Yeniden Doğuş: Yüzbaşı Kocamdan Vazgeçtim

"Adını yazınca bana ver."

Murat masaya sabırsızca birkaç kez vurdu.

Evlenme beyannamesine gözlerimi diktim. Parmak uçlarım kâğıdın pürüzlü kenarlarında gezinirken zihnim uzaklara daldı.

Önceki hayatımda o evrakı sanki kutsal bir belgeymiş gibi özenle doldurmuş, kendi adımı büyük bir heyecanla yazmış, ardından Murat'ı kolundan çekip nikâh şekeri almaya götürmüştüm.

Ama karşılığında baştan aşağı azar işitmiştim. Çünkü o, regl sancısı çeken Hülya'ya tarçınlı bitki çayı hazırlamak için bir an önce eve dönmek istiyordu.

"Tamam, tamam," diye geçiştirdim.

Başımı kaldırıp huzursuz yüzüne baktım. Bir yandan da durmadan kol saatine göz atıyordu.

Üzerinde beyaz bir gömlek vardı. Kollarını dirseklerine kadar sıvamış, belirgin ön kollarını ortaya çıkarmıştı.

Hülya'nın onu en çok böyle sevdiğini hatırlıyordum. Böyle daha temiz ve düzgün göründüğünü söylerdi.

"İşin varsa git hallet," dedim.

İçimde kabaran acıyı bastırıp rahat görünmeye çalışarak ekledim, "Beyannameyi doldurunca kendim teslim ederim."

Beklediğim gibi derin bir nefes aldı. Üzerindeki yük kalkmış gibiydi; sesi de yumuşamıştı.

"İçin rahat olsun, madem evleniyoruz, sana karşı sorumluluğumu yerine getireceğim."

"Ama bir daha Hülya'yı kıskanıp durma. Başkaları duyarsa kızın adı lekelenir."

Hiç cevap vermedim. Önceki hayatımda defalarca açıklamaya çalışmıştım.

Ama onun gözünde ben, kendi iyi kalpli kız kardeşini kıskanan dar görüşlü bir abladan başka biri değildim.

Başka hiçbir şey söylemeden arkasını dönüp çıktı.

İçimi çekip hızlanan kalbimi sakinleştirmeye çalışsam da geçmişe ait anılar zihnimde peş peşe canlanıyordu.

Gerdek gecemizde hasta olduğunu söyleyen kız kardeşime bakmak için gitmiş, bütün gece eve dönmemişti. Görev yeri değiştiğinde de yanına beni değil Hülya'yı götürmüştü, güya Hülya henüz başkenti görmemişti.

Hatta oğlumuzun doğduğu gün bile gelmeye vakti yoktu, aklı fikri boşanmış olan Hülya'yı teselli etmekteydi.

Ölüm döşeğimdeyken bile oğlum kulağımın dibinde sızlanarak bana yalvarmıştı:

"Anne, babamdan boşan artık. Teyzemin eline bile su dökemezsin."

"Babam yıllarca seninle olmak zorunda kaldı. Artık onu rahat bırak."

Hastane yatağımda, yanımda duran soğuk yüzlü kocama baktım. Tek kelime etmiyordu.

Bu derin sessizlik, onun da aynı fikirde olduğunu gösteriyordu.

Dudaklarımı kan tadı gelene kadar ısırdım, sonra yavaşça bıraktım.

"Hayır, bu hayatımda aynı hataları tekrarlamayacağım," diye düşündüm.

Kalemi elime aldım. İsim hanesine yavaşça iki kelime yazdım:

Hülya Demir.

Murat, madem onu bu kadar seviyorsun, o zaman istediğin olsun.

Doldurduğum evrakı görevliye teslim ettim, çantamı alıp belediyeden çıktım.

Üzgün değildim, aksine içimde tarif edilemez bir ferahlık vardı.

Önceki hayatımda, anne ve babamız görev başında hayatını kaybettikten sonra Hülya'yla birlikte Murat'ın ailesi tarafından büyütülmüştük.

Hülya tatlı dilli, insanlarla iyi geçinmeyi bilen biriydi. Murat'ın anne babası onu öz kızlarından bile çok sever olmuştu.

Özellikle annesi, daha o günlerden Hülya'yı gelini yapmaya kararlıydı.

Fakat Hülya'nın, "Ablamla çekişmek istemiyorum," sözü Murat'ın benimle gönüllü olarak evlenmesini sağlamıştı.