Yeniden Doğuş: Yüzbaşı Kocamdan Vazgeçtim

"Adını yazınca bana ver."Murat masaya sabırsızca birkaç kez vurdu.Evlenme beyannamesine gözlerimi diktim. Parmak uçlarım kâğıdın pürüzlü kenarlarında gezinirken zihnim uzaklara daldı.Önceki hayatımda o evrakı sanki kutsal bir belgeymiş gibi özenle doldurmuş, kendi adımı büyük bir heyecanla yazmış, ardından Murat'ı kolundan çekip nikâh şekeri almaya götürmüştüm.Ama karşılığında baştan aşağı azar işitmiştim. Çünkü o, regl sancısı çeken Hülya'ya tarçınlı bitki çayı hazırlamak için bir an önce eve dönmek istiyordu."Tamam, tamam," diye geçiştirdim.Başımı kaldırıp huzursuz yüzüne baktım. Bir yandan da durmadan kol saatine göz atıyordu.Üzerinde beyaz bir gömlek vardı. Kollarını dirseklerine kadar sıvamış, belirgin ön kollarını ortaya çıkarmıştı.Hülya'nın onu en çok böyle sevdiğini hatırlıyordum. Böyle daha temiz ve düzgün göründüğünü söylerdi."İşin varsa git hallet," dedim.İçimde kabaran acıyı bastırıp rahat görünmeye çalışarak ekledim, "Beyannameyi doldurunca kendim teslim ederim."

Murat'ı böyle şefkatli davranırken görmeyeli çok uzun zaman olmuştu."Gerek yok, dışarıda yedim.""Nasıl?""Sen hiç para harcamaya kıyamazdın ki?"Sözleri canımı acıttı.Eskiden gerçekten de paraya kıyamazdım. Yiyip içmemden kısmış, çalışarak kazandığım paranın büyük kısmını ona bir şeyler almak için harcardım.Ama artık üniversiteye başlayacaktım ve para harcayacak çok yerim vardı; her kuruşun hesabını yapmam gerekiyordu.Gözlerimi ona diktim, sesim son derece sakindi."Hatırlıyorum da birkaç gün önce düğün alışverişi yapasın diye sana 10 bin lira vermiştim.""Galiba hiçbir şey almadın. Paramı geri verir misin?"Bir an afalladı, ardından mahcup bir edayla açıklamaya çalıştı:"O parayla... Hülya'ya rugan ayakkabı aldım."Dudaklarımı bükmeden edemedim. "Yine aynı şey..." diye düşündüm."Başka bir şey yoksa uyuyacağım, kapıyı kapatıyorum.""Yarın paranı veririm."Sesine hafif bir öfke karışmıştı. "Biz karı koca olacağız. Üç kuruşun hesabını mı yapacaksın?"Soğuk bir kahkaha attım. "Yani

Belki fark etmişti. Belki de umurunda bile değildi.Acı acı gülümsedim. İçimde kalan son tereddüt de tamamen yok oldu.Demek onun "bundan sonra sana iyi bakacağım" dediği şey buydu.***Şoför beni hastaneye götürdü. Yapılan muayenelerden sonra, neyse ki ciddi bir durum olmadığı anlaşıldı. Sadece birkaç sıyrık ve hafif bir iç travma geçirmiştim.Hasta yatağında yatarken her yerim sızlıyordu ama içim tuhaf bir şekilde sakindi.Gecenin ilerleyen saatlerinde Murat yorgun bir suratla içeri girdi.Uyandığımı görünce yüzünden kısa süreli bir panik geçti."Derya, nasıl hissediyorsun? Biraz daha iyi misin?"Ona buz gibi baktım. Tek kelime etmedim.Ellerini ovuşturarak tedirgin bir şekilde açıklamaya çalıştı."Hülya çok korkmuştu, onun yanında kaldım... O yüzden..."Bakışlarımı görünce mahcup bir şekilde susmak zorunda kaldı."Derya, dinle beni. O an her şey çok ani gelişti, Hülya bana daha yakındı, refleks olarak..."Duraksadı, kelimelerini toparlamaya çalıştı: "Sana çarpacağını tahmin edemedim

Rektör bir bana, bir de Murat'a baktı. Bir süre düşündükten sonra konuştu:"Beyefendi, madem sizin Derya Hanım'la resmî bir bağınız yok, o hâlde onun adına okuldan ayrılma işlemlerini de yürütemezsiniz."Ancak o zaman derin bir nefes alabildim.Murat yeniden konuşacakken rektör sözünü kesti."Beyefendi, başka bir işiniz yoksa artık müsaadenizi rica edeceğim.""Yapmam gereken işler var."***Sonraki günlerde Murat bir karabasan gibi peşimi bırakmadı.Sürekli peşimde dolaşıp beni rahatsız ettiği için derslerime bile yoğunlaşamaz olmuştum.Daha da kötüsü, Hülya da çıkageldi."Abla, lütfen dönelim.""Ben böyle olsun istemiyorum, ablamın kocasını elinden almış gibi olmak istemiyorum.""Ben... Ben kötü bir insanım..."Murat'ın ceketinin ucundan tutmuş, hıçkıra hıçkıra ağlıyordu.Murat kıyamayarak onu kucağına aldı, sırtını hafifçe okşadı."Hülya, tamam ağlama artık, senin bir suçun yok.""Hemen döneceğiz. Hepsi benim hatam, seni mağdur ettim..."Hülya gözyaşlarına boğulmuş, diz çökecekmiş gi

"Gerçekten telafi etmek istiyorsan, Hülya'yla mutlu bir yuva kur.""Bir daha da karşıma çıkma. İkimiz için de en doğrusu bu."Gözlerindeki ışık söndü. Sesinde kabullenemeyen bir edayla, "Ama içimden bir ses, asıl eşimin sen olduğunu söylüyor," dedi.Artık sabrım tamamen tükenmişti. Hiç dolandırmadan kapıyı gösterdim."Murat, gitme vaktin geldi. Bunları söylemen de buraya gelmen de doğru değil."Omuzları düşmüş bir hâlde ayağa kalktı ve ağır adımlarla odadan çıktı.Arkasından bakarken içimde en ufak bir kıpırtı bile hissetmedim.Önceki hayatında da şimdi de iki kadın arasında gidip gelmekten hiç vazgeçmemişti. Kimseyi kaybetmek istemiyor, her şeyi kendine istiyordu."Murat'la Hülya artık burada yaşayacaksa, benim de burada kalmamın hiçbir anlamı yok," diye düşündüm.Burası zaten hiçbir zaman benim yuvam olmamıştı.***Ertesi sabah erkenden valizimi topladım ve Murat'ın annesinin kapısını çaldım.Eline bir banka hesap cüzdanı sıkıştırıp sakince konuştum."Teyze, bunca yıl bana sahip çıkt