Home / Romance / Sirit (SPG) / Kabanata 4

Share

Kabanata 4

Author: Ensi
last update Last Updated: 2025-12-09 20:45:19

Pagbalik ko sa opisina niya, ramdam ko agad ang panibagong bigat sa dibdib. Ilang oras na akong nilalamig, pagod, at emotionally drained, pero eto na naman ako, bitbit ang laptop ko, hawak ang updated report, ibang files na pinapaayos niya, at pilit nilalakasan ang loob.

Panaka-naka akong pumasok, pabilis nang pabilis ang tibôk ng puso.

Nakaupo siya sa swivel chair niya, isang kamay nakapatong sa desk, hawak ang phone pero hindi nakatingin doon. Nakatitig siya sa akin. Matalim. Seryoso. Parang inaaral ang kabuuan ko mula ulo hanggang paa. Napansin ko rin ang bahagyang pagtaas ng kilay niya.

“You didn't answer me when you left, Irene. Who did this to you?” tanong niya agad sa mabigat na boses. "I don't tolerate bullying. Speak up."

“I— I just tripped, Sir.” I replied, barely above a whisper. Kahit ako, hindi ko makuhang maging matapang. "Nadapa."

“Tripped?” Tumayo siya mula sa kinauupuan niya at lumapit sa gilid ng mesa. “Basang-basa ka dahil nadapa ka? Saan? Sa swimming pool ba? As far as I can remember, nasa rooftop ang pool. What kind of excuse is that?”

I swallowed hard. Hindi ko siya matingnan sa mata. Hindi ko rin alam kung kakayanin ko pang magsinungaling.

“Answer me properly, Irene.”

Huminga ako nang malalim. Bahagyang nanginig ang balikat. Hindi ko na rin alam kung dahil sa lamig o sa takot.

“I was in the restroom, Sir,” I said slowly. “Some of the girls... they poured water on me.”

Natahimik ang buong kwarto. As in literal na tahimik, tipong nakakabingi kahit walang ingay.

Pag-angat ko ng tingin, nakita ko ang expression sa mukha niya. Hindi siya galit. He just... looked puzzled. Not surprised, but more like... he didn’t know how to process it.

“Pinagtulungan ka nila?” he asked, voice low.

“I guess I deserved it,” bulong ko.

“Excuse me?” His voice thundered. Tumayo siya ng tuwid, shoulders squared. “You think being harassed in the restroom is something you deserve?”

“Maybe if I weren’t always messing up... they wouldn’t hate me so much.”

“Irene," pigil ang tono niyang tawag, malamig at mabigat. “Stop saying that. Don’t even try to justify that kind of behavior.”

Natahimik ako. Gusto kong ipaliwanag, pero kahit ako, alam kong wala akong maibibigay na matinong rason. I just... felt small. Hindi ko rin nakita kung sino ang gumawa para isumbong sa kanya.

Marahas siyang bumuntong hininga, naglakad pabalik sa likod ng upuan niya at kinuha ang itim niyang blazer. Pagbalik niya, nilapag niya ito sa ibabaw ng mesa.

“Wear this,” he said flatly. “You’re shivering.”

“I’m fine—”

“Wear. It.”

Hindi na ako nakipagtalo pa. I reached for it slowly, at saka ko sinuot habang nakayuko pa rin. Nakaramdam ako ng init. Mabango rin. Comforting. First time kong makasuot ng mamahaling blazer at sa lalaki pa. And for some reason, it made me feel... protected.

He returned to his seat. Arms crossed. Eyes on me.

“Look,” he started, “you’ve been messing up a lot lately. That’s a fact.”

Napakagat ako sa labi. Here we go again, I thought.

“But that doesn’t give anyone the right to humiliate you.”

Napaangat ako ng tingin. That... wasn’t what I expected. Hindi ko alam kung aware siyang nagagawa niya rin 'yon sa akin pero hindi, parang ibang tao ang kaharap ko ngayon.

“I can’t have someone on my team na hindi kayang tumayo para sa sarili niya, Irene. You think being quiet and keeping it all in makes you strong? It doesn’t. It just makes you a target.”

Nanatali pa rin akong tahimik. Nakakagulat ang mga sinasabi niya ngayon.

“You think staying silent will make people stop? No. It just tells them they can do worse next time. Mas lalala pa.”

“Then what am I supposed to do?” Tanong ko, mas mahina sa inaasahan ko. “Confront them? Call them out? I don’t even have proof.”

“Who cares about proof?” Bumuntong hininga siya. “You want to survive here? Learn to speak up. Make noise. Defend yourself kung sa tingin mo tama ka."

