登入Namumutla ang mukha ni Sierra nang sampalin siya ng katotohanan ni Chloe. She clenched her fist, and glared fiercely at Chloe. Planado ni Sierra na papuntahin si Chloe para ipahiya, ngunit parang napaso siya sa sarili niyang mantika.
Just then, footsteps came from the outside. Agad na tinakbo ni Sierra ‘yon, habang ibinalik ni Chloe ang mga documents sa loob ng briefcase niya. Hindi naman nakasara ang pinto na parang sinasadya.
“Rigo, you’re off to work na? Gumawa ako ng soup and saved it for you.”
Narinig ni Chloe ang boses ni Rigo mula sa labas. “No need.”
“It would be a waste if I throw it away. It took me a while to make that soup. Come in,” aya nito na parang wala lang.
Wala ng nagawa si Chloe. Lagi siyang nagtatago, nagbabakasakali na magkikita sila ni Rigo, pero ginagawan talaga ng paraan ni Sierra na magkita sila.
Tumayo siya para umalis. Napatingin siya sa basura ng food take out sa trash bin. Samantala, hinila naman ni Sierra si Rigo sa loob, at wala na itong nagawa. The moment their eyes meet, they freeze.
Halos tumahimik ang paligid sa pagkikita nilang dalawa. He was wearing a light blue short-sleeved shirt and black trousers, looking like a lazy fresh but full of vigor. His eyes were dark and deep, which made Chloe uncomfortable at some point.
“Wear this slippers.” Binigyan ni Sierra ng tsinelas si Rigo, kahit hindi nagre-react ito dahil sa talim ng titig kay Chloe.
Pinilit ni Sierra na ngumiti saka nagpaliwanag, “It’s a case of my trademark being infringed. A friend recommended the law firm she works at, pero hindi ko in-expect na siya pala ang ipapadala.”
Kumunot lamang ang noo ni Chloe sa sinabi ni Sierra. Ginawaran rin niya ito ng titig.
What a nice line. I didn’t expect them to send her.
Lumingon si Rigo kay Sierra, his voice cold and deep. “When did you get to have a company?”
Hindi makasagot si Sierra at ngumiti ito ng pilit. “Uh… uhm.”
“I won’t bother you two. Aalis na ako.”
Hindi na nais ni Chloe na magtagal pa dahil naninikip na ang dibdib niya. Pero nakatayo si Rigo malapit sa shoe cabinet, nahaharangan ang pintuan.
“Fine, you can go back now,” Sierra arrogantly said. “Hindi din naman ako masa-satisfied sa service and professionalism mo. I don’t trust you to handle the case.”
That’s ridiculous. Kung walang company, how can there be a trademark?
“My professionalism is reflected in my trust for facts and law. Hindi sa isang client na hindi pa man nakakapagtayo ng kumpanya, may case na agad ng infringement. It doesn’t work that way, honey.
“Anyway, since my time is wasted, I will charge you for today;’s conversation. The receipt will be sent to you later.”
Agad na inayos ni Chloe ang sarili at dumaan mismo sa gitna nina Rigo at Sierra. She bumped Rigo’s elbow with hers. “Excuse me.”
Napahakbang paatras si Rigo dahil doon. Tumaas ang kilay niya saka nalilitong tumitig.
“What kind of attitude is that? You don’t look like a professional,” reklamo ni Sierra.
Hindi siya pinansin ni Chloe at umalis na sa pintuan. Hindi na niya matiis pa ang galit kay hinarap niyang muli si Sierra.
“Miss Arroyo, your soup is not authentic as you claimed it is. And it’s not stewed for hours or else, para ka ng kumakain ng sipon. And, please. If you wanna lie, just burn the plastic where you bought it from.”
“You—”
Bahagyang pinasingkit ni Rigo ang kanyang mga mata dahil sa tinuran ni Chloe. Bago paman mag-alburuto si Sierra, mabilis na lumabas si Chloe. Nang napansin na natamaan si Sierra kanina, agad gumaan ang pakiramdam niya.
Nang bumaba siya ng elevator, nagsimula ng bumuhos ang malakas na ulan. Kinapa niya ang sarili, at napansing wala pala siyang dalang payong. Humahagibis na rin ang malakas na hangin, dahilan upang mag-ingay ang mga sanga ng puno sa paligid.
Chloe fished her phone and found a calamity alert in it. Manila is very prone to typhoons and flashfloods. Kung hindi pa siya aalis ngayon, she will get stuck in this building overnight.
