LOGIN@งานแต่งหลานชายเสี่ยตี้
เวลาหนึ่งทุ่มฉันเข้ามาในงานพร้อมเฮียไฟ เป็นงานเลี้ยงตอนกลางคืนแบบพื้นฐานทั่วไป ไม่ได้ใหญ่โตขนาดที่ต้องจัดในโรงแรมดัง สถานที่ที่ใช้คืออาคารโดมและสนามฟุตบอลของโรงเรียนประจำอำเภอ เลี้ยงแบบโต๊ะจีน จำนวนโต๊ะที่กะจากสายตาก็ประมาณ...สามร้อยกว่าโต๊ะได้นะ หรือบางทีอาจจะมากกว่านั้น ฉันมองจนตาลายหมดแล้ว
มีเจ้าบ่าวเจ้าสาวยืนรอหน้างาน ฉีกยิ้มหวานรอถ่ายรูปกับแขก นี่ถ้าฉันแต่งงานฉันจะเอาแบบเรียบง่าย เพราะไม่อยากเหนื่อย ไม่อยากยืนยิ้มจนเหงือกแห้งแบบนี้ เหนื่อยแย่
ว่าแต่จะแต่งกับใครจ๊ะดาวเหนือ
“โว้ย เฮียไฟควงสาวมาด้วย” ฉันเดาว่าเป็นเจ้าบ่าวที่เอ่ยปากแซวเนื่องจากเขาแต่งตัวเด่นที่สุด ทว่าความหล่อสู้เฮียไฟของดาวไม่ได้
“ดีใจด้วย มีความสุขมาก ๆ” เฮียไม่ได้พูดเรื่องที่โดนแซว เฮียยิ้มให้ทั้งเจ้าบ่าวเจ้าสาวและมือยังคงจับมือของฉัน ฉันก็ปล่อยให้เฮียจับ จะขัดทำไมอะ ในเมื่อนี่มันเป็นวิธีเนียน ๆ ที่จะได้อยู่ใกล้เฮียเลยนะ
รู้สึกเหมือนเป็นเจ้าของเฮียด้วย เอาน่า สำหรับคนที่แอบรักอะ แค่นิดหน่อยหัวใจก็ฟูแล้วใช่ไหมล่ะ
หลังจากถ่ายรูปกับเจ้าบ่าวเจ้าสาวเรียบร้อยเฮียไฟจับมือฉันเดินเข้ามาในโดม ระหว่างนั้นก็มีคนทักทายเฮียเยอะมาก ๆ ฉันก็ต้องฉีกยิ้มตามมารยาทด้วย กว่าจะถึงโต๊ะก็คือเหนื่อยค่ะ ขนาดไม่ใช่เจ้าสาวนะเนี่ย
“ทางนี้ไอ้ไฟ” เสียงเรียกพร้อมมือยกขึ้นแสดงตัว ฉันหันไปตามเสียงเรียกเห็นผู้ชายที่ยกมือขึ้นเรียกเฮียไฟ เขาดู...หล่อดี ใส่ทองเส้นใหญ่ที่คอที่แขน ดูอร่ามไปหมด จะใส่อะไรขนาดนั้น เอาจริงทองทำให้ความหล่อถูกกลบ
“ใส่ขนาดนี้มึงกลัวคนไม่รู้เหรอไอ้ติน”
“กูชอบครับ” เขาตอบด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม
“อืม เด่นดี” เฮียไฟทำหน้าเอือม ๆ
“แล้วนั่นใครอะ สวยจัง” คนที่เฮียไฟเรียกว่าตินหันมามองฉัน ไม่ใช่แค่ตินสิ ทุกคนในโต๊ะเลย
“น้อ...”
