Chapter 5 "The Chius Struggle"

PARIS, FRANCE – MARCUS’ OFFICE

Mainit ang ulo ni Marcus. Ramdam niya mismo ang sariling init ng dugo—hindi niya maipaliwanag kung bakit basta-basta siyang naiinis sa pangalan ni Lixin Wang sa Shanghai.

Biglang tumilapon ang mga documents sa hangin, nagkalat sa sahig. Napulasan ang mga empleyado niya. Lahat sila ay takot sa pangalan niyang Romanov. May napagalitan at nahampas ng folder, isang tahimik na babala sa lahat.

Pumasok si Dimitri sa eksena, tahimik lang na nanunood bago magsalita.

“Quel est le problème ?”

(What’s the problem?) tanong niya sa French, may bahid ng pag-aalala.

Hiningi ni Marcus ang isang dokumento, pinisil ang folder sa kamay niya, halatang irritated.

“C’est une perte de temps de donner de mauvais drafts. Merde !”

(It’s a waste of time giving wrong drafts. Bullshit!) sagot niya, matunog at matapang.

Huminga si Dimitri, sabay ngiti na may bahid ng biro.

“Relax… Est-ce à cause de ce Chinois en Chine ou de la femme que tu as croisée à Shanghai ?”

(Relax… Is it because of that Chinese guy in China or the woman you bumped into in Shanghai?) tanong niya, nakapanuksong tingin kay Marcus.

Matalim ang tingin ni Marcus, halos nanginginig sa init ng damdamin, pero hindi siya agad nagsalita.

Si Dimitri ay hindi pa rin tumigil, bahagyang tumatawa.

“Je suppose que j’ai raