บทที่1:เหยื่อ

1:เหยื่อ

ย้อนกลับไปเมื่อสองวันก่อนหน้า

" พี่ลีโอ ให้อิงดาวไปอยู่คอนโดพี่ก็ได้นะคะเราเป็นคู่หมั้นกัน ยังไงสักวันเราก็จะต้องได้ย้ายไปอยู่ด้วยกันอยู่แล้ว "เสียงพูดคุยของอิงดาวและลีโอดังเล็ดลอดออกมาจากห้องเรียนภายในอาคารวิศวะกรรมศาสตร์

" เหอะ! ฉันไม่ได้คิดจะหมั้นกับเธออีกอย่างเลิกพูดว่าฉันเป็นคู่หมั้นเธอสักที เลิกทำให้คนอื่นเข้าใจผิดโดยเฉพาะเมียฉัน "

" เมีย?..." อิงดาวขมวดคิ้วเข้าหากันพร้อมกับทำหน้าสงสัย " พี่ไปมีเมียตั้งแต่ตอนไหน เอ๊ะหรือว่า...!!!!" อิงดาวเงียบไปสักพักพร้อมกับทำท่าครุ่นคิดอะไรบางอย่าง "ผู้หญิงคนนั้นที่ชื่อขนม ทำไมพี่ลีโอทำแบบนี้กับอิงดาวละค่ะอิงรักพี่นะ " อิงดาวตั้งท่าหมายจะเข้าไปกอดแต่ถูกลีโอทำท่าทีหมางเมิน

" ยกเลิกงานหมั้นนี้ซะ แล้วอย่าคิดทำให้ขนมเดือดร้อน " ลีโอพูดด้วยใบหน้าราบเรียบก่อนจะเดินออกจากห้องไปปล่อยให้อิงดาวยืนอึ้งอยู่กับที่

ไนท์คลับ

ตั้งแต่ช่วงค่ำที่อิงดาวและลีโอทะเลาะกันเพราะเธอรู้ความจริงเรื่องแฟนเก่าของลีโออิงดาวก็ออกมาเที่ยวคนเดียวแต่ถึงอย่างนั้นลีโอก็ไม่เคยสนใจใยดีเธอเลยจนกลุ่มแก๊งของแม็คเคลย์ที่ออกมาเที่ยวในคืนนี้เห็นเธอเข้าและการที่อยากรู้จักเป็นทุนเดิมอยู่แล้วพวกเขาจึงเเวะเข้ามาทักทาย

"เอ๊ะ! นั้นมันรุ่นน้องปีหนึ่งคนนั้นนิหว่า พวกเราเข้าไปทักทายทำความรู้จักเธอสักหน่อยก็ดีนะและกูคิดว่ามึงน่าจะสนใจกว่าใครเพื่อนนะไอ้แม็ค "เดย์เอ่ยพูดพลางยกคิ้วทำหน้ายียวน

" ขอโทษนะครับพวกพี่ขอนั่งโต๊ะด้วยได้ไหมเดี๋ยวเลี้ยงเอง "เดย์เอ่ยบอกด้วยรอยยิ้มก่อนจะถือวิสาสะหย่อนก้นลงนั่งบนเก้าอี้โดยไม่ต้องรอให้อนุญาติพร้อมกับแม็คเคลย์และไคโรที่เดินเข้ามานั่งลงข้างๆด้วยเช่นกันอิงดาวเงยหน้ามองพวกเขาเล็กน้อยเพราะเธออยู่ในสภาพมึนเมาและอารมณ์เคว้งเธอจึงไม่ได้ไล่หรือปฏิเสธ

" เธอชื่ออะไร "แม็คเคลย์เอ่ยถามพร้อมกับสายตาที่จ้องมองเธอเพราะความรู้สึกสนใจ

" พวกพี่เป็นใคร ฉันไม่คุยกับคนแปลกหน้า "อิงดาวตอบกลับด้วยน้ำเสียงยานคางพลางเพ่งสายตามองแต่ละคนด้วยความสงสัย

" ถ้าไม่รู้จัก งั้นตอนนี้เราก็มาทำความรู้จักกันใว้ดีไหมแต่ฉันคิดว่าพูดไปเธอก็คงจำไม่ได้เอาใว้ส่างเมาครั้งหน้าฉันจะแนะนำตัวให้เธอรู้จักเอง...แบบส่วนตัว "

แม็คเคลย์เอ่ยบอกเผยรอยยิ้มร้ายกรุ่มกริ่มท่ามกลางความมืดที่มีเพียงแสงไฟสลัวๆ ไคโรกับเดย์ได้แค่เหล่มองตามเพราะรู้ทัน

เวลาผ่านไปไม่นานแอลกอฮอล์ก็ยิ่งออกฤทธิ์อิงดาวก็เริ่มปล่อยตัวร่างสองร่างคลอเคลียกันอยู่ชั้นล่างของไนท์คลับท่ามกลางผู้คนมากมายและกลุ่มผองเพื่อนของแม็คถ้าดูจากท่าทางของอิงดาวเธอน่าจะเริ่มเมาขึ้นจากเดิมนิดหน่อย

อึก อึก

เสียงยกน้ำอำพันขึ้นดื่มแก้วแล้วแก้วเล่าปากก็พร่ำเพ้อพูดไม่หยุด " พี่เคยแอบรักใครสักคนแล้วถูกปฏิเสธไหมทำทุกอย่างเพื่อให้เขาหันมองแต่สุดท้ายเขามีคนของใจอยู่แล้วทำดีแค่ไหนเขาก็คิดได้แค่น้องสาว เจ็บชะมัด! "

" เธอหมายถึงคนที่เธอแอบชอบ งั้นหรอ"

" อือ ฮึ! " อิงดาวพยักหน้างึกงักท่าทางเริ่มเมาสายตาหวานเยิ้ม

" หึ! ฉันไม่เคยรักใครจริงจังเป็นได้ก็แค่วันไนท์อยากลองเล่นกับฉันเพื่อฆ่าเวลาดูไหมอย่างเธอก็พอได้นะ " แม็คเฉยคางอิงดาวขึ้นพร้อมจดจ้องเธอด้วยสายตาเจ้าเล่ห์แต่ก็ถูกอิงดาวใช้มือปัดออกเพราะรู้ทัน

" หึ! พี่อย่าพูดไปเรื่อยสิ จัดการแยกผู้หญิงคนนั้นออกจากพี่ลีโอให้ฉันได้ไหมถือว่าวันนี้เรารู้จักกันแล้ว " ในตาสวยชวนหลงไหลเริ่มโปรยเสน่ห์หลอกล่อร้อยเล่ห์มารยา

" ถ้าทำแล้วฉันได้อะไร " แม็คยังคงหาเรื่องต่อรอง

" แล้วพี่อยากได้อะไร "อิงดาวยังคงหาข้อต่อรองทั้งสองจ้องตากันเหมือนกำลังค้นหาบางอย่างอยู่ภายในใจ

" ตอนนี้ฉันยังไม่อยากได้ แต่ถ้าคิดออกฉันจะบอกอีกที "

" ก็ได้ค่ะเอาเป็นว่าเราตกลงกันแล้วนะ อย่าลืมสัญญาล่ะวันนี้ฉันคงต้องกลับแล้วงั้นถือว่าวันนี้พวกพี่เลี้ยงฉันแล้วกันนะขอตัวก่อน "

" เดี๋ยวให้ฉันไปส่งไหม เธอน่าจะเมามากแล้วนะ"

" ไม่ต้องค่ะเอาใว้ครั้งหน้าแล้วกัน ฉันกลับเองได้ "

พูดเสร็จก็สะบัดตูดเดินโซเซออกไปปล่อยให้แม็คเคลย์นั่งมองตามพร้อมกับรอยยิ้มมีเลศนัย

มหาลัย

พึ่บ!

