บทนำ

บทนำ

ฟู่!!!

ควันสีขาวพวยพุ่งออกจากปลายม้วนบุหรี่ของชายหนุ่มก่อนจะดูดอัดมันเข้าปอดอีกครั้งแล้วพ่นควันให้ลอยคละคลุ้งออกมาใหม่

" ไอ้แม็คยาปลุกเซ็กส์ที่มึงให้กูมันโครตดีสัสๆ "

" มึงลองมาแล้วหรอไอ้ไคโรกูให้มึงทดสอบเป็นคนแรกเลยนะขนาดกูเองยังไม่กล้าแต่ก็ดีถือว่าผ่าน "

" อ่าว! ไอ้สัสแม็คหาเรื่องให้กูเกือบตายไหมล่ะแต่ดีนะที่กูไม่เป็นอะไร ยาแรงดีว่ะกินเข้าไปไม่ทันไรมันรู้สึกคึก! เงี่ยนสัสๆ กูลองกับผู้หญิงคนนั้นแม่งเอากันจนเช้าเหนื่อยเป็นบ้า "

ไคโรเพื่อนของแม็คเคลย์เขาเป็นหนุ่มลูกครึ่งญี่ปุ่น ไทย หนุ่มหล่อมาดกวนตีนดีนกับสาวได้ตลอดแต่อย่าได้เผลอมาอ่อยโดนเขาจับกดจมเตียงทุกรายไม่ถูกใจไม่เป็นไรขอแค่เข้าตาก็เพียงพอ

" หึ! คนอย่างมึงไม่มียาก็เอาได้ตลอดแหละ มึงอย่ามาโม้ให้มากกูรู้ทัน "

ฟู่!

ควันสีขาวยังคงถูกอัดเข้าปอดอย่างต่อเนื่องจนมันหมดม้วนก่อนจะถูกโยนทิ้งลงบนพื้นอย่างไม่ใยดีแล้วใช้เท้าเข้าไปเหยียบเพื่อกลบซ้ำ

" น้องคนนั้นแจ่มว่ะหุ่นน่าเซี๊ยะเอวเป็นเอวตูดเป็นตูด เหมาะกับมึงเลยไอ้แม็คเคลย์ "เดย์เอ่ยทักขณะที่เด็กสาวร่างเล็กกำลังเดินผ่านกลุ่มของแก๊งเสือมหาลัยทำเอาแม็คเคลย์หันมองยกยิ้มเหมือนกำลังมีท่าทีสนใจ

" อืม! น่าสนใจดี ดูท่าทางแล้วน่าจะเป็นลูกคุณหนู กูดีนได้หมดแหละถ้ามานอนอ้าขาให้กูเอา " แม็คเคลย์ยกยิ้มมุมปากเหมือนกำลังเจอของถูกใจ

" มึงเอายาที่ให้กูเอาไปลองกับน้องผู้หญิงคนนั้นซะเลยสิ แต่เบาๆหน่อยนะกูคิดว่าน้องยังไม่เคย " ไคโรมองตามหญิงสาวจนเธอเดินลับสายตาไปเหมือนกับเดย์เเละแม็คเคลย์ที่กำลังมองตามเธออยู่เช่นเดียวกัน

" สวยนะแต่ดูร้ายเหมาะกับมึงดี "เดย์ยังคงพูดต่อ

" มึงจะชมหรือมึงจะด่ากูไอ้เดย์เอาดีๆตีนกูอยู่ใกล้มึง "แม็คเคลย์พูดพลางยกเท้าขึ้นตั้งท่าเตรียมพร้อมจะถีบ

" กูแค่ล้อเล่นเองเพื่อน ใจเย็นๆก่อนนะ "เมื่อเห็นว่าเพื่อนท่าทางเอาจริงเดย์ก็เริ่มรู้สึกหวั่นๆ

อยากได้ก็ต้องได้คติประจำใจของแม็ค หรือแม็คเคลย์ ลูกครึ่งไทย อังกฤษหนุ่มแบดบอยเสือผู้หญิงที่ถูกใครๆขนานนามให้ ภายใต้ใบหน้าหล่อแต่ซ่อนความร้ายกาจเอาใว้ไม่เคยรักใครจริงหลอกเล่นไปวันๆ

สถานะทางครอบครัวของแม็คเคลย์ร่ำรวยอู้ฟู่แต่เขากับทำตัวเหมือนยาจก และด้วยนิสัยที่ดูรั้นและไม่ยอมฟังใครแถมเพื่อนพ้องแต่ละคนก็ร้ายไม่ได้ดีจากเจ้าตัวสักเท่าไหร่นัก อย่างที่เขามักบอกกันว่า

คบคนพาล พาลพาไปหาผิดคบบัณฑิต บัณฑิตพาไปหาผล

อันนี้เป็นคำพูดสัจจริงที่ใช้ได้เสมอคบเพื่อนแบบไหนนิสัยก็จะได้แบบนั้นเพื่อนแต่ละคนของแม็คเคลย์จึงนิสัยไม่ได้ต่างกันเท่าไหร่นักและฐานะทางบ้านแต่ละคนก็รวยครอบครัวก็มีอิธิพลใช่ย่อยถึงแม้จะโดนแจ้งความเอาผิด พวกเขาก็ไม่รู้สึกกลัว

" มึงยิ้มอะไรว่ะไอ้แม็ค ยิ้มแบบนี้ไม่ใช่เรื่องดี " เดย์ยกคิ้วเค้มขมวดเป็นปมพร้อมตั้งข้อสงสัย

"กูกำลังเจอเหยื่อของเล่นชิ้นใหม่คาดว่าน่าจะได้ในเร็วๆนี้ "ดวงตาเฉียวมองตรงไปยังเส้นทางของหญิงสาวที่พึ่งจะเดินผ่านพวกเขาไปอยู่ๆรอยยิ้มร้ายก็ผุดขึ้นมาบนกรอบใบหน้าหล่อ

" แล้วรถหรูลัมโบร์กินีคู่อริที่มึงแข่งชนะได้มาในสนามเถื่อนนั้นล่ะจะเอายังไงเดี๋ยวมันก็หาทางมาทวงเอาคืนมันไม่ยอมให้มึงเอาไปง่ายๆแน่แพงขนาดนั้น " เดย์เอ่ยด้วยความเป็นห่วงเพื่อน แม็คเคลย์ชื่นชอบการแข่งรถและก็ชอบความท้าทายแต่สถานที่แข่งมันเป็นสถานที่ปิดและผิดกฏหมาย

" ถ้าอยากได้ของคืนมันก็ต้องเอาของที่กูอยากได้มาแลกแต่ถ้าไม่ดีพอ กูไม่พอใจยังไงมันก็ไม่มีวันได้คืนใครให้พวกมันทำเรื่องสกปรกกับกูก่อนเอง ช่วยไม่ได้ " แม็คเคลย์พูดด้วยความเกรี้ยวกราดแต่สุขุมหนักแน่นพวกมันทำให้เขาเกือบตาย ได้ของมันมาแค่นี้ยังถือว่าน้อยไปด้วยซ้ำ