Solan Çiçekler Seni Beklemedi

"Elif, Serdar Bey bu proje dosyasını acil istiyor. Sana zahmet, şirket çıkışına kadar bitirmiş ol."

Serdar'ın asistanı Tuğba, yüzündeki gülümsemeyle kalın dosya yığınını masamın üzerine bırakıverdi.

Bu duruma artık alıştığım için dosyaları sessizce aldım: "Tamamdır."

Tuğba tatmin olmamış gibi devam etti: "Birazdan Serdar Bey ile bir iş davetine katılacağız. İşi bitirince dosyayı masasına bırakırsın. Ha, bir de çıkmadan önce odasını güzelce temizlemeyi unutma."

Sözlerini bitirir bitmez yüksek topuklularının sesini dinlete dinlete, keyifle arkasını dönüp gitti.

İş arkadaşlarım bana acıyan gözlerle bakıyor, nasıl teselli edeceklerini bilemiyorlardı.

Şirketteki herkes Genel Müdür Serdar'ın nişanlım olduğunu ama asistanı Tuğba'ya ne kadar torpil geçtiğini çok iyi biliyordu.

Zamanında Tuğba'yı başka bir şirketten transfer edip doğrudan Proje Direktörlüğü pozisyonuna atamış, hatta benim bir ay boyunca şirkete kazandırmak için uğraştığım ve gecelerce çalışıp bitirmek üzere olduğum milyonluk projeyi çekinmeden ona devretmişti.

Ben buna itiraz edince Serdar herkesin içinde oylama yapmaya karar vermişti.

Herkesin kendisini destekleyeceğini sanıyordu fakat tüm çalışanlar oylarını benden yana kullandı. Tuğba'ya çıkan tek oy ise Serdar'ın kendi attığı o zavallı oydan ibaretti.

Serdar o an küplere bindi, beni şirket içinde gruplaşma yaratmakla suçladı.

Projeyi bana geri vermediği gibi herkesin önünde beni görevimden aldı ve beni destekleyen tüm iş arkadaşlarımın maaşlarından kesti.

Kimse sesini çıkaramadı.

Olayın ardından Serdar, Tuğba'nın dışlanmasını istemediğini ve dedikoduların önüne geçmek için böyle yaptığını söyleyerek benden özür diledi.

İlk başlarda bu laflara inanmıştım ama şimdi sadece gülüyorum.

Tuğba'nın iş becerisi şirkete yeni giren bir stajyerden bile kötüydü.

Bunun dedikoduları engellemek mi yoksa düpedüz taraf tutmak mı olduğunu çalışan herkes açıkça görüyordu; bir tek kendisi bunu kabul etmek istemiyordu.

Yukarıdan sesler gelince başımı kaldırdım. Serdar'ın uzun boylu, fit hali merdiven başında belirdi.

Bize doğru şöyle bir baktıktan sonra arkasına bile bakmadan kapıdan çıktı. Üzerinde spor kesimli bir takım elbise vardı; sıktığı sedir ağacı kokulu parfümün kokusu buraya kadar geliyordu.

Serdar parfüm sıkmayı sevmezdi ama o şişe, Tuğba'nın Serdar'a hediyesiydi.

Bunu bilerek yaptığını biliyordum.

Son zamanlarda hep böyleydi zaten.

Her şey, Serdar ile Tuğba'nın birbirlerine iyi geceler diledikleri mesaj kayıtlarını gördüğüm ve onu sorguladığım gün başlamıştı.