Bölüm 2

Serdar benim fazla kıskanç olduğumu düşünüyordu. Öfkesine yenik düşüp "Nasıl olsa beni suçluyorsun, o zaman suçladığın şeyi gerçekten yapmış olayım" bahanesiyle Tuğba'yı kendi yanına transfer etti.

Ben ne kadar sinirlenirsem, o Tuğba'ya daha çok taraf tutuyordu. Onu her türlü davete götürüyor, hatta şirket yemeklerinde herkesin gözü önünde tabağına yemek koyup ağzını siliyordu.

Onunla kavga ettiğimde hemen iletişimi kesip beni soğuk savaşla cezalandırıyordu; özür dilediğimde ise arkadaşlarını da yanına alarak bana laf anlatmaya, ders vermeye kalkıyordu.

Bunun yüzünden sık sık kendi içimde kendimi sorgular, acaba yeterince anlayışlı davranamadığım için mi işler bu noktaya geldi diye düşünürdüm.

Fakat soğuk savaşın üçüncü gününde, yataktan kalkamayacak kadar hasta olmama rağmen o bunu hiç umursamadı. Sırf bana nispet yapmak için valizini toplayıp asistanıyla tura çıktığında umudumu tamamen kaybettim.

Onun, sırf beni kıskançlığımdan vazgeçirmek kılıfı altında kendi yanlış davranışlarını meşrulaştırmaya çalıştığını nihayet anladım.

Geçmişte o mesajlaşmaları görmemiş olsaydım bile Serdar başka bir bahane bulup yine Tuğba ile yakınlaşacaktı.

Bir süre önce ikisi birlikte çıktıkları iş seyahatinden döndüklerinden beri, eskisi gibi sık sık yemeğe ve içmeye çıksalar, birlikte spor yapsalar da aralarındaki havanın değiştiğini hissedebiliyordum.

Ama neyse ki artık umurumda değildi.

Beş yıllık ilişkim sona ermişti.

Bu tiyatro artık bitmeliydi.

Proje dosyasını bitirdiğimde şirkette benden başka kimse kalmamıştı. Telefonumu elime alıp baktığımda Tuğba'nın peş peşe birkaç gönderi paylaştığını gördüm.

Fotoğraflar şık bir restoranda çekilmişti; önlerindeki masada mum ışığında hazırlanmış romantik bir akşam yemeği vardı.

Serdar, elinde bıçak ve çatalla büyük bir zarafetle Tuğba için biftek kesiyordu.

Açıklama kısmında ise şöyle yazıyordu: "Genel Müdür'ün kendi elleriyle kestiği biftek kesinlikle bambaşka bir lezzet oluyor."

Yorumlarda pek çok iş ortağı ikisinin ne kadar tatlı göründüğünü yazmıştı. Aramızdaki ilişkiyi bilmeyenler ise ne zaman düğün yapacaklarını soruyordu. Serdar bu yorumlara sadece üç nokta ile cevap vermiş, Tuğba ise muzip bir emoji bırakmıştı.

Eskisi gibi durumu yine açıklığa kavuşturmamışlardı.

Ama bu sefer, ikisinin arasındaki bu belirsiz ilişki yüzünden öfkelenip Serdar'ı aramadım. Eskiden aradığımda, başkalarının bir iki lafı yüzünden kendimi kaybettiğimi söyleyip beni bir güzel azarlardı.

Sadece ona bir mesaj atıp proje dosyasının bittiğini bildirdim. Ardından dosyayı masasına bıraktım, istenildiği gibi odanın çiçeğinin suyunu tazeledim ve arabama binip eve döndüm.

Eve yeni varmıştım ki Serdar beni aradı.

Aramayı açar açmaz Tuğba'nın yumuşak sesi duyuldu: "Elif, ben Tuğba. Proje işi için eline sağlık, uygun bir gün sana yemek ısmarlayayım."

Ben daha ne olduğunu anlayamadan, kenardan Serdar'ın sesi yükseldi: "Teşekkür edecek ne var, zaten yapması gereken işti."

Tuğba nazlı bir edayla: "Serdar Bey, Elif sizin nişanlınız, konuşurken biraz daha kibar olsanıza" dedi.

Aralarındaki bu samimiyet, sanki asıl çift ikisiymiş gibi hissettiriyordu.

İçimden acı bir tebessüm geçirdim.

Telefonunu elinden düşürmeyen, hatta sadece saate bakmak için telefonunu elime aldığımda bile gizliliğini ihlal ettiğimi söyleyip öfkelenen Serdar, artık telefonunu çekinmeden Tuğba'ya teslim ediyordu. Kimin yakın, kimin uzak olduğu zaten gayet açıktı.

Fakat şu an içimde garip bir sakinlik vardı.

Eskiden dünyam başıma yıkılmış gibi hissettiren şeyler, meğer bu kadar önemsizmiş.

Serdar ile Tuğba birkaç cümle şakalaştıktan sonra belki de hâlâ hatta olduğumu hatırlamış olacak ki, Serdar baştan savma bir tavırla: "Ben yakında dönerim, beni bekleme, erken yat" dedi.

Ardından telefonu yüzüme kapattı.

Onun "yakında" dediği şey en az dört beş saat sürerdi. Eskiden her seferinde huzursuzca, ecel terleri dökerek dönmesini beklerdim.

Ama bu sefer onu hiç umursamadım; sakince çalışma odasına geçtim.

Masadaki takvime baktım.