“คนสำคัญ” คำพูดฉันถูกกลบด้วยคำพูดของเฮียไฟเป็นที่เรียบร้อย ฉันจะบอกว่าเป็นน้องสาว ทว่าเฮียชิ่งบอกว่าคนสำคัญ แบบนี้ไง แบบนี้แหละหัวใจฉันถึงไม่ไปไหน
“รู้แล้ว แล้วชื่ออะไรครับ” ใครคนหนึ่งในกลุ่มถาม
“ดาวเหนือ นี่เพื่อนอีกกลุ่มของเฮีย นั่นไอ้จ้อ ไอ้ค่าย ไอ้นัท ไอ้ที่ใส่ทองทำตัวประหลาดอะมันชื่อจัสติน บ้านมันขายทองมันเลยขี้อวด”
“กูไม่ได้อวด กูแค่ชอบ เหมือนคนชอบพระเครื่องอะ กูบอกกี่รอบแล้วทำไมมึงไม่เข้าใจว้า ชอบว่ากูขี้อวดต่อหน้าสาวตลอด”
“สวัสดีค่ะ ดาวเหนือค่ะ” ฉันปล่อยมือจากเฮียไฟแล้วยกมือไหว้คนรอบโต๊ะ ถ้าเฮียบอกว่าเป็นเพื่อนก็แปลว่าห่างจากฉันหลายปี เฮียไฟมีเพื่อนเยอะมากนะ เยอะจนฉันเองก็จำไม่หมดว่าใครเป็นใคร
“นั่งครับน้องดาว น้องดาวอายุเท่าไหร่ สนใจทองไหม บ้านพี่ตินขายทองนะ อยากได้แบบไหนบอกพี่เดี๋ยวพี่จัดให้ พี่คิดราคากันเอง แต่ถ้าอยากได้ฟรี ๆ มาเป็นแฟนพี่พี่ยกให้ฟรีแถมตัวพี่ด้วย”
“ตีนกูไหมไอ้ตีน” เฮียไฟขยับเก้าอี้นั่งข้างพี่จัสติน แล้วให้ฉันนั่งอีกที่ข้างเขา
“ผมชื่อจัสตินครับคุณโคมไฟ ถ้าหวงจะควงมาด้วยทำไม ไม่เก็บไว้ที่บ้านวะ เสียรมหมด”
“มึงจะแหย่มันทำไมไอ้ติน” คนนี้ใครไม่รู้ฉันจำไม่ได้ ที่จำได้ก็คือพี่จัสตินเพราะเขาโดนเฮียไฟว่าหรือไม่ก็เพราะทองตามตัวที่ใส่ทำให้สะดุดตาแล้วจำง่าย
“หิวไหม” เฮียตักอาหารที่วางเรียงบนโต๊ะมาใส่จานใส่ถ้วยให้ฉัน ส่วนตัวเขานั่งดื่มเหล้าที่เพื่อนชงมาให้ ฉันได้ดื่มน้ำโค้ก ตามคำสั่งของเฮียไฟ
“ขอบคุณค่ะ” อยากพูดว่าจะให้หิวอะไรนัก เพิ่งกินมาเองนะ ยังไม่ย่อยเลย แต่เฮียตักมาให้แล้วกินหน่อยก็ดี ดีกว่านั่งเก้อ เพราะไม่รู้จะคุยอะไรกับใคร นั่งกินเงียบ ๆ ไปดีกว่า
ทว่าคนมันอิ่มจะกินได้สักเท่าไหร่กัน หยิบโทรศัพท์เข้ามาดูแชตดีกว่า
ห้องแชต พวกพ้อง ฟ้องกันยับ
ลีลาเด็ด: เหงา
ส่องสว่าง: มีคนเหงา
ระฆัง: เหงาอะไร
กระต่ายซุกซน: นั่นดิ เหงาอะไรกูก็นั่งอยู่ข้าง ๆ
ลีลาเด็ด: @กระต่ายซุกซน นั่งดูแต่ผู้ชาย ยังกล้าพูด
ลีลาเด็ด: @ส่องสว่าง ที่รักกลับเมื่อไหร่ เค้าคิดถึงแล้ว ไม่ได้กลิ่นตัวเองแล้วเค้าจะขาดใจ
“บอกให้มันขาดใจตายไปเลย” ฉันเงยหน้ามองเมื่อเสียงเฮียไฟกระซิบข้างใบหู จึงได้เห็นว่าสายตาของเฮียจ้องที่หน้าจอโทรศัพท์ของฉัน
“พูดไม่เพราะ” พูดพลางกดปิดหน้าจอค่ะ
“...” เฮียไฟเขาทำหน้านิ่ง
“อ้าว สาวน้อยคนนี้ใครครับ” เสียงดังมาจากทางด้านหลัง ฉันจึงละความสนใจจากเฮียไฟ หันไปมองเขาที่แต่งตัวด้วยเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีครีม กางเกงสแล็คสีดำ ใบหน้าคมเข้ม จัดว่าหล่อมาก คนที่อายุใกล้ 30 นี่หล่อกันทุกคนไหมนะ
