Kabanata 1

Maaga pa pero parang hapong-hapo na 'ko. Hindi ko alam kung dahil ba 'to sa hindi ko pag-kain ng almusal o dahil alam kong mapapasabak na naman ako sa isa sa mga client.

Huminga ako ng malalim at napatingin kay Pia nang daanan niya ako.

Kagagaling ko lang sa banyo dahil kanina pa ako ihing-ihi tapos nagpalit na rin ng damit para sa meeting mamaya.

“Anong ginagawa mo dyan?" taas kilay na tanong ni Pia, seatmate ko sa creative team.

Takang tumingin ako sa kanya. "Huh? Bakit?"

“Nasa conference room na sila. Nagsimula na raw.”

Bahagyang nanlaki ang mga mata ko, hindi na makapagsalita.

Nang makabawi, halos magkanda dulas ako sa pagmamadali para kunin ang flash drive sa desk ko. Mabuti na lang talaga at tinapos ko agad ang caption para doon sa campaign ng kliyente kundi lagot na naman ako sa boss kong perfectionist.

Hinagod ko muna ang mukha ko para bumwelo. This is it. Client presentation. At ang magpi-present? Ako lang naman. Masaklap, nahuli pa. Sermon talaga ang aabutin ko nito.

Bumigat ang paghinga ko habang tinatahak ang conference room. Pinilit kong ituwid ang likod ko kahit halos magwala na ang dibdib ko sa sobrang kaba. Isang maling slide lang, isang pangit na choice ng word, tapos ang lahat kay Sir Tirso.

Pagpasok ko, unang bumungad sa akin ang malamig na tingin ni Sir. Lagi naman. Kailan ba siya ngumiti? Kailan ba naging maaliwalas ang mukha niya? Never.

God. Sana maisalba ko 'to, kahit ngayon lang. Sobra akong nap-pressure.

Nakatayo si Tirso sa tabi ng screen, nakahalukipkip, naka-itim na long-sleeved shirt at slacks. Walang bahid na pagod ang mukha niya kahit halatang naiinip na. Lahat tahimik. Lahat alerto. Lahat parang takot huminga.

Napalunok ako nang bumigat ang tingin niya sa akin. Hindi ko naman kasi alam na darating agad ang client. Akala ko mamaya pa.

“You’re late,” panimula niya. Boses pa lang, gusto ko ng umatras at magpasa ng resignation letter nang matapos na 'to, pero naiisip ko kung gaano kalaki 'yong sahod na minsan lang i-offer sa isang kumpanya. “You were supposed to present ten minutes ago.”

Tumango ako, pilit iniiwasan ang pag-ikot ng sikmura ko. “I’m sorry po. I’m ready now.”

Umupo ang mga kliyente na kanina lang ay may kausap, tatlong babae at isang lalaki na mukhang naiinip na rin kakahintay sa akin. Corporate types. Mga tipong naka-attend na ng twenty meetings this week. Kailangan ko silang gisingin. Kailangan kong bawiin ang nasayang na oras.

Hindi na ako nagpaligoy-ligoy pa, pinindot ko ang remote saka naman lumabas ang unang slide.

“Good morning po. I’m Irene, from the creative team. Today, I’ll be presenting a 360 campaign titled ‘Lifetime: A Legacy in Motion’ for your brand’s 18th anniversary.”

Tahimik lang sa una hanggang sa may tumikhim. Wala pang limang segundo, nahagip na ng mata kong dahan-dahang binuksan ni Tirso ang laptop. At kahit tahimik lang siya, I could feel it—his judgment. His disapproval. That feeling that he's just waiting for you to mess up.

At sa puntong 'to, pinanghinaan na ako ng loob na magpatuloy. Nagsimulang manlamig at manginig ang kamay ko.

I could feel the disappointment.

“…the campaign centers around three pillars—memory, tradition, and forward movement. Each content asset will highlight a generational story while introducing the rebranded product line...”

Pilit kong sinunod ang script ko sa utak, but I could already see it in his face, may mali.

Bakit ganun ‘yung font? Bakit hindi aligned ang mga boxes sa slide three? Bakit walang subtitle sa teaser video?

Tapos na ang pitch ko nang hindi ko namalayan.

Nakakabinging katahimikan ang namayani.

At doon na siya tumayo.

Tirso’s voice sliced through the silence. “Is this the best you can do?”

Napayuko ako. Ramdam ko agad ang mabigat ng tensyon sa loob. Wala ni isang gustong magsalita maski ang mga kliyente.

“Sir?” tanong ko sa nanginginig na boses.

“The layout’s a mess. The tone of the caption doesn’t match the brand’s voice. The video was… average at best. Honestly, I’ve seen better work from interns.”

That hit me hard. Insulto sa gawa ko at siguro tama siya.

Mas lalo akong napayuko. Hindi ko pinakita na nasaktan ako. Ngumiti ako, 'yung tipong halos mapunit ang labi ko para lang hindi maiyak.

“The timeline was tight,” sagot ko. “I had to revise the copy three times—”

“I don’t care about your excuses, Miss Irene,” sansala niya sa akin, walang pag-aalinlangan. “You were given time. You were given feedback. This should’ve been better. If this is the quality of work you continue to deliver, maybe we should rethink your position in the team.”

Pia tried to look away when I looked at her. Nakita ko kung paano nag-iwas ng tingin ang iba at mahinang napailing.

Nanlumo ako.

Pero ang pinakamasakit? Baka ilipat niya ako na ayokong mangyari dahil gusto ko ang ginagawa ko.

Lumingon ako sa client at pilit na ngumiti. “We’re open to feedback po. I’ll revise and realign everything. I'm sorry."

Tumango lang iyong lalaki, halatang naawa sa akin—sa itsura ko na halos paiyak na.

Pagkatapos ng presentation, lumabas ako ng room na parang wala sa sarili. Tahimik akong naglakad pabalik sa desk ko, pero tumigil ako sa pantry.

Doon ko na ‘di napigilan.

I held on to the edge of the counter, pinikit ang mata, at sinubukang pigilan ang luhang gustong kumawala.

Minsan iniisip ko, bakit pa ako nag-s-stay?

Tirso has been my tormentor since day one. Hindi siya yung tipong boss na marunong makiramdam. Wala siyang pakialam sa nararamdaman ng iba.

He pushes you to the edge, then watches if you’ll fall or fly. Sa kaso ko? Lagi akong bagsak.

Hindi ko alam kung galit lang talaga siya sa katulad kong hindi top school graduate. O dahil babae ako. O dahil hindi ako outspoken. Or maybe… I just genuinely svck at this.

I hated how much power he had over my confidence.

Because honestly… what’s worst is being hated by your boss.