Masukเซริว ใช้เล่ห์เหลี่ยมผูกมัด แพรไหม ไว้ข้างกายจากของเล่นกลายเป็นของหวงที่เขาไม่มีวันปล่อยเธอไป “แล้วถ้าทำให้ท้องเราจะเลิกกันไหม?”
Lihat lebih banyak“แอ้ๆ” เซริวสะดุ้งตื่นนี่เขานั่งหลับได้ยังไงแถมในมือกำลังอุ้มลูกอยู่ ส่วนในเปลมีแฝดพี่นอนหลับปุ๋ย คนน้องกำลังส่งยิ้มให้เขา “ทำไมไม่หลับ” เขาไม่ได้หลับได้นอนตอนนี้เด็กแฝดอายุได้ครบหนึ่งเดือนพอดี แพรไหมไปพบแพทย์ตามที่หมอนัดจึงให้เขาอยู่ดูลูก “แอ้” “อย่าเสียงดังเดี๋ยวน้องตื่นลีโอ” เขาดุลูกแต่เด็กน้อยกลับร้องเสียงดัง จนเขาส่ายหน้า ลีโอ คือแฝดพี่ส่วน โนเอลคือแฝดน้อง หน้าตาไม่ต้องพูดถึงได้เขามาเต็มๆ คนพี่เหมือนจะดื้อกว่าเขาอีก เขาให้กินนมจนหมดไปขวดหนึ่งละ แต่ไม่ยอมนอนสักที “ให้ผมช่วยไหมครับ” ไนล์เห็นสภาพพ่อลูกอ่อนแล้วนึกสงสาร ขอบตาดำเหมือนไม่ได้หลับได้นอนมาหลายคืน คุณหนูก็เหมือนไม่อยากนอน “เออ เอาไป” “ทำไมไม่นอนครับ” ไนล์รับเด็กน้อยขึ้นมาอุ้มและพาเดินเล่นแถวนั้น ไม่น่าเชื่อว่าลีโอจะหลับทันที สงสัยชอบพาเดินหลับปุ๋ยเลย “เห้อ เมียก็นานกลับจัง” คิดถึงเมียขึ้นมาทันที แพรไหมเก่งมากที่เลี้ยงลูกพร้อมกันถึงสองคน เขาจ้างพี่เลี้ยงไว้ถึงสี่คนแต่วันนี้แพรไหมอยากให้เขาอยู่เลี้ยงลูกเอง ซึ่งไม่ใช่เรื่องง่าย ขนาดเขาเข้าคอร์สเรีย
เซริวนั่งหน้านิ่งอยู่ในห้องประชุมเพราะเขาโดนพ่อตามตัวให้เข้าร่วมการประชุมในครั้งนี้ เป็นการประชุมงบประมาณประจำปีของปีหน้า ผู้บริหารทุกคนต้องเข้าร่วม “ท่านประธานมีอะไรจะแย้งไหมครับ” “ไม่เลิกประชุมได้” หลังจากประชุมเรื่องนี้เสร็จ เขาต้องเข้าประชุมกับคู่ค้าธุรกิจคนสำคัญ แต่แปลกที่ครั้งนี้ไม่ใช่คนที่เขาเคยร่วมงานด้วย “สวัสดีค่ะฉันข้าวหอมเข้าประชุมแทนพี่ขุนค่ะ” ข้าวหอมส่งยิ้มให้คนตรงหน้า วันนี้เธออาสาเข้าประชุมแทนพี่ชาย เพื่ออยากเจอหน้าเซริว พี่ชายเตือนว่าเขานั้นมีคนรักอยู่แล้วแต่เธอไม่เชื่อ “ครับ เชิญคุณตามสบาย” เขาไม่ชอบทำงานกับผู้หญิงที่หวังเรื่องอื่น ไม่ใช่เรื่องงาน เมื่อก่อนเขาไม่ขัดแต่ตอนนี้เขามีภรรยาแล้ว “รบกวนคุณแต่งตัวให้เรียบร้อยครับ” “ข ขอโทษค่ะ” ข้าวหอมดึงชุดสายเดี่ยวขึ้นเธอสวมทับด้วยเสื้อสูทกระโปรงนั้นสั้นมาก หญิงสาวนั่งไม่ไกลจากเซริว พยายามส่งยิ้มให้เขาตลอด “คุณไม่เข้าใจตรงไหนถามมาเลย” “แล้วถ้าไม่เข้าใจคุณเซริวจะบอกแบบละเอียดไหมคะ” “คุณอยากรู้อะไรครับ” นับหนึ่งถีงสามไว้ในใจ เซริวหลับตาสูดหายใจเข
เซริวกลับเข้ากรุงเทพในช่วงเช้า เขามีงานด่วนต้องกลับมาจัดการ มีภูผาและไนล์กลับมาด้วย พวกมันทั้งสองเหมือนจะยังเคืองๆ เขาอยู่ “กาแฟครับ” “เดี๋ยว! มึงเป็นเมียกูหรือไงงอนไปได้” ทุกครั้งเขาอารมณ์เสียให้หน่อยก็ไม่เห็นโกรธอะไรกัน เริ่มกำแหงขึ้นมามากแล้วนะ “ก็คุณไม่ยอมให้พวกผมพักร้อน” เขาทำงานหนักมาตลอดทั้งปี ให้พักสักสิบวันก็ไม่ได้ใจร้าย หน้าเลือดมากด้วยสมแล้วที่เมียหนีไป “โกรธกูแค่นี้ เคลียร์งานนี้เสร็จกูจะให้ตั๋วไปเที่ยวฮาวายเลย” “จริงเหรอครับ” ไนล์หูผึ่งขึ้นมานานๆ ทีจะได้พักร้อนและไปเที่ยวต่างประเทศคงต้องหาชุดหล่อๆ ไปอ่อยสาวเสียแล้ว “โห่เจ้านายใจดีที่สุดเลย เจ้าแฝดคลอดออกมาคงดีใจที่มีพ่อสายเปย์ อุปส์” หลุดปากออกมาจนได้กู คุณแพรไหมเล่นงานกูตายแน่ “ใคร? แฝดไหน” เซริวมือไม้อ่อนแรงมันพูดหมายความว่าอะไร ลูกแฝดของใครเขาเพิ่งเสียลูกไปไม่ใช่เหรอ หน้าอย่างไอ้ไนล์เก็บความลับไว้ไม่เคยได้ “ผมไม่รู้ครับ” “กูให้ 1 แสนบอกกูมา” “...” ไนล์เอามือปิดปากและส่ายหน้ารัวๆ ถ้าเขาพูดออกไปคุณแพรไหมเล่นงานเขาแน่ “3 แสนพร้
เซริวเดินเป็นหนูติดจนเมื่อกลับมาบ้านแล้วไม่เจอแพรไหม แถมเสื้อผ้าบางส่วนก็หายไป แพรไหมไม่มีญาติที่ไหนจะหนีไปไหนได้ ทำไมต้องหนีเขาไปด้วย “คุณเซริวใจเย็นๆ ก่อนนะครับ” “ใจเย็นได้ก็บ้าแล้ว เมียกูหายไปทั้งคน” เขาโทรไปแล้วแพรไหมปิดเครื่อง ให้คนไปแอบดูที่บ้านของตฤณ ก็ไม่เจอใครหรือว่าจะมีคนแกล้งเขา “พวกผมตามสัญญาณมือถือแล้วครับ ปิดเครื่อง” ไนล์คิดในใจว่าเขาซวยอีกแล้ว ช่วงนี้เจ้านายอารมณ์ไม่ดีอยู่ ทำอะไรก็ไม่เคยเข้าตา “ตามหาให้เจอ! นี่เป็นคำสั่ง” “เจ้านายก็ปล่อยให้คุณแพรไปพักผ่อนหน่อยไม่ได้หรือไงครับ บางทีเขาอาจไม่อยากเจอหน้าก็ได้” ไนล์เองก็ลำบากทำตัวไม่ถูก “ไอ้ไนล์กูไล่มึงออก” มันขยันกวนโมโหเขาจริงรู้ทั้งรู้ว่าเขาเป็นคนใจร้อน อารมณ์ไม่ได้ดีเหมือนหน้าตา “ครับ ไม่ต้องมาง้อไนล์นะ” “ไอ้ไนล์มึงก็เกินไปนะ” ภูผาปวดหัวแทนเจ้านายไล่มันร้อยครั้งมันไม่ยอมไปไหน มาครั้งนี้กลับยอมไปง่ายๆ “ไม่ต้องมาตามง้อผมนะ” “เออ ไปเลย!” ไนล์หยิบปืนประจำกายออกมาและป้ายชื่อวางไว้ตรงหน้าเซริว และเดินออกมา ใครจะไปง้อต่อจากนี้อย
สองวันแล้วที่เซริวหายไปจากชีวิตของแพรไหม ตอนนี้เธอมาอยู่กับแม่ของเขาที่บ้าน คุณอาแอลลี่ไม่ยอมปล่อยเธอให้ไหนคดีความของพลอยนิตาตอนนี้ตำรวจให้ปล่อยตัวชั่วตัว ตฤณ ต้องพาลูกสาวเข้ารับการรักษาจิตเวช เขามีติดต่อเธอมาบ้างแต่แพรไหมยังไม่อยากรับฟังอะไร“ไปแฮงค์เอ้ากันไหม”“แคนดี้ ทำไมออกเที่ยวอีกแล้
แพรไหมนั่งรอเซริวที่บ้านสามวันที่เขาติดงานและเหมือนว่ามีอะไรบางอย่างที่ทำให้เขาเหมือนจะตีตัวออกห่างจากแพรไหม เขากลับบ้านดึกและออกไปตั้งแต่เช้าเหมือนว่าจะหลบหน้าเธอมากกว่า “คุณไนล์คะตอนนี้คุณเซริวอยู่ไหนคะ” (เอ่อ ติดงานอยู่ครับ) ติดงานแต่มีเสียงเพลงดังรอดเข้ามา เหมือนจะอยู่ใน
“ไปหาหมอไหมครับ” “ไม่ค่ะแพรไม่ได้เป็นอะไร แค่เข่าถลอก” แผลคงจะระบมไม่กี่วันก็หาย อีกอย่างเธอไม่ได้ถูกทำร้ายร่างกายอะไรเลยด้วย “อื้อออ จะทำอะไรคะ?” “พี่จะปลอบใจน้องแพรไงครับ” “ปลอบใจแล้วพี่เซริวถอดเสื้อทำไมคะ” เธอเพิ่งอาบน้ำชำระร่างกายมา เซริวรีบอุ้มเธ
“กูโกหกหรือมึงไม่ยอมรับความจริง มึงรู้มาตลอดแค่มึงอยากโยนความผิดให้พวกกู” เขารู้ว่ามันเสียใจที่ต้องเสียน้องสาวไป แต่ไม่ต้องทำถึงขนาดนี้ก็ได้ “หึๆๆ พวกมึงมันโง่กันจริงๆ เซริวกูจะบอกอะไรให้คนที่มึงรักนั่นแหละมันใจร้ายกว่ากูอีก” เขารู้ทุกอย่าง แต่เขาไม่พูดเขาอิจฉาเซริวที่เดิเมาบนกองเงิ





