Mag-log inSky แปลว่า ท้องฟ้า แต่ทว่า...วาวี กลับให้คำนิยามว่า ผู้ชายที่หวงตัวยิ่งกว่าจงอางหวงไข่ ตัวละครหลัก : สกาย ธาราทรัพย์นิติฐาดล (สกาย) อายุ : 26 ปี อาชีพ : รองประธาน บริษัท ฐาดลดีลอปเมนต์ นิสัย : หวงตัวยิ่งกว่าจงอางหวงไข่ เลขเด็ด : 60 สถานะ : โสด -------- รสรินทร์ เลิศทรัพย์ไพบูลย์ (วาวี) อายุ : 22 ปี อาชีพ : นักศึกษาปีสี่ คณะบริหารธุรกิจ นิสัย : อยากได้อะไรก็ต้องได้ สเปก : พี่สกาย (เพื่อนสนิทของพี่ชาย) สถานะ : ไม่อยากโสด อยากเป็นเมียพี่สกาย ซีรีย์นิยายเซท 4 เรื่อง เด็กวิศวะของหมอเถื่อน - พี่หมอสายลม เรื่อง เด็กบริหารของเพลย์บอย - พี่ซีวิค เรื่อง เด็กคนนี้...หวงรักเพื่อนพี่ชาย - พี่สกาย เรื่อง เด็กอักษรศาสตร์ของคนรวย - พี่ธาวิน เรื่อง เด็กฝึกงานของหมอโหด - พี่หมอธีโอ (ถึงจะเป็นเซ็ทซีรีย์ก็หาสามารถอ่านแยกเล่มได้ค่ะ)
view moreUna suave brisa se filtraba por las por las cortinas entreabiertas mientras la luz del día empezaba a iluminar la habitación. Leo se despertó lentamente, recordando los sucesos de la noche anterior y una leve sonrisa adornó su rostro. La sensación de lo vivido aún vibraba en su piel y el deseó no tardó en consumirlo.
Se dio la vuelta y la sonrisa abandonó su rostro, su emoción remplazada por la decepción. El lado junto al suyo estaba vacío y el único recuerdo que quedaba de Antonella era las sábanas arrugadas. Estiró la mano y tocó la superficie. Estaba fría, así que ella debía de haberse marchado hace un buen rato.
No podía creer que no se hubiera dado cuenta cuando Antonella se marchó considerando que siempre se despertaba al mínimo ruido. Sus años de experiencia lo habían vuelto cauteloso y estaba acostumbrado a estar listo para cualquier eventualidad. Un vistazo al reloj sobre el velador le reveló que no solo se había quedado completamente dormido, sino que también había dormido hasta tarde.
Se incorporó y las sábanas dejaron al descubierto una leve mancha de sangre.
—Nunca he hecho esto. —La voz de Antonella resonó en su cabeza y fue transportado a la noche anterior.
—Tampoco acostumbro irme a la cama con mujeres al azar. —Leo se inclinó y cubrió los labios de Antonella con los suyos. Eran suaves y fácilmente podrían volverse adicto a ellos.
—No me refiero a eso —dijo ella, con la respiración entrecortada—. Yo… yo nunca he estado con ningún hombre.
Leo se detuvo y la miró directo a los ojos. Había notado su inocencia en cuanto la conoció, pero escucharlo de sus labios activó un sentido primitivo en él.
—¿Estás segura de que quieres continuar? —se obligó a preguntar, deteniendo su exploración.
Antonella tardó unos segundos antes de asentir.
Leo tenía grabado a fuego en su memoria lo que había sucedido después. La imagen de Antonella tendida debajo de él, los gemidos de placer y la arrolladora explosión que sintió cuando llegó a la cima del éxtasis.
La noche anterior había sido increíble, más de lo que había esperado. Una parte de él le insistió que saliera a buscarla, pero la más racional le recordó que no tenía nada más que ofrecer. Una noche, eso era lo único que se había prometido cuando se acercó a ella. Su trabajo, no le permitiría más. Para comenzar, ya había roto una de sus propias reglas al acercarse a Antonella cuando estaba allí por una misión. Continuar rompiendo las reglas solo podía ocasionar problemas.
Su celular comenzó a sonar desde algún lugar de la habitación, sacándolo de sus pensamientos. Buscó el origen con la mirada y encontró el aparato encima de su ropa, que ahora yacía doblada sobre el sillón. Antonella debía de haberla recogido antes de irse. De nuevo se preguntó cómo es que no la había escuchado moverse.
—¿Qué sucede?
—Se reunirán al medio día. Te enviaré las coordenadas.
—Está bien —dijo y dio por terminada la llamada.
Con un suspiro resignado, se pasó una mano por su cabello desordenado y se dirigió al baño. Relegó los pensamientos sobre Antonella a un rincón de su mente, guardándolos para cuando estuviera solo, y se concentró en la misión que lo había llevado hasta allí.