ขาเรียวยาวก้าวมาหยุดยืนตรงหน้าห้องน้ำชายหญิงคณะวิศวะกรรมศาสตร์ เป็นห้องน้ำเก่าที่ไม่ค่อยมีนักศึกษามาใช้กันมากนัก ดวงตากลมโตดูแข็งกร้าวแต่มีความอ่อนแอแอบซ่อนปนอยู่ภายใน ใบหน้าหวานเหมือนกำลังครุ่นคิดจะทำเรื่องอะไรบางอย่าง

" จะทำยังไงให้พี่ลีโอมาสนใจเราได้นะ หรือต้องกำจัดเธอให้พ้นทางดี "

ฟู่ว!

แต่จมอยู่กับความคิดของตัวเองได้ไม่นานเธอก็ได้กลิ่นแปลกๆของควันสีขาวที่พวยพุ้งอยู่ใกล้ๆ ณ.ตอนนี้เธอไม่ได้อยู่ลำพังเพียงแค่คนเดียว

ฟุตฟิต!

จมูกกำลังสูดดมกลิ่นหาสิ่งแปลกปลอมก่อนจะพิสูจน์ได้ว่ามันเป็นกลิ่นที่เธอเกลียด" เอ๊ะ! นี่มันกลิ่นของบุหรี่เหม็นชะมัดยังมีคนมาใช้ห้องน้ำเก่าๆแบบนี้อยู่อีกหรอเนี่ย สงสัยจะต้องไปจากตรงนี้แล้ว "

พึ่บ!

ขาเรียวยาวกำลังจะก้าวออกไปจากหน้าห้องน้ำแต่ก็ถูกเสียงของใครบางคนเรียกชื่อเธอเอาใว้ซะก่อน เสียงนิ่งเรียบที่พูดออกมาเผยให้เห็นถึงความเป็นตัวตนของเขาเอาใว้ได้อย่างชัดเจนน้ำเสียงที่ฟังแล้วรู้สึกน่าเกรงขามบ่งบอกถึงบุคลิคที่ไม่เคยยอมใคร

" สวัสดีคนสวย เธอชื่ออิงดาวสินะ "น้ำเสียงเข้มถูกเปล่งออกมาจากทางด้านข้างของกำแพงหน้าห้องน้ำเก่า เขาเอ่ยพูดขึ้นพร้อมกับมือที่ยังคงคีบปลายม้วนบุหรี่ค้างเอาใว้กลางอากาศก่อนที่มันจะถูกยกขึ้นมาดูดอัดควันสีขาวเข้าปอดไปอีกครั้ง

ฟู่

ควันสีขาวถูกเป่าออกมาลอยคละคลุ้งก่อนจะพบกับสีหน้าของชายหนุ่มที่กำลังยืนพิงกำแพงจ้องมองมาที่เธอเสียงทักทายนั้นทำให้ขาเรียวที่กำลังจะเดินต่อต้องหยุดเดินแล้วชะงักอยู่กับที่

" ว่าไงนะเมื่อกี้ พี่เรียกฉันว่าอิงดาว...งั้นหรอ พี่รู้จักชื่อฉันได้ยังไงเราไม่เคยรู้จักกันสักหน่อย " ใบหน้าหวานชะงักนิ่งคิ้วเรียวเริ่มขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัยทั้งที่เธอไม่เคยรู้จักเขาแต่เขากับเรียกชื่อของเธอถูกเหมือนกับรู้จักกันมาก่อน

" ไม่มีอะไรที่ฉันไม่รู้ เธอชื่ออิงดาวเป็นรุ่นน้องปีหนึ่งเรียนคณะบริหาร ฉันพูดขนาดนี้ไม่อยากรู้หน่อยหรอว่าฉันชื่ออะไร "เหตุการณ์เมื่อคืนแม็คเคลย์เข้าไปทำความรู้จักกับอิงดาวในไนท์คลับแต่เพราะเธอเมามากพอตื่นเช้ามาเธอก็ลืมเรื่องทุกอย่าง

ฟู่

ควันสีขาวยังคงพวยพุ่งออกมาไม่หยุดพร้อมกับใบหน้านิ่งที่มีรอยยิ้มมุมปากเผยอขึ้นมาเล็กน้อยสายตาเฉี่ยวจ้องมองเธอด้วยความคิดที่ยากจะคาดเดา

" ฉันไม่อยากรู้จักพี่ "

ชึ่บ!

