MasukNamumutla ang mukha ni Sierra nang sampalin siya ng katotohanan ni Chloe. She clenched her fist, and glared fiercely at Chloe. Planado ni Sierra na papuntahin si Chloe para ipahiya, ngunit parang napaso siya sa sarili niyang mantika.
Just then, footsteps came from the outside. Agad na tinakbo ni Sierra ‘yon, habang ibinalik ni Chloe ang mga documents sa loob ng briefcase niya. Hindi naman nakasara ang pinto na parang sinasadya.
“Rigo, you’re off to work na? Gumawa ako ng soup and saved it for you.”
Narinig ni Chloe ang boses ni Rigo mula sa labas. “No need.”
“It would be a waste if I throw it away. It took me a while to make that soup. Come in,” aya nito na parang wala lang.
Wala ng nagawa si Chloe. Lagi siyang nagtatago, nagbabakasakali na magkikita sila ni Rigo, pero ginagawan talaga ng paraan ni Sierra na magkita sila.
Tumayo siya para umalis. Napatingin siya sa basura ng food take out sa trash bin. Samantala, hinila naman ni Sierra si Rigo sa loob, at wala na itong nagawa. The moment their eyes meet, they freeze.
Halos tumahimik ang paligid sa pagkikita nilang dalawa. He was wearing a light blue short-sleeved shirt and black trousers, looking like a lazy fresh but full of vigor. His eyes were dark and deep, which made Chloe uncomfortable at some point.
“Wear this slippers.” Binigyan ni Sierra ng tsinelas si Rigo, kahit hindi nagre-react ito dahil sa talim ng titig kay Chloe.
Pinilit ni Sierra na ngumiti saka nagpaliwanag, “It’s a case of my trademark being infringed. A friend recommended the law firm she works at, pero hindi ko in-expect na siya pala ang ipapadala.”
Kumunot lamang ang noo ni Chloe sa sinabi ni Sierra. Ginawaran rin niya ito ng titig.
What a nice line. I didn’t expect them to send her.
Lumingon si Rigo kay Sierra, his voice cold and deep. “When did you get to have a company?”
Hindi makasagot si Sierra at ngumiti ito ng pilit. “Uh… uhm.”
“I won’t bother you two. Aalis na ako.”
Hindi na nais ni Chloe na magtagal pa dahil naninikip na ang dibdib niya. Pero nakatayo si Rigo malapit sa shoe cabinet, nahaharangan ang pintuan.
“Fine, you can go back now,” Sierra arrogantly said. “Hindi din naman ako masa-satisfied sa service and professionalism mo. I don’t trust you to handle the case.”
That’s ridiculous. Kung walang company, how can there be a trademark?
“My professionalism is reflected in my trust for facts and law. Hindi sa isang client na hindi pa man nakakapagtayo ng kumpanya, may case na agad ng infringement. It doesn’t work that way, honey.
“Anyway, since my time is wasted, I will charge you for today;’s conversation. The receipt will be sent to you later.”
Agad na inayos ni Chloe ang sarili at dumaan mismo sa gitna nina Rigo at Sierra. She bumped Rigo’s elbow with hers. “Excuse me.”
Napahakbang paatras si Rigo dahil doon. Tumaas ang kilay niya saka nalilitong tumitig.
“What kind of attitude is that? You don’t look like a professional,” reklamo ni Sierra.
Hindi siya pinansin ni Chloe at umalis na sa pintuan. Hindi na niya matiis pa ang galit kay hinarap niyang muli si Sierra.
“Miss Arroyo, your soup is not authentic as you claimed it is. And it’s not stewed for hours or else, para ka ng kumakain ng sipon. And, please. If you wanna lie, just burn the plastic where you bought it from.”
“You—”
Bahagyang pinasingkit ni Rigo ang kanyang mga mata dahil sa tinuran ni Chloe. Bago paman mag-alburuto si Sierra, mabilis na lumabas si Chloe. Nang napansin na natamaan si Sierra kanina, agad gumaan ang pakiramdam niya.
Nang bumaba siya ng elevator, nagsimula ng bumuhos ang malakas na ulan. Kinapa niya ang sarili, at napansing wala pala siyang dalang payong. Humahagibis na rin ang malakas na hangin, dahilan upang mag-ingay ang mga sanga ng puno sa paligid.
