Mag-log in“มีลูกให้พี่นะครับเมียจ๋า พี่อยากเป็นคุณพ่อแล้ว”“อื้อ~ ทำสักทีพี่กราฟ ซี๊ด~”“ตกลงมาก่อน เลิกป้องกันนะที่รัก” ยิ่งเธอเร่งผมก็ยิ่งหมุนควงท่อนเอ็นไม่หยุด ไม่ได้ทรมานแค่เธอหรอกผมเองก็จะตายเหมือนกันเพราะท่อนเอ็นถูกบีบรัดแน่นมาก“อื้อ~ ทำสักที หยาไม่ไหวแล้ว ซี๊ด~”“ตกลงกับผัวก่อน”“อื้อ~ ไม่ทำแล้วจะมีได
“อ่าส์~ เมียจ๋า อย่ายั่วพี่สิที่รัก พี่ทนไม่ไหวแล้ว” ปกติเธอจะจัดการผมเลยแต่ครั้งนี้ไม่ครับ เธอเลือกที่จะยั่วผมก่อนทั้งบดทั้งร่อนจนผมปวดไปทั้งลำ อยากเข้าไปในตัวเมียเร็ว ๆ ก่อนที่มันจะเสร็จตั้งแต่อยู่ข้างนอก“ชอบไหมคะ” นอกจากจะไม่สนใจว่าผมกำลังร้องขอให้เลิกทรมานปั้นหยายังแกล้งปั่นอารมณ์ผมมากขึ้นด้วยก
“อุตส่าห์ไม่บอก ทำไมพี่กราฟถึงรู้”“คนสวยมาไลค์แทบทุกรูปใครจะไม่อยากรู้จักล่ะที่รัก พี่เคยเข้าไปส่องไอจีหยาบ่อย ๆ”“อ่อ ลืมไปว่าไอ้พี่กร๊วกมันร่านนี่เนอะ”“แต่ตอนนี้ร่านแค่กับเมียคนเดียวนะคะ”“อย่ามาทำเสียงอ่อนเสียงหวานนะพี่กราฟ ปล่อยได้แล้วหยาจะไปอาบน้ำ”“ไม่ปล่อย พี่กราฟอยากกอดเมีย”“อื้อ~ แต่หยาเ
“เหนื่อยค่ะ ตื่นมาแต่งหน้าตั้งแต่ตี 3 เหนื่อยจนแทบจะสลบอยู่แล้ว” ปั้นหลากอดคอแล้วก็ซบหน้าลงมาที่ไหล่ของผม โคตรอ้อน แต่ไม่ได้อ้อนเป็นแมวนะครับ อ้อนเป็นเมียแมวเพราะแมวจริง ๆ คือกูต่างหากครับ“หยา~”“คะ”“รักนะคะ”จุ๊บ!“เมื่อเช้าก็บอก เมื่อกลางวันก็บอก ตอนเย็นก็บอก ตอนขอบคุณแขกก็บอกตอนเดินมาส่งตัวก็บอ
“กูไม่ได้งอนมึงไอ้เวร!”“แล้วแต่มึงจะแถเถอะกูรำคาญ พี่ยินดีด้วยนะครับปั้นหยาที่เกิดมาโชคดีมีผัวสันดานเหมือนมัน” มันไม่สนใจผมแล้วก็หันไปมองพร้อมกับอวยพรปั้นหยาแทน อวยพรแบบแปลก ๆ “สันดานเหมือนกูมันทำไม มึงอยากมีเรื่องจริง ๆ ใช่ไหมไอ้คริช” คำพูดแต่ละคำโคตรกวนส้นตีน อีกไม่นานผมคงได้กระทืบมันแน่“สันดาน
"ใครเชิญมึงมา!” ไอ้เหี้ยคริชไอ้ส้นตีนหมาอดีตเพื่อนรักเพื่อนตายของผมเอง ย้ำว่าแค่อดีตเท่านั้นเพราะตั้งแต่มันกระทืบไข่ผมจนใช้งานไม่ได้เป็นเดือนผมก็ดีดมันออกไปจากชีวิต ไม่ใช่สิผมนี่แหละดีดตัวเองออกมาเพราะมันทำไข่ผมบอบช้ำแล้วยังกล้าพูดง่าย ๆ แค่ว่า ไข่ระบมของผมแลกกับใจช้ำ ๆ ของไอ้เควินน้องชายมันไอ้เหี้
หลังจากนั้นเราก็กลับมาที่คอนโดพี่กราฟค่ะ เฮ้อ! สุดท้ายก็ต้องกลับมา ปั้นหยานี่ก็มีความแรดอยู่นิด ๆ นะคะ แค่ผู้ชายอ่อนแอให้เห็นก็ลืมทุกความระยำและพร้อมที่จะอยู่ข้าง ๆ เขาแล้ว บางทีที่ยอมง่าย ๆ แบบนี้หยาก็แอบคิดนะว่าหยาอาจจะเป็นนางฟ้ากลับชาติมาเกิดก็ได้จิตใจอ่อนโยนได้มากขนาดนี้ ฮ่า ๆๆ“หยา” พอเข้ามาในห
“เรื่องแค่นี้ถึงกับเลิกคบกันเลยเหรอคะ”“มันนั่นแหละเลิกคบพี่เอง มันด่าว่าพี่ทำไข่มันระบมจนมันใช้งานไม่ได้เป็นเดือน” พี่คริชเล่าแล้วก็ทำหน้าเหมือนงอนอะไรใครก็ไม่รู้ เฮ้อ! ผ่าน ๆ มันไปเถอะค่ะเรื่องนี้ โคตรปัญญาอ่อน“แล้วพี่คริชรู้จักพี่กันต์ไหมคะ”“ไอ้กันต์? ไอ้กันต์ลูกคนละแม่กับไอ้กราฟน่ะเหรอ” พี่คริ
(อยู่ที่ไหนเดี๋ยวพี่ไปรับ)“ไม่ต้องอ่ะเดี๋ยวจะกลับแล้ว มีอะไรอีกไหม” ฉันก็พยายามพูดดีกับไอ้กร๊วกนี่แล้วนะคะเห็นเขาไม่โวยวายใส่ก็เลยพยายามพูดดีกลับไปเหมือนกัน(กลับไปที่หอใช่ไหม เย็นนี้ไปกินข้าวที่บ้านพี่กัน เดี๋ยวพี่ไปรับนะ) ฮะ? อะไรวะเนี่ยอยู่ดี ๆ ก็หายไปแล้วอยู่ดี ๆ ก็กลับมาพร้อมการชวนไปกินข้าวที่
“ช่วงนี้ไม่เห็นพี่กราฟมาหาหยาเลย”“ไม่ค่อยว่างมั้ง” ฉันตอบยาหยีที่อยู่ ๆ ก็ถามหาไอ้ผู้ชายคนนั้นที่ฉันเองก็ไม่เห็นหน้ามา 5 วันแล้วเหมือนกัน ไม่รู้ว่าไปไหนเพราะฉันเองก็ไม่ได้สนใจ“ทะเลาะกันเหรอหยา ช่วงนี้ดูหยาไม่ค่อยโอเคเลย”“ก็มีบ้างนิดหน่อยแต่ก็ไม่ได้รุนแรงอะไรไม่ต้องเป็นห่วงหรอกหยี ไอ้พี่กราฟก็ขึ้น