ขาเรียวที่กำลังเดินต้องหยุดชะงักอีกครั้งเมื่อเจอคำตอบที่ทำให้อิงดาวถึงกับหูผึ่ง

" เป็นคู่หมั้นไอ้ลีโอมันหรอแต่คิดว่าน่าจะยากหน่อยนะเพราะไอ้ลีโอมันกำลังติดสาวคนอื่นอยู่ "_

" นี่! พี่ไปค้นประวัติฉันมาหรือยังไงรู้ดีไปหมด เอ๊ะหรือว่ากำลังสนใจฉัน แต่ขอโทษนะฉันไม่สนใจคนแปลกหน้าพี่ลีโอจะสนใจใครก็ช่างยังไงเขาก็ต้องแต่งงานกับฉันอยู่ดี "

พูดเสร็จก็รีบเดินออกไปจากตรงนี้ทันทีทำเอาชายหนุ่มถึงกับยกยิ้มพอใจในท่าทีเย่อหยิ่งของผู้หญิงรุ่นร้องคนนี้

" เชิดได้เชิดไปสักวันเธอจะเชิดใส่ฉันไม่ออกเหยื่อก็คือเหยื่อยังไงก็หนีเสือไม่พ้นหรอก "

ภายใต้ดวงตาสีนิลและใบหน้าหล่อในแบบฉบับลูกครึ่งอังกฤษแผนการร้ายที่ได้วางใว้ก็กำลังจะเริ่มตั้งต้นขึ้นด้วยเช่นกัน

พึ่บ!

ม้วนบุหรี่ที่ยังติดไฟถูกทิ้งลงบนพื้นก่อนที่ขายาวจะใช้เท้าก้าวเดินลงไปบี้บดขยี้เหยียบซ้ำ เขามองตามทางที่ร่างอิงดาวเดินออกไปด้วยหางตาก่อนจะหันหลังเดินเข้าไปยังตึกคณะวิศวะกรรมศาสตร์ด้วยท่าทีที่เรียบเฉย

ทางเดินฟุตบาทที่เดินตรงไปยังคณะบริหาร

" บ้าจริงรุ่นพี่คนนั้นรู้ชื่อเราได้ยังไงทั้งที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนแถมยังรู้เรื่องเกี่ยวกับเราละเอียดยิบแสดงว่าเขาต้องรู้จักกับพี่ลีโอ งั้น!ดีเลยเราจะใช้เสน่ห์มารยาล่อเข้าไปตีสนิทแล้วหลอกให้กำจัดรุ่นพี่ขนมให้พ้นทาง หึ! ทีนี้แหละเราไม่ต้องเหนื่อยให้ยุ่งยากมีแต่ได้กับได้ "

เมื่ออิงดาวคิดได้ดังนั้นเธอก็ยิ้มเยาะพอใจกับแผนการของตัวเองที่วางใว้โดยหารู้ไม่ว่าสิ่งที่เธอกำลังจะทำมันกำลังเข้าทางของเสือวิศวะที่รอขย้ำเธออยู่ก่อนแล้วเหยื่อที่ถูกจ้องโดยที่เจ้าของไม่รู้ตัว

" ไปดูดบุหรี่ถึงอังกฤษมาหรือไงไอ้แม็คเคลย์พวกกูรอมึงตั้งนานหรือมัวแต่ไปเอากับสาวคณะไหนมาถึงได้ใช้เวลาเกือบเป็นชั่วโมง ถ้ามึงยังไม่มากูว่าจะเดินไปตามเองแล้ว " เดย์เอ่ยพูดด้วยท่าทียียวน