ที่แน่ ๆ เท่าที่ฉันเจอเพื่อนเฮียไฟหล่อทุกคนเลยอะ
ฟ้าจึงต้องเลือกทางเดินของตัวเองก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป“วันนี้เหนื่อยเลยใช่ไหม” สายลมพูดพลางหวีผมให้ฟ้าประทานหลังจากที่เป่าผมให้เธอจนแห้ง“เหนื่อย แต่มีความสุข ลมมีความสุขไหม”“มีสิมีความสุขมาก ๆ ต่อไปนี้เราก็ทำถูกต้องทุกอย่างเป็นสามีภรรยาที่ไม่มีใครมาว่าฟ้าได้อีกแล้ว”ฟ้าประทานหมุนเก้าอี้หันมาสวมกอดสามี “สายลมของฟ้าน่ารักที่สุดเลย รักรักรักรักจัง”“รักเหมือนกัน ก่อนนอนกินนมสักแก้วไหม”“อื้ม เอาสิ”“งั้นรอแป๊บนะ เดี๋ยวลมมา”“ค่ะ” สายลมเดินออกจากห้องนอน ฟ้าประทานจึงเดินมาที่เตียงนอน ย่ากับพี่ชายของเธอเดินทางกลับทันทีเนื่องจากพรุ่งนี้มีประชุม ความจริงมีประชุมวันนี้ทว่าพี่ ๆ ขอเลื่อนเพื่อมางานแต่งของเธอ ของขวัญงานแต่งที่ย่าให้เป็นเงินสดจำนวนหนึ่ง ย่าย้ำก่อนกลับว่า ‘เดี๋ยวเวลาผ่านไปทุกอย่างจะดีขึ้น ฟ้าอย่าได้น้อยใจนะลูก ย่าจะหาทางพูดให้ปู่ของหลานใจเย็นเอง’ถึงย่าจะพูดอย่างนั้นแต่ว่าฟ้ารู้ดีว่าวันที่คุณปู่จะยอมให้อภัยนั้นน้อยมาก บางทีอาจจะไม่เกิดขึ้นเลยแต่ไม่เป็นไร ฟ้ามีพี่ชายทั้งสี่และย่าก็พอแล้ว ถึงย่าจะชอบบังคับ ทว่าย่าคือคนที่ดีกับฟ้าที่สุด“นมอุ่นมาแล้วครับ” สายลมกลับมาพร้อมนมอุ่น
“แกเป็นคนขี้แยตั้งแต่เมื่อไหร่ยัยเล็ก” เสียงพี่ชายคนโตดังขึ้น ฟ้าประทานหันมองเห็นพี่ชายอีกสามคนของเธอ“...” พี่ชายทั้งสี่คนมากันครบเลย ไม่คิดเลยว่าพวกเขาสี่คนจะยอมทิ้งเวลาอันมีค่ามาร่วมงานแต่งเธอ“อะไรเล็ก ร้องไห้ทำไม พวกพี่ยังไม่ได้แกล้งอะไรแกเลย” เจ้าป่าเดินเข้ามาเช็ดน้ำตาให้น้องสาว “ดูสิแต่งหน้ามาสวย ๆ ตาแกเริ่มบวมแล้ว ดีนะที่เครื่องสำอางแกกันน้ำ ไม่งั้นคงสวยน่าดู”“พี่สาม” ฟาดอกพี่ไปหนึ่งที น้องสาวร้องไห้ด้วยความคิดถึงยังมีอารมณ์มากวน“ตีพี่ได้แปลว่าไม่เป็นอะไรมาก” เจ้าป่าลูบที่แก้มน้องสาวฟ้าประทานมองพี่ชายทั้งสี่ด้วยความรู้สึกตื้นตันใจ“ขอบคุณที่มานะคะ ขอบคุณที่ไม่ทิ้งฟ้า”“หยุดร้องไห้ได้แล้ว วันนี้คือวันที่น้องสาวของพี่สวยที่สุดนะ” ภูตะวันพี่ชายคนที่สองเดินเข้ามากอดน้องสาวสุดที่รัก“พี่รอง”“วันนี้เล็กสวยมากเลยนะ พี่ยินดีด้วยและพี่ดีใจมากที่เล็กมีความสุข น้องของพี่เก่งมาก ๆ เข้มแข็งมาก”“พี่ด้วย”“พี่ด้วย”“พี่ด้วย”เวลานี้พี่ชายทั้งสี่พากันรุมกอดน้องสาวคนเล็ก พวกเขากอดเธอจนเธอเริ่มหายใจไม่ออก “พอก่อนฟ้าหายใจไม่ออกแล้ว”“ได้ไง พวกพี่ทิ้งงานมาหาแกเลยนะ” พี่ชายทั้งสี่พูดพร้อมกันอย