Sinubukan niyang sugurin ang malakas na ulan at hangin, pero binalibag lamang siya nito pabalik sa building. She was thin and weak, as her legs gave way. Nababasa na rin siya at nagsimula ng guminaw ang pakiramdam.
Sinubukan niya ulit na takbuhin ang ulan, yakap-yakap ang briefcase niya. Subalit, bigla na lamang siyang hinila ng pares ng kamay at hinila pabalik. A man hugged her waist from behind which made her stumble.
“What the heck?”
Her whole body was pulled up, her back pressed tightly against a warm, firm chest. Rigo put her down in the inner hall of the first floor, her body shivering from the cold.
“You’re so thin. Have you ever eaten a good meal?” Rigo’s voice had hint of anger.
“None of your business.” Pinagpag niya ang tubig sa briefcase niya saka niyakap ulit ito sa sobrang ginaw.
Maging si Rigo ay nabasa na rin. He brushed the water droplets from his forehead back, boldly sweeping them away in his short hair.
He frowned at her stunned expression.
“It's a raging storm outside. What were you running out there?”
The city was congested with traffic as it was rush hour. Sobrang bagal ng daloy ng mga sasakyan na tila ayaw ng gumalaw. Nakaupo sina Chloe at Rigo na magkatabi habang minu-minuto minamanduhan ni Rigo ang driver na pakibilisan. After several minutes along the traffic highway, unti-unti ng lumuluwag ang kalsada. Naalala ni Chloe ang sinabi ni Carlo kanina kaya minabuti niyang magbrowse sa kanyang phone tungkol sa animal welfare. Dumating sila ng ospital makalipas ng sampung minuto. Agad na tinanggal ni Chloe ang kanyang seatbelt, at bumaba ng taxi. Pero hindi siya hinayaan ni Rigo at dali-dali itong pumunta sa direksyon niya saka siya binuhat. “No need. Kaya ko naman na maglakad.” Ngunit wala na siyang nagawa dahil mabilis ang kamay ni Rigo. Her body stiffened at the touch of his. He was warm, but firm. “Don’t move around.” His voice was serious as he strode into the emergency room. Agad siyang nilagay sa hospital bed at lumapit ang mga nurses sa kan’ya. “Nakagat siya ng aso kan
Bahagyang ngumiti si Rigo sa sinabi ng ina. Matagal na rin silang hindi magkausap nang ganito. “Mom, kumusta po sina Lolo at si Dad? Ayos lang ba sila?” Agad naman sumagot si Caroline. “Ayos naman sila. Ang lolo mo kung saan-saan naglalakbay sa buong bansa kasama ang dati niyang kasamahan sa hukbo. Mukhang walang balak tumigil kakagala. While your Dad, as usual, sobrang workaholic pa rin.” Nagbiro pa ito nang bahagya. “Minsan nga pakiramdam ko, nakakalimutan niyang may asawa pa siya sa sobrang busy.”Napangiti si Rigo sa narinig. “Alam mo ba, ‘nak, sobrang busy niyong lahat. Maging kayo ni Venice. Ipinadala na naman siya bilang war correspondent. Ako nalang mag-isa rito sa bahay.”“I’m sorry, Mom.”“Kung talagang mahal mo ako, umuwi ka na rito. Mag-asawa ka na at bigyan mo na agad ako ng apo. Kapag may apo na ako, may aabangan na ako araw-araw, and I don’t wanna meddle with your affairs anymore.“Hindi na ako umaasa sa kapatid mo. Parang iba ang gusto, eh. Sana mag-asawa ka na, ‘n
Hindi tumigil si Sierra sa pang-iinsulto at nagsisigaw pa sa loob ng apartment. Halos nagkumpulan na ang mga tao sa labas dahil sa lakas ng boses ni Sierra. Samantala, Chloe is always one step ahead of her. Pinakita niya ang kan’yang phone kay Sierra.“Recording in progress…” basa ni Sierra. She was shocked. “Did you just record me? This is illegal.”Nanatiling kalmado si Chloe at hindi nagpatinag. “What you did just now falls under the Article 353-359 of the Revised Penal Code. It’s oral defamation, if you understand it literally. Maraming tao sa labas ang nakarinig ng mga sinasabi mo. So, my recording is still admissible in court to compare from the statements of the people outside.“Anong gusto mong kaso: is it trespassing or slander? I can give you right away.”Sierra swallowed hard. Alam niyang dehado siya ngayon. “Chloe, you’ve got guts. You just wait…” Namutla ang pisngi ni Sierra habang tinuro-turo niya si Chloe. “Your mother will know what happened here, especially Rigo’s m
Bago matulog, nag-shower muna si Chloe at inasikaso ang sarili. She dried her hair with the towel as she stood by the window. Tanaw niya ang bahay ng mga Ocampo sa hindi kalayuan, ngunit ito’y madilim, tila walang tao. Nagsimulang tumunog ang kanyang sikmura. Kailangan na niyang kumain, kung hindi ay sasakit na naman ang tiyan niya. Just then, a knock on the door stopped her from thinking.“Chloe, tulog ka na?”Her heart tightened. “Hindi pa. Bakit?”“Nagluto ako ng snacks. Baka gusto mong kumain.” Kahit kakainin naman niya kung ano ang inihain, nagtanong pa rin siya. “Anong snack naman ‘yan?”“I have pancit canton with egg, then congee with egg also.”Those were her favorite foods so far. Napapansin ni Chloe na sa tuwing nag-aaya si Rigo ng snack, laging mga paborito niya ang nakahain. “Hindi naman siguro gano’n. Ah, forget it, Chloe,” bulong niya sa sarili. Nagsuot muna ng jacket si Chloe bago lumabas ng kwarto. There was no Rigo in her sight, even in the kitchen or living room.
“You misunderstood.” Chloe didn’t want Rigo to be upset so she told him the truth. “ I just ran into my mom in the company and had some little misunderstanding there. It’s really not a big deal.”Rigo was half-focused on her words, as his eyes wandered into her covered abdomen. “Is your abdomen hurt, too?” Chloe was speechless. She didn’t know he was so anxious about her situation.“Masakit lang tiyan ko. Siguro sa kinain ko kanina,” pagsisinungaling niya. Alam ni Rigo na nagsisinungaling lang si Chloe para pagtakpan ang ina. He let out a sigh of relief, but his worry remained undiminished. “Did she hit you?” Umiiling si Chloe. Pero alam ni Rigo kahit konting kirot niya. Kaya kinurot siya nito dahilan upang mapasinghap. “You’re not a good liar, you know? Huwag kang aalis diyan. Kukuha lang ako ng gamot.” Tumayo si Rigo at nagpunta sa bathroom kung saan nakalagay ang medicine kit niya. Binigyan niya si Chloe ng isang tablet saka isang basong tubig.“Kumain ka na ba?” tanong ni
Binalot ni Chloe ang pinagkainan niya saka itinapon sa malapit na basurahan. Hindi na niya tinapos pa ang pagkain dahil nawalan na siya ng gana. “Mom, don’t forget na I’m 27, hindi 17. Do you think your threats work? Hindi na ako bata para sa mga gan’yan.”Waynona was born and raised in the province, and had little education. Napaka-traditional niyang babae dahil sa nakasanayan niya. Outdated na ang pag-iisip niya, at hanggang ngayon may biases pa rin siya sa babae at lalaki. She believed that women have no future in the men’s world, and should be in the house taking care of the kids. “Don’t talk to me like that. Mommy mo pa rin ako. Your marriage is my decision, and will always be my top priority.” Waynona slammed her daughter’s shoulder na siyang ikinalingon ng ibang tao sa paligid.Nasanay na si Chloe sa ganitong pakikitungo kaya wala lang ito sa kan’ya. “Kung hindi ka uuwi ng bahay, babalikan kita rito at kakaladkarin kita pauwi. Ikakasal ka kay Carlo sa ayaw at sa gusto mo,” s
At the Hostelry Estate, Chloe used her weekend off to move out before the typhoon hits her place. Buong araw niyang inayos ang lahat. Saka lamang siya nagpahinga nang makita ang mga gamit niya na nasa ayos. She was half asleep when she heard a noise outside her room. Bilang isang babae na mag-isa
Natagpuan ni Chloe ang sarili na nakaupo na sa passenger seat ng kotse ni Rigo. Hindi siya nito tinantanan, at inagaw pa ang phone niya para hindi maka-book ng Grab. Ibinalik din naman ni Rigo ang phone matapos niya makasiguro na maihahatid niya si Chloe.Tahimik ang biyahe nila. Maya-maya pa, pans
Chloe was wearing a dream-like pink dress that almost touched the ground, revealing her fair shoulders and slender arms. Her long hair was draped behind her, with several braids on the either side, adorned with cute little flowers. Her make up was light, looking so pure and charming, not overshado
Chloe walked through the flooded streets. Sa kabutihang palad, hanggang tuhod lamang ang tubig at kinakaya naman na tawirin ito, kaysa manatili doon kasama si Rigo. Samantala, nakatambay si Rigo sa may balcony, leaning against the railing while staring at Chloe’s disappearing back. Suddenly, his p