Se dio una ducha y se vistió con prisa. Sus pensamientos ya centrados en su próximo objetivo. De pie en la puerta, miró la habitación una última vez y una sensación de vacío lo invadió. No era solo la ausencia física de Antonella, era algo más profundo, más íntimo. Había sentido una conexión entre ellos, algo más complejo que el simple deseo físico.
Sacudió la cabeza y se forzó a alejarse de aquel lugar.
ตอนพิเศษ 96 ปีต่อมา...20.00 น.“นมอุ่น ๆ มาแล้วค่ะ” วาวี...หญิงสาววัย 28 ปี ถือถาดใส่แก้วนมอุ่นมาเสิร์ฟให้กับลูกชายของเธอ ซึ่งตอนนี้กำลังนั่งดูหนังอยู่กับคุณพ่อของพวกเขา “ขอบคุณครับหม่ามี้” ลีโอลูกชายคนโตวัย 5 ขวบ ผู้เป็นแฝดพี่ของดีเดย์ลุกขึ้นหอมแก้มวาวี ก่อนที่จะหยิบแก้วนมอุ่นจากถาดมาดื่มอย่างเอร็ดอร่อย “ขอบคุณครับ” ดีเดย์ผู้เป็นแฝดน้องของลีโอ ลุกขึ้นยืนบนโซฟาแล้วยื่นหน้าหอมแก้มคุณแม่ของเขาทั้งสองข้าง ก่อนที่จะหยิบแก้วนมอุ่นมาดื่มเหมือนกับลีโอ“ขอบคุณครับหม่ามี้คนสวยของผม” เอเจและเวกัสฝาแฝดวัย 4 ขวบ หอมแก้มนุ่มนิ่มคุณแม่ของเขาคนละข้าง ก่อนที่จะหยิบแก้วนมอุ่นมาดื่ม “แล้วของพี่ล่ะ” สกาย...ชายหนุ่มในวัย 32 ปีเอ่ยถามภรรยาสุดที่รักด้วยแววตาหวานเยิ้ม“นมของพี่ หนูเอาไปไว้ที่ห้องแล้วค่ะ” นมที่วาวีหมายถึงไม่ใช่นมอุ่น ๆ เหมือนที่ลูกชายดื่มหรอกนะ แต่เป็นนมจากเต้าของเธอต่างหาก “ดื่มนมหมดแก้ว ก็พากันไปนอนได้แล้วนะลูก” สกายเอ่ยบอกลูกชายทั้งสี่คนของเขา “ผมยังไม่ง่วงเลยครับป๊า” ลีโอแฝดคนโตวัย 5 ขวบเอ่ยขึ้น โดยที่ ดีเดย์ เอเจ และเวกัสพยักหน้าหงึก ๆ เห็นด้วยกับลีโอ “แต่นี่มันดึกแล้ว พรุ่งนี้
ตอนพิเศษ 8“พี่กายกับพี่หมอลมเลิกห้าวใส่กันก่อนค่ะ หนูปวดหัว” วาวีเอ่ยแทรกขึ้น เพื่อห้ามปรามทั้งคู่ เพราะตอนนี้สามีของเธออารมณ์ไม่ค่อยดีนัก“หนูไม่สบายเหรอน้องวาวี งั้นไปพบแพทย์ VIP ของโรงพยาบาลเลยนะ”“หนูสบายดีค่ะ แต่พี่กายต่างหากล่ะคะที่ไม่สบาย อยู่ ๆ ก็อ้วกแตก เหม็นนู่นนี่” วาวีเอ่ยบอกอาการของสกายให้คุณหมอสายลมได้รับรู้“มึงเป็นนานหรือยัง” “เพิ่งเป็นวันนี้” “อืม...คงแพ้ท้องแทนเมียน่ะสิ” สายลมเอ่ยตอบชิล ๆ“ฮะ! อะไรนะ” สกายตะโกนถามเสียงดังลั่นโรงพยาบาลด้วยความตกใจผสมปนเปไปด้วยความดีใจสุด ๆ โดยที่สกายไม่ได้สนใจเลยสักนิดที่มีคนหันมามองด้วยสายตาตำหนิที่เขาพูดเสียงดังไม่เกรงใจคนอื่น“พูดเบา ๆ หน่อยสิวะไอ้สัด แหกปากหาพ่องมึงเหรอ?” หมอสายลมยกกำปั้นชกไหล่สกายเบา ๆ “ก็กูดีใจนี่หว่า”“เออ ๆ เดี๋ยวกูพาน้องวาวีกับมึงไปหาหมอสูติอีกที แต่คิดว่าอาการที่มึงเป็นอยู่ น่าจะแพ้ท้องแทนเมีย”“จริงเหรอวะ มึงไม่ได้โกหกกูใช่ไหม” สกายเข้าไปเขย่าแขนสายลมด้วยความดีใจ“อย่ามาเขย่าแขนกูไอ้สัด ถ้าอยากได้คำตอบชัวร์ ๆ รีบเดินไปพบหมอสูติเลย” “โอเค ๆ เลือกหมอสูติผู้หญิงให้กูที กูอยากให้วาวีตรวจกับหมอผู้หญิง”“ครั