งานแต่งของเธอและเขาสายลมจองสถานที่จัดงานที่โรงแรมแห่งหนึ่ง สายลมทุ่มไม่อั้นจัดงานอย่างยิ่งใหญ่ เขาต้องการให้ภรรยาของเขาไม่น้อยหน้าใคร“เรามาฟังความรู้สึกเจ้าบ่าวที่มีต่อเจ้าสาวนะครับ” พิธีกรในงานเอ่ยสายลมหันมองเจ้าสาวแสนสวยด้วยความปลื้มใจ การแต่งงานครั้งนี้เรียกได้ว่าเขามีความสุขจริง ๆ เพราะเขาเต็มใจที่จะแต่งกับผู้หญิงคนนี้มาก ๆ“สำหรับผมผมอยากถามเธอว่าเธอไปอยู่ที่ไหนมา ทำไมเราเพิ่งมาเจอกัน”เสียงกรี๊ดด้านล่างทำฟ้าประทานรู้สึกเขินคำพูดของสามี“ผมรักเธอครับ รักเธอมากมากจนไม่รู้ว่าต้องบรรยายออกมายังไงบ้าง” สายลมเสียงสั่น“อะไร จะร้องไห้เหรอ” ต้องเป็นฟ้าสิที่ร้อง ลมมาร้องได้ไง“อย่าเพิ่งแซวสิ” เขายิ้มแล้วพูดต่อ “ขอบคุณเธอจริง ๆ ที่ทำให้ผมกลับมารู้สึกแบบนี้อีกครั้ง ขอบคุณเธอที่เลือกผม อยู่ข้างผม ช่วยดึงผมออกจากโลกที่มืดมน เธอเป็นผู้หญิงที่แปลกครับ ผมไม่คิดเลยว่าผมจะรักเธอ แต่ว่าผมก็รักเธอไปแล้ว รักในความแปลกของเธอ เธอทำให้ผมได้เจอกับความสุขอีกครั้ง เธอเป็นแสงสว่างในชีวิตผม เธอมาโดยที่ผมไม่ทันตั้งตัวแล้วผมก็รักเธอแบบไม่รู้ตัว”“...” เคยเขียนบทแบบนี้ในนิยาย ไม่คิดเลยว่าพอได้เจอจริง ๆ จะทำใ
ตั้งแต่เดินเข้ามาในห้องฟ้าประทานก็ไม่พูดถึงเรื่องที่เจอเมื่อครู่ เธอเงียบ ทำเหมือนไม่ได้คิดอะไร แต่ว่าคนเป็นผัวรู้สึกได้ว่าสถานการณ์ตอนนี้ไม่ปกติ ส่วนหนึ่งก็เพราะเรื่องที่ใบหลิวพูดมันมีความจริงอยู่ด้วยและเป็นเรื่องที่เขาไม่เคยพูดถึง ฟ้าประทานก็ไม่เคยถามบอกตามตรงว่าเขากลัวเธอโกรธ กลัวเธอเก็บเรื่องที่ใบหลิวพูดมาคิด ถ้าเกิดเธอเปลี่ยนใจไม่แต่งกับเขาขึ้นมาเขาก็แย่สิ เขาต้องรีบอธิบาย เขาไม่อยากทะเลาะกับเธอ “ฟ้า”“ว่า”“เรื่องที่ผู้หญิงคนนั้นพูด...”“เรื่องไหน”“เรื่องบ้านที่ลมเคยอยู่กับดาวเหนือ” พูดชื่อดาวเหนือก็ทำให้นึกถึงแฟนเก่าฟ้าประทาน“อื้อ ทำไมอะ” เรื่องนี้ก่อนทำข้อตกลงเธอก็รู้อยู่แล้วและรู้ด้วยว่าสายลมรักดาวเหนือมาก ความรักเป็นสิ่งสวยงาม ต่อให้เลิกกันไปแต่ก็เคยมีช่วงเวลาดี ๆ ร่วมกัน เขาอยากไปบ้านหลังนั้นหรืออยากเก็บไว้มันก็เป็นความต้องการของเขา ไม่เห็นจะแปลกอะไร ที่ที่มีความทรงจำดี ๆ ใครบ้างไม่อยากไป“ก็เรื่องบ้าน...”“สายลมฟังฟ้านะ ฟ้าไม่คิดจะบังคับจิตใจสายลม อะไรที่เป็นความสุขลมทำเลย ไม่ต้องเปลี่ยนเพื่อฟ้า เมื่อก่อนเรื่องบ้านหลังนั้นเป็นความสุขเดียวของสายลม งั้นฟ้าถามหน่อยว่าตอนนี
