ของเล่นวินเชนโซ

วินเชนโซ เซนต์มอร์ หยาง วัย 35 ปี หรือที่รู้จักในชื่อ เซริว ลูกชายคนโตของแอลลี่กับเคลวิน ดวงตากลมโตจมูกโด่งรับกับใบหน้าที่หล่อคมผิวขาวเนียน เส้นผมสีดำเทา ทำให้เขาดูบุคลิกดี ส่วนสูงที่เกิน 180 เซนติเมตรทำให้ยิ่งดูสง่างามเขาดูแลกิจการต่อจากพ่อตั้งแต่เขาสู่วัยทำงาน สมองระดับปริญญาโทของเขาทำให้เซริว พาองค์กรทำกำไรสูงสุดถึงสามปีซ้อนส่วนไคโรน้องชายอีกคนขึ้นมาดูแลท่าเรือส่งออกสินค้าแถมภาคตะวันออก รายนั้นไม่ต้องพูดถึงเรื่องผู้หญิง เขาว่าสุดแล้วแต่ไคโรสุดกว่า เรียกได้ว่าไม่ได้นิสัยพ่อมาเลยสักคนเซริวมีน้องสาวอีก 1 คน แคนดี้ที่อยู่ในวัยกำลังดื้อเพราะเพิ่งจบการศึกษาปริญญาตรีมาหมาดๆ พวกเขาหวงน้องสาวยิ่งกว่าอะไร“อุ้ย ขอโทษค่ะ”“เดินใช้ตามองบ้างดิวะ” เซริวอารมณ์เสียตอนนี้เสื้อสูทราคาแพงเปื้อนไปด้วยกาแฟที่กำลังร้อนๆ เขาไม่พอใจอย่างมากดูท่าทางคงจะเป็นพนักงานระดับล่าง“เสื้อสูทของฉันราคากี่แสนมีปัญญาชดใช้หรือไง!”“ขอโทษจริงๆ ค่ะฉันไม่ได้ตั้งใจ”“เวลาคุยกับผู้ใหญ่ให้มองหน้า” ก้มหน้าก้มตายังกับเขาเป็นยักษ์เป็นมาร“ค คุณจะให้หนูชดใช้ยังไงคะหรือจะให้หนูเอาไปซักให้” แพรไหมเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขา ทันทีทั

“กรี้ดดดดดด พลอยไม่ยอมนะคะคุณแม่”“ใจเย็นๆ นะคะลูกสาวแม่”“พลอยไม่ดีตรงไหน ยังไงพลอยจะต้องได้แต่งงานกับเขา” เธอนัดดูตัวกับคุณอาแอลลี่ แต่โดนลูกชายเขาเทอ้างว่าติดงานด่วน“เราสวยเขาต้องได้เขาค่ะ”“พลอยจะต้องไปเจอเขาให้ได้”เธอเห็นเขาผ่านทีวีมาตลอด เมื่อสัปดาห์ก่อนคุณอาแอลลี่ติดต่อมาให้เธอไปดูตัว เธอดีใจรีบตอบรับทันทีเพราะรู้จัก เซริว ดีว่าเขาเป็นใคร“อีลูกเมียน้อยแกไปไหนมา!”“ดึกๆ ดื่นๆ เพิ่งกลับไปขายตัวมาหรือไง”“แพรมีงานด่วนค่ะ” แพรไหมจึงเดินหลีกหนีเข้าห้องพัก เธอชินกับคำพูดเหล่านี้แล้ว“แม่ดูมันสิคะ ไปทำงานหรือไปทำอะไรมา”“อย่าไปสนใจมันเลยลูก”คฤหาสน์หลังใหญ่โตตั้งตระหง่านกลางใจเมืองกรุงเทพมีสวนดอกไม้ตลอดทางเข้ามาคฤหาสน์หลังนี้เป็นของ ตฤณ ธนสุนทรวงศ์ หนุ่มใหญ่วัยห้าสิบปี เขามีลูกสาวสุดที่รักหนึ่งคน “แพร ยัยแพร!” “พี่พลอยมีอะไรหรือเปล่าคะ”แพรไหมรีบวิ่งมาหาพลอยนิตา ตอนนี้เธอต้องรีบออกไปทำงานแล้วกองถ่ายมีถ่ายทำให้ช่วงเช้าตรู่ “เตรียมเสื้อผ้าให้ฉันเร็วๆ วันนี้ฉันต้องสวยเพราะคุณเซริวจะมา” พลอยนิตายิ้มมุมปาก หากเซริวถูกใจเธอ ชีวิตจะสบายไปทั้งชาติไม่ต้องมาทนทำงานให้