Chloe fished her phone and found a calamity alert in it. Manila is very prone to typhoons and flashfloods. Kung hindi pa siya aalis ngayon, she will get stuck in this building overnight.
Sinubukan niyang sugurin ang malakas na ulan at hangin, pero binalibag lamang siya nito pabalik sa building. She was thin and weak, as her legs gave way. Nababasa na rin siya at nagsimula ng guminaw ang pakiramdam.
Sinubukan niya ulit na takbuhin ang ulan, yakap-yakap ang briefcase niya. Subalit, bigla na lamang siyang hinila ng pares ng kamay at hinila pabalik. A man hugged her waist from behind which made her stumble.
“What the heck?”
Her whole body was pulled up, her back pressed tightly against a warm, firm chest. Rigo put her down in the inner hall of the first floor, her body shivering from the cold.
“You’re so thin. Have you ever eaten a good meal?” Rigo’s voice had hint of anger.
“None of your business.” Pinagpag niya ang tubig sa briefcase niya saka niyakap ulit ito sa sobrang ginaw.
Maging si Rigo ay nabasa na rin. He brushed the water droplets from his forehead back, boldly sweeping them away in his short hair.
He frowned at her stunned expression.
“It's a raging storm outside. What were you running out there?”
“You misunderstood.” Chloe didn’t want Rigo to be upset so she told him the truth. “ I just ran into my mom in the company and had some little misunderstanding there. It’s really not a big deal.”Rigo was half-focused on her words, as his eyes wandered into her covered abdomen. “Is your abdomen hurt, too?” Chloe was speechless. She didn’t know he was so anxious about her situation.“Masakit lang tiyan ko. Siguro sa kinain ko kanina,” pagsisinungaling niya. Alam ni Rigo na nagsisinungaling lang si Chloe para pagtakpan ang ina. He let out a sigh of relief, but his worry remained undiminished. “Did she hit you?” Umiiling si Chloe. Pero alam ni Rigo kahit konting kirot niya. Kaya kinurot siya nito dahilan upang mapasinghap. “You’re not a good liar, you know? Huwag kang aalis diyan. Kukuha lang ako ng gamot.” Tumayo si Rigo at nagpunta sa bathroom kung saan nakalagay ang medicine kit niya. Binigyan niya si Chloe ng isang tablet saka isang basong tubig.“Kumain ka na ba?” tanong ni
Binalot ni Chloe ang pinagkainan niya saka itinapon sa malapit na basurahan. Hindi na niya tinapos pa ang pagkain dahil nawalan na siya ng gana. “Mom, don’t forget na I’m 27, hindi 17. Do you think your threats work? Hindi na ako bata para sa mga gan’yan.”Waynona was born and raised in the province, and had little education. Napaka-traditional niyang babae dahil sa nakasanayan niya. Outdated na ang pag-iisip niya, at hanggang ngayon may biases pa rin siya sa babae at lalaki. She believed that women have no future in the men’s world, and should be in the house taking care of the kids. “Don’t talk to me like that. Mommy mo pa rin ako. Your marriage is my decision, and will always be my top priority.” Waynona slammed her daughter’s shoulder na siyang ikinalingon ng ibang tao sa paligid.Nasanay na si Chloe sa ganitong pakikitungo kaya wala lang ito sa kan’ya. “Kung hindi ka uuwi ng bahay, babalikan kita rito at kakaladkarin kita pauwi. Ikakasal ka kay Carlo sa ayaw at sa gusto mo,” s