“You think I’m not trying?” Napalakas ang boses ko nang kaunti. “Every single day I wake up asking myself if I still belong here.”

Napakurap siya. Hindi niya siguro inasahan na sasagot ako nang gano’n.

“I work hard, Sir,” tuloy ko, nanginginig na ang boses. “I stay late. I redo my work kahit ilang ulit mo akong pagalitan. And still... I feel like I’m disposable.”

Nakita ko kung paano siya natigilan.

“I never said you were disposable,” he finally said, his voice softer.

“But that’s how you make me feel.” Pagpapakatotoo ko.

Katahimikan ulit na para bang hindi niya inaasahan ang usapang 'to.

Tumayo siya muli, this time, hindi na intimidating ang awra. Kinuha niya ang babasaging baso sa lamesa at nagsalin ng tubig mula sa pitcher.

“Drink,” he said.

Tinanggap ko. Uminom ako kahit nanginginig ang kamay ko. Ilang segundo lang, pero pakiramdam ko bumagal ang oras.

He was just... looking at me. Not like a boss, not like a superior, but like someone actually trying to see what’s beneath the broken employee.

“You want to stay in this company?” tanong niya bigla.

“Yes,” I whispered.

“Then I need you to show me why. I want you to stay here, Irene.”

Napalunok ako. Why do I feel like he was begging to me?

He sat back down and leaned forward, elbows on his desk.

“Finish your report. Then come back here. We’ll talk about what to do next.”

“Okay...” I nodded slowly.

As I stood up, he added, “And Irene?”

“Yes?”

“Don’t ever say you deserve to be treated like a trash again. I don’t tolerate incompetence... but I hate injustice more.”

I didn’t know what to say. But for the first time that night, I felt warm. Not because of the blazer. Not even because of the words.

But because someone saw me. Not as a problem to fix, or a joke to laugh at, just... me.

Lumabas ako ng opisina niya, ramdam ang init ng blazer. Parang yakap na hindi ko inasahan. Hindi ko alam kung anong nararamdaman ko. Parang may binuksan siya sa akin na matagal ko nang isinara.

At habang naglalakad ako pabalik sa desk ko, bitbit ang laptop, hindi ko napigilan tanungin ang sarili ko—

Why does the man I hated the most... suddenly feel like the only one on my side?

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • Sirit (SPG)   WAKAS

    Elena’s POV​Habang nag-iinat ako dahil katatapos lang ng isang mahabang surgery, dumiretso ako sa opisina ni CJ. I have his key, so I just got in without knocking. Ngunit pagbukas ko ng pinto, nanlaki ang mga mata ko—at kasunod niyon ay ang isang nakakalokong ngisi.​I saw him sitting behind his massive desk, his pants undone, másturbating while his eyes were closed in concentration. Mukhang hindi niya rin matiis ang init na iniwan namin sa rooftop no'ng mga nakaraang linggo.​Agad kong ni-lock ang pinto. Tinanggal ko ang white coat ko at mabilis na naghûbad sa harap niya. Bago pa siya makapagsalita, agad akong sumampa sa kanya, straddling his lap. Kiniskis ko ang pagkábabae ko sa kanya para padulasin ito gamit ang sarili naming init, at sa isang mabilis na pagbaba, ipinasok ko ang pagkalálaki niya sa akin.​I pumped on his c0ck, my breath hitching as I felt him fill me completely."Oh, fvck..." CJ groaned, his hands immediately gripping my waist to help me find my rhythm. ​"Elena, b

  • Sirit (SPG)   Kabanata 206

    Akala ni CJ ay nakuha na niya ang atensyon ni Elena matapos ang kanilang "Dino-nugget date," ngunit nagkamali siya. Pagpasok niya sa ospital kinabukasan, bumungad sa kanya ang isang malaking bouquet ng sunflowers sa nursing station ng Pediatric Ward.​At ang mas malala, nakatayo roon si Dr. Gabriel "Gabs" Sevilla, isang charming orthopedic surgeon na kilala sa pagiging golden boy ng ospital.​"Elena, I heard you had a long surgery yesterday. I brought these to brighten up your post-duty," nakangiting sabi ni Gabs habang inaabot ang bulaklak.​"Gabs! Ang aga mo naman, salamat!" masayang sagot ni Elena, puno ng sigla na lalong nagpa-init ng ulo ni CJ na kapapasok lang sa ward.​Tumigil si CJ sa gilid, seryosong tinitingnan ang chart na hawak niya pero ang pandinig ay nasa dalawa.​"Anyway, may bagong bukas na artisan cafe sa tapat. Maybe we can grab brunch? My treat," anyaya ni Gabs, sabay haplos sa balikat ni Elena. Isang pamilyar na galaw na nagpasingkit sa mga mata ni CJ.​"Actually,