ตอนพิเศษ 7หนึ่งเดือนต่อมา@บริษัท ฐาดลดีลอปเมนต์ (มหาชน) จำกัด@ห้องทำงานรองประธาน12.00 น.ก๊อก! ก๊อก! แอ๊ด ~เสียงเคาะประตูและเสียงเปิดประตูดังขึ้นพร้อมกัน ทำให้คนในห้องละสายตาจากเอกสารที่กำลังเซ็นอนุมัติเงยหน้ามองไปที่ประตู เมื่อเห็นภรรยาโผล่มาแค่ส่วนหัวให้เห็นแค่ใบหน้าสวย โดยที่ตัวของเธอนั้นแอบไว้หลังประตู สกายยิ้มเอ็นดูให้กับภรรยาที่รักที่ทำอะไรก็ดูน่ารักไปเสียหมด “จ๊ะเอ๋ ~” วาวีทำท่าผีหลอกน่ารัก ๆ จากนั้นเธอผลักเปิดประตูให้กว้างขึ้น ก่อนที่จะหิ้วอาหารน่ากิน เข้าห้องทำงานของสามี วาวีวางของกินไว้บนโต๊ะกระจกตรงโซฟา จากนั้นเธอก็เดินไปนั่งบนตักของสามี แล้วยื่นปากเล็กจุ๊บปากหยักหนึ่งทีด้วยความคิดถึง“อึก!...ไปกินไรมาเนี่ย” สกายทำท่าพะอืดพะอมเหมือนจะอ้วก เมื่อได้กลิ่นไส้กรอกจากปากเล็ก“หนูเพิ่งกินไส้กรอกอีสานมาค่ะ อร่อยมากเลย” วาวีที่เห็นสามีทำหน้าสะอิดสะเอียน หญิงสาวก็นึกหมั่นไส้เขาขึ้นมาทันทีที่แกล้งรังเกียจเธอได้เหมือนจริงมาก วาวีจึงพ่นลมออกจากปากใส่ใบหน้าหล่อเหลาและจูบเขาอีกครั้ง สกายที่ได้กลิ่นไส้กรอกจนฉุนขึ้นจมูก เขารีบดันวาวีให้ลุกขึ้นจากตัก จากนั้นก็รีบวิ่งเข้าห้องน้ำในห้องท
ตอนพิเศษ 6“กูบอกแล้ว อย่าเล่นกับระบบเมีย” ซีวิคเอ่ยไล่หลังสกายด้วยสีหน้าขำ ๆ “มึงบอกมันตอนไหนวะไอ้ซี” สายลมเอ่ยถามซีวิค“บอกในใจ ฮ่า ๆ”“สมน้ำหน้าไอ้สัดกาย งี่เง่าไม่เข้าเรื่อง” ธาวินส่ายหัวให้กับสกายอย่างเอือม ๆ ที่อยากมีลูกมาก จนเครียดแม้กระทั่งเมียเป็นเมนส์ นี่สมควรแล้วที่จะโดนน้องสาวของเขาโกรธ เพราะเขาถ่ายรูปสกายส่งไปฟ้องน้องสาวของเขาว่า ‘ที่สกายไม่รับสาย เพราะมันโกรธที่เธอเป็นเมนส์’“คนล้มอย่าข้าม แต่ให้กระทืบเลย” สายลมเอ่ยขึ้นขำ ๆ “มึงคิดว่าไอ้กายจะเข้าเพนต์เฮาส์ได้ไหมวะ” ธีโอเอ่ยถามเพื่อน ๆ ด้วยสีน่าขำขัน “เพนต์เฮาส์น่ะมันเข้าได้อยู่แล้ว แต่มันคงไม่สามารถเข้าห้องนอนไปนอนกอดเมียคืนนี้ได้หรอก” ธาวินเอ่ยบอกเพื่อนที่เหลืออยู่ เพราะวาวีบอกว่า เธอจะดัดนิสัยสกายให้นอนนอกห้อง“โธ่...ไอ้เพื่อนรัก น่าสงสารจังวะ” สายลมพูดพร้อมกับหัวเราะไปด้วย หลังจากนั้นพวกเขาก็นั่งดื่มกันต่อด้วยอารมณ์สุนทรีย์ ต่างจากสกายที่รีบขับรถออกจากคลับด้วยความเร็ว เพื่อกลับไปง้อเมีย@เพนต์เฮาส์ หลังจากเข้ามาในเพนต์เฮาส์ สกายก็เดินตรงดิ่งไปยังห้องนอน แต่ทว่ากลับต้องชะงักยืนอยู่หน้าห้องนอน เมื่อเห็นกระดาษแผ่นให





