ka-seryoso, pero hindi rin siya ngumiti. Parang... may ibang iniisip.

“Your copy for the next pitch, do better. Because if you mess this up again… I won’t save it.”

“I’ll get it done,” mariing sambit ko. “And I’ll make sure you won’t have to save my ass again.”

Sa unang pagkakataon, umaliwalas ang mukha niya.

“Tingnan natin.”

Paglabas ko ng office niya, napabuga ako ng hangin. Hindi dahil sa kahihiyan, kundi sa bigat ng bawat salitang ibinato niya. Alam kong may punto siya. Alam kong hindi ako perfect. Pero ang sakit pala masabihan ng ganun.

Sa hallway, naramdaman kong nagpapalitan ng tingin ang ibang empleyado. May iba na umiiwas, may nakangiti, at nakakarinig ng mahihinang bulungan dahil alam nilang napagalitan ako.

Pinilit kong ayusin ang postura ko. Walk straight. Chin up. Wag mong ipakita na wasak ka, Irene!

Pero sa loob-loob ko, gusto ko nang umiyak. Ang bigat ng dibdib ko. Gusto ko nang mag-quit. Gusto ko na lang maglaho.

Hindi ko maintindihan kung bakit palagi siyang galit sa akin. Palagi akong mali sa paningin niya.

Bakit hindi na lang niya ako tanggalin sa trabaho?