  • Sirit (SPG)   Kabanata 205

    The tension between CJ and Elena was instantly set aside when their pagers went off at the same time. An eight-year-old boy had just been rushed to the ER, a hit-and-run victim with severe internal bleeding and a ruptured spleen, further complicated by a congenital heart condition that only Elena had full knowledge of.​"OR 3, STAT!" sigaw ni CJ habang mabilis na itinutulak ang stretcher.Inside the operating room, a heavy silence fell over the team, broken only by the steady beeping of the heart monitor. Si CJ ang lead surgeon, habang si Elena ay nakatayo sa tabi, binabantayan ang bawat pagbabago sa vitals ng bata dahil sa selan ng puso nito.​"BP is dropping! Dr. Li, his heart can't take the stress of the anesthesia and the rapid blood loss," kalmadong wika ni Elena, pero bakas ang pag-aalala.​"I need to clamp the artery first, Valdez! Give me two minutes," mariing sagot ni CJ, habang ang mga kamay ay mabilis at tumpak na gumagalaw sa loob ng tiyan ng bata.​"He doesn't have two m

  • Sirit (SPG)   Kabanata 204

    Third Person POVThirty years later, it was no longer just the names of Yuan and Anika that echoed through the halls of Li Medical Center. Isang bagong henerasyon ang nagsisimulang gumawa ng sarili pangalan, o sa kaso ni CJ, ang muling bumuhay sa malamig na reputasyon ng kanyang ama. ​Si Dr. Yuan "CJ" Li Jr.​Sa edad na dalawampu't apat, si CJ ay isa nang top-tier surgical resident. He carried his mother’s intelligence and Yuan’s intimidating presence. Inside the operating room, he let no mistake go unnoticed.​"That’s a 2-millimeter deviation, Intern. Do it again or leave my OR," malamig na sabi ni CJ habang nakatitig sa monitor.​Napalunok ang intern, hiyang-hiya. Sa labas ng OR, naghihintay si Anika, na ngayon ay Chief of Medicine na. Napailing na lang siya habang nakikita ang anak na palabas, bitbit ang pamilyar na awra ng kanyang asawa.​"You’re being too hard on them, CJ. Just like your father," salubong ni Anika sa anak.​"I’m just being precise, Mom," tipid na sagot ni CJ bago

  • Sirit (SPG)   Kabanata 203

    Nang sandaling maalimpungatan ako, halos mapaliyad ako sa sarap nang maramdaman kong kinákalkal ni Yuan ang pagkabábae ko gamit ang kanyang dila. The cool morning air of the room contrasted sharply with the intense heat radiating from where his head was buried between my legs.​He was using his tongue, circling my most sensitive spot with pace that made my toes curl. Every flick was precise, as if he were performing a delicate surgery where the goal was my absolute undoing.​"Yuan..." I gasped, my fingers finding their way into his thick hair, clutching him closer. "Akala ko ba... no pressure?"Pero hindi! Gusto ko nang ganung pressure! Gustong-gusto ng katawan ko ang pagsamba niya sa pagkababáe ko. Ang sarap-sarap sa pakiramdam!​He paused for a split second, looking up at me with those dark, bedroom eyes, a stray drop of my moisture glistening on his lip. "The investment reached its maturity date, baby. And I’m here to collect the interest," he smirked, his voice vibrating against m

  • Sirit (SPG)   Kabanata 202

    But no relationship is ever perfect. Nakabalik na kami sa penthouse, pero isang gabi galing trabaho, hindi ako nagpaangkin sa asawa ko. I was so exhausted from the rounds and surgeries. Sa tampo niya, hindi niya ako kinausap."Bahala ka," sabi ko sa isip ko. Sobrang pagod ako noon kaya nakatulog ako agad. Usually, kapag galing kami sa trabaho, iyon ang nagsisilbing pahinga namin—ang isa’t isa. Well, active naman kami sa sèx life namin, sobra pa sa active.​But this time, hindi. Sunod-sunod kasi ang pagpapaputôk niya sa loob ko nitong mga nakaraang araw at natatakot akong mabuntis agad muli. I want to give my body a rest first, pero tila hindi niya maintindihan.​"Hindi kayo nag-uusap ni Yuan?" tanong ni Aleesha. "Ang lamig niya kanina. Walang pinapansin. Hindi rin makausap ng maayos. Nakakatakot lapitan."​Nasa canteen kami ngayon ng ospital habang kumakain ng lunch. Umiling ako. "Hindi. Nagtatampo ang lolo mo. Hindi ko pinagbigyan kagabi. Inaraw-araw na kasi, eh. You know how tirin

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status