หนึ่งชั่วโมงต่อมาทั้งสองกลับมาที่บ้านเรือนไทย เมื่อมาถึงมีรถบีเอ็มจอดอยู่ สายลมลงจากรถมาเปิดประตูฝั่งที่ฟ้าประทานนั่ง ขณะนั้นคนที่นั่งอยู่ในรถบีเอ็มเปิดประตูลงจากรถเช่นกันอดีตภรรยาที่คิดว่าไม่มีวันจะกลับมาเหยียบที่นี่อีกจู่ ๆ ก็โผล่มาในวันที่เขาใกล้จะแต่งงานอีกครั้งกลับมาทำไม ไหนว่าไม่อยากให้ลูกติดต่อ ไหนว่าไม่อยากให้เขาเข้าไปเกี่ยวข้องกับลูกไม่อยากให้สามีต่างชาติเข้าใจผิด แม้แต่นามสกุลลูกก็เปลี่ยนไปใช้ของสามีต่างชาติ“เจอหน้าหลิวไม่คิดจะยิ้มให้บ้างเลยเหรอคะ” ใบหลิวเอ่ยเมื่อเห็นว่าสายลมที่ก่อนหน้านี้ยิ้มแย้ม ทว่าหันมาเจอเธอเขาก็วางหน้าเรียบนิ่ง“มาที่นี่ทำไม” กับผู้หญิงคนนี้สายลมยังคงเย็นชาเสมอ“ก็ได้ยินข่าวว่าจะแต่งงาน หลิวเลยอยากมาดูให้เห็นกับตาว่าผู้หญิงคนไหนที่ทำให้พี่ตัดสินใจแต่งงาน ผู้หญิงคนนั้นมีอะไรดีกว่าหลิว ทำไมพี่ไม่รักหลิวแต่พี่รักมัน”“ก็ผู้หญิงแบบนี้ไง ผู้หญิงที่สวยและมีเสน่ห์” ฟ้าประทานพูดพลางลงจากรถด้วยท่าทางสวยสง่า เธอปรายตามองอดีตภรรยาของสายลมด้วยสายตาเรียบนิ่ง“...” ใบหลิวพูดไม่ออก ผู้หญิงคนนี้สวยจริง ๆ ทั้งที่หล่อนยืนเฉย ๆ ก็ทำใบหลิวรู้สึกหวาดกลัวได้“ได้ยินว่าได
งานแต่งถูกจัดขึ้นในอีกหนึ่งเดือนต่อมา บ้านที่สายลมตั้งใจสร้างเพื่อฟ้าประทานเสร็จเป็นที่เรียบร้อย ก่อนงานแต่งสามวันเขาชวนเธอมาดูบ้าน เขาขอให้เธอปิดตาแล้วตามเขามาเงียบ ๆ ฟ้าประทานทำตามที่สายลมขอเพียงเพราะเธอรู้สึกได้ว่าเขาดูตื่นเต้นมาก ตั้งแต่ตกลงที่จะจัดงานแต่งงาน สายลมก็ยิ้มบ่อยมาก หัวเราะก็บ่อยและที่สำคัญทำหน้าเหนื่อยหน่ายใส่ฟ้าบ่อยด้วยหลังจากที่เขาพาเธอไปหาหมอวันนั้น ผลออกมาว่าเธอตั้งท้องได้สองเดือนกว่า ติดง่ายติดเร็วจริง ๆ ตอนนั้นมีอะไรกันไม่กี่ครั้งเอง รู้ว่าฟ้าท้องสายลมก็ดูแลเธออย่างดี ดีชนิดที่ว่าดีเกินไป ทุเรียนก็ให้กินน้อย เมื่อก่อนให้เธอกินเป็นลูก ๆ เดี๋ยวนี้จำกัดการกิน แม่กับย่าของสายลมรู้เรื่องที่ฟ้าประทานท้องก็พากันเอาใจยกใหญ่ หาของมาบำรุงไม่ขาด จะว่ามีความสุขก็มี แต่ว่าฟ้าออกกำลังกายไม่ได้ กินก็กินได้ไม่เต็มที่เพราะสายลมบอกว่าจะแน่นท้องเกินไป ฟ้าจึงอาศัยกินบ่อย ๆ เอา ก็เลยกลายเป็นกินจุบกินจิบไปอีก“ไหนว่าไปใกล้ ๆ ทำไมดูเหมือนออกมาไกล ลมยังไม่บอกฟ้าเลยว่าเราจะไปไหนกัน”“แป๊บนะ นิดเดียวเดี๋ยวก็เห็นแล้ว” เนื่องจากพื้นที่ที่ว่างอยู่ห่างจากเรือนไทยพอสมควร ด้วยเหตุนี้ฟ้าประทาน