“ขอโทษนะคะฉันเอาของมาให้คุณเซริวค่ะ” แพรไหมจะเอาเสื้อมาคืนเขา แต่ไม่อยากเจอหน้าชายหนุ่มจึงจะฝากไว้ข้างล่างเค้าน์เตอร์ “ได้นัดไว้ไหม” “ไม่ค่ะ” “น้องพี่ไม่มีเวลามาเล่นด้วยนะ รู้อยู่ว่าบอสหล่อไม่ต้องมาใช้มุกตลกๆ แบบนี้” “ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ” “อยากจะจับผู้ชายรวยๆ ต้องทำตัวให้มีค่านะรู้ไหมผู้ชายจะได้เสียดาย” พนักงานสวยส่ายหน้าคนสมัยนี้ใช้วิธีสกปรกเพื่ออ่อยผู้ชาย นี่ไม่ใช่เหตุการณ์ครั้งแรกที่มีสาวๆ อยากเจอเขา “พ แพรเอาของมาคืนเขาค่ะ” “พี่ไม่ว่างเล่นด้วยมาทางไหนกลับไปทางนั้นเลยก่อนที่พี่จะเรียก รปภ. มาลากออกไป” “คุณแพรไหมเอาอะไรมาคืนเจ้านายครับ” ไนล์จำคนตรงหน้า คนนี้คนโปรดของเจ้านาย “คุณเป็นลูกน้องของเขาใช่ไหมคะ แพรฝากเสื้อไปคืนเขาด้วยนะคะ ขอบคุณมากค่ะ” แพรไหมยัดของใส่มือชายหนุ่มตรงหน้า และรีบเดินออกไปจากตรงนั้นเพราะอายสายตาหลายๆ คู่ที่มองมา “คุณไนล์ถืออะไรเข้ามาคะ” “เมื่อกี้คุณคุยอะไรกับผู้หญิงคนนั้น” “คนเมื้อกี้เหรอคะ น่าจะเป็นสาวๆ ที่มาตามตื๊อบอสค่ะอ้างว่ามีของมาให้” ตามตื

เพล้ง! เซริวปาแก้วกาแฟลงพื้น เขาติดต่อแพรไหมไม่ได้ตลอดสองวันที่ผ่านมา ได้เขาแล้วกับไม่รับผิดชอบเขาตื่นมาก็ไม่เห็นแม้แต่เงา หากแพรไหมถามหาความรับผิดชอบจากเขาก็ยังดี แต่นี้เล่นหนีหายงานไม่ยอมมาทำ “เซริวลูกเป็นอะไร” เคลวินเห็นสภาพห้องทำงานของลูกชายแล้วส่ายหัว “ปาป๊ามาทำอะไรครับ” “ไม่มาจะรู้เหรอว่าเจ้าลูกชายกำลังทำนิสัยไม่ดี” โมโหขนาดไหนเซริวก็ไม่เคยทำลายข้าวของ หรือพาลไปทั่วแต่เห็นแววตาของพนักงานแล้วเดาว่าลูกชายของเขามีเรื่องเครียด “ผมแค่เครียดนิดหน่อยครับ” “เรื่องงานมีเหรอที่ลูกจะจัดการไม่ได้” “ผ ผมขอตัวทำงานก่อนนะครับ” เซริวเลือกที่จะไม่ตอบคำถามของพ่อ “ถ้าไม่อยากให้มามี้จับคู่ให้ลูกควรรีบหาคนรักซะ” เขาเข้าใจดี ภรรยาอยากให้ลูกมีชีวิตคู่ที่ดี แต่ความรักไม่สามารถบังคับกันได้ เซริวเห็นว่าประตูห้องทำงานปิดลงแล้วเขาจึงพิงผนักเก้าอี้อย่างหมดแรง และหลับตาลงใช้มือนวดขมับทั้งสองข้าง เขาไม่เข้าใจตัวเองแค่ผู้หญิงคนเดียวทำไมต้องเป็นถึงขนาดนี้ เขาจะบุกเข้าไปให้แพรไหมที่บ้านเลยก็ไม่ได้ ปากของแค่เป็นของเล่น

“แพรไหม...” เพล้ง หญิงสาวหยุดเดินและหันกลับมามองเซริวที่ตอนนี้เขาล้มไปนั่งอยู่ที่พื้น เธอจึงรีบวิ่งกลับมาหาเขา “คุณเป็นอะไร” เธอเห็นเขาจับที่หัวใจหรือจะป่วย ใบหน้าของเขาซีดเผือด “พ พี่เจ็บตรงนี้” เขาชี้ไปที่หน้าอกข้างซ้าย พูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาและสลบไปในอ้อมแขนของแพรไหม “คุณเซริว! ช่วยด้วยค่ะ ช่วยด้วย” “เกิดอะไรขึ้นครับ” “คุณเซริวเป็นอะไรไม่อยู่ค่ะบอกว่าเจ็บที่หัวใจ” “ผมจะพาไปโรงพยาบาลคุณเซริวอาจจะอาการกำเริบ” ภูพาและไนล์รีบพาเจ้านายไปส่งโรงพยาบาลเขารู้แค่ เจ้านายป่วยเกี่ยวกับโรคหัว ให้ระวังและเตรียมตัวให้พร้อมตลอดเวลา “ป่วย? คุณเซริวป่วยเป็นอะไรคะ” “หากคุณแพรไหมจะตามไปขึ้นรถคันนั้นตามมาเลยครับ ไว้คุณถามเจ้านายเองดีกว่า” “ค่ะ” แพรไหมตามไปที่โรงพยาบาลทุกอย่างดูวุ่นวายไปหมด เธอนั่งเงียบๆ รออยู่ที่หน้าห้องฉุกเฉินไม่นานก็มีคนมาสมทบเพิ่ม น่าจะเป็นพ่อกับแม่ของเซริวเพราะเห็นแคนดี้มาด้วย แพรไหมเมื่อเห็นว่าแคนดี้มองมาจึงลุกออกไป เธอไม่ได้เป็นอะไรกับเขา ไม่ควรที่จะอยู่ตรงนี้ แพรไหมจึง