" กูบังเอิญไปเจอเหยื่อที่เจอเมื่อคืนมาโดยไม่ได้ตั้งใจ และคิดว่าคงจะติดกับในอีกไม่กี่วันถ้าพวกมึงไม่เชื่อนั่งรอเหยื่อเดินเข้ามาหาเองได้เลย "แม็คเคลย์ยิ้มร้ายพลางหย่อนก้นนั่งลงบนเก้าอี้เอนตัวไปข้างหลังด้วยท่าทีสบายใจ

" สมฉายานามมึงจริงๆไอ้เสือวิศวะ แต่ดูท่าน้องคงยังไม่เคยแน่ๆอย่าหักโหมมากนะเพื่อนกูกลัวน้องเดินไม่ไหว หรือจะให้กูหาสาวมาขัดดอกรอน้องก่อนไหมล่ะเดี๋ยวกูจัดการให้คู่ขามึงกูคิดว่าน่าจะอ้าขารอแล้ว ฮ่าๆ "

เดย์ยังคงพูดต่อโดยที่เเม็คเคลย์ได้แต่แหล่หางตามามองใบหน้าหล่อยังคงเรียบเฉยเขาสนใจเธอคนนั้นกวางน้อยที่รอเสือผู้หิวโหยจ้องขย้ำ

" งั้นคืนนี้กูนัดน้องเอยให้ไปเจอกันที่ไนท์คลับเลยนะ ถ้ามึงไม่อยาก มึงจะยกให้กูก็ได้เดี๋ยวกูจัดการเอง "

เดย์ยังคงพูดไปเรื่อยโดยที่แม็คเคลย์ได้แต่พยักหน้ารับเขายังคงจ้องเป้าหมายไปที่เธอคนนั้น อิงดาว คู่หมั้นทางธุรกิจของนายลีโอ

" จะมีเรื่องสนุกทำไม่คิดจะนัดกูบ้างหรอว่ะ "ไคโรเดินเข้ามาหย่อนก้นนั่งลงข้างๆเดย์พลางกรอกตาไปมาด้วยท่าทีทะเล้น

" มึงมันกินได้ทุกที่ทุกคนกูไม่คิดว่ามึงจะอยากแล้วนี่ไปเอาสาวคณะไหนมาอีกล่ะรอยที่คอเมื่อเช้ากูยังไม่เห็นนะแต่ตอนนี้มันมีเพิ่ม "

" โธ่ไอ้เดย์นิดหน่อยเองน่า มึงก็รู้กูใช้ถุงยางเปลืองแค่เกือบหมดกล่องเองแต่คนนี้ไม่ค่อยถึงใจเท่าไหร่ ว่าแต่เมื่อกี้กูได้ยินเเว่วๆเหยื่อติดกับดักมึงแล้วหรอไอ้แม็คเคลย์ เจ๋งว่ะ ถ้ามึงเบื่อยกให้กูต่อได้นะดีนๆกันไป " ไคโรเอ่ยพูดพลางดันกระพุ่งแก้มยิ้มร้าย

" มึงนี่ไม่เซ็กส์จัดเท่าไหร่นะ แต่แม่งเอาได้ตลอดเอาไปนี่ยา กูรู้ว่ามึงน่าจะใช้หมดแล้วเบาๆหน่อยนะเพื่อนกูผลิตไม่ทัน "แม็คเคลย์โยนหลอดยาเสียสาวให้เพื่อนพลางเอ่ยด้วยรอยยิ้มเยาะเขารู้ว่าไคโรลูกครึ่งไทยญี่ปุ่นมีอารมณ์ต้องการมากแล้วยาที่ทำมาทดลองไคโรก็เป็นตัวเปิดตลอด

" โอเคเพื่อน มึงรู้ใจกูตลอดไอ้เเม็ค มึงก็อย่าลืมทดลองยาของตัวเองด้วยล่ะว่าดีจริงไหม " ไคโรยิ้มเยาะพอใจกับของขวัญที่เพื่อนให้ก่อนจะเก็บมันหย่อนใส่ลงในกระเป๋า

แผนการต่างๆกำลังจะเริ่มต้นขึ้นพร้อมกับความวุ่นวายที่รออยู่ข้างหน้า