On their first day of sharing an apartment, hindi pa rin kumportable si Chloe na gumalaw. Dahil sa tuwing lalabas siya ng kwarto niya, lagi niyang naabutan si Rigo sa sala, sa kusina, at sa kung saan-saang sulok. Kaya minabuti niyang magkulong sa kwarto.Mula sa balcony niya, tanaw niya gamit ang binoculars ang bahay ng mga Ocampo. Sa living room, napansin niya na may sinalubong na middle-aged man, nagyakapan at naghalikan pa ito. Then Linda drew the curtain. “What did I just see?” gulat na tanong ni Chloe sa sarili. “Alam ba ito ni Carlo?” May biglang kumatok sa pinto ni Chloe. Agad niyang tinago ang binoculars at case documents sa drawer niya. “Ano ‘yon?” tanong niya habang nakasilip sa pinto. “I cooked too much dinner. Baka gusto mong sumabay,” aya ni Rigo na napakamot sa batok.Nang tumingin siya sa relo niya, it was already seven in the evening. Hindi na niya namalayan ang oras. “Okay.” Agad na sinarado ni Chloe ang pinto at tumungo sa dining table. There was beef steak, s
Bryan and Belle went out from the unit holding their hands together. Agad niyakap ni Bryan ang asawa saka humingi nang tawad dito.“I’m sorry, wife.”Hindi mapigilan ni Belle na matawa. “I just feel sorry for Chloe. Kailangan ko pang makipag-divorce sa ‘yo para pumayag siya.”“Huh? Ano ang ibig mong sabihin?” gulat na tanong ni Bryan sa kanya, saka bumitaw sa yakap.“Well, I had no choice. I know Chloe can be so stubborn, and Rigo is such a headache for me. They wouldn’t give in unless one of them is being cornered.”Bumuntong-hininga si Belle, at nagsimulang maglakad patungo sa elevator.“I just don’t understand why Rigo is so adamant to stay here. Between the two them, si Chloe ang mas nangangailangan dito dahil sa investigation ng Papa niya.”Nakasimangot si Bryan at ang mukha niya ay puno ng pagdududa. “Nakakapagtaka nga rin, eh. Kilala ko si Rigo. Hindi siya gagawa ng ikakasira ng kapwa. Ngayon ko lang siya nakitang sobrang sakit sa ulo ko.”“Forget it na. Now that this is settle
At the Hostelry Estate, Chloe used her weekend off to move out before the typhoon hits her place. Buong araw niyang inayos ang lahat. Saka lamang siya nagpahinga nang makita ang mga gamit niya na nasa ayos. She was half asleep when she heard a noise outside her room. Bilang isang babae na mag-isa lamang, nagkaroon na siya ng katangian na maging aktibo sa kahit na anong pangyayari. She picked up her phone and noticed it’s already 1:34 in the morning. Parang ito ang magandang oras para sa mga magnanakaw. Pero, hindi niya alam kung paano ito nakapasok.Isinuot agad ni Chloe ang jacket niya. Kinuha niya agad ang pepper spray na ibinigay ni Belle sa kan’ya, as she cautiously walked towards the door. Biglang kumatok ito sa pinto.“Sino ‘yan?” “Come out for a moment.” Isang pamilyar na boses ang narinig niya. Could it be Rigo’s?“Sino ka? At paano ka nakapasok sa bahay ko? Tatawag na ako ng police. Kung alam mo kung ano ang makakabuti sa ‘yo, umalis ka na,” banta niya.Agad niyang tinaw
Chloe lowered her head and didn’t respond. “How long have you been broken up with?” Sumandal si Rigo sa railing at tinitigan si Chloe nang mariin.“Kailangan ko ng magpahinga. Please leave,” Chloe insisted and lied.“Hindi ka ba niya dinadalaw dito?” Hindi pinansin ni Rigo ang utos niya.“Aalis ka ba or hindi?” galit na tanong ni Chloe. Alam nila pareho na hindi na dapat pag-usapan pa ang nakaraan at wala na ring dahilan para magkaroon pa ng koneksyon. Hangga’t maaga, mas maigi nang putulin na.“Do you still love him?” Hindi pa rin sumusuko si Rigo at nagpatuloy pa rin sa mga tanong niya. Sobrang pagod na si Chloe dahil sa party at dumagdag pa itong si Rigo sa iisipin niya. “I love him. I love him very much. Okay na ba?”Yumuko lamang si Rigo at hindi na kayang tiisin pa ang mga salitang lalabas sa bibig ni Chloe. Hindi niya lubos maisip na kayang-kaya ni Chloe kalimutan ang halos tatlong taon nilang pagsasama nang dahil lang sa isang lalake na kakakilala lang. When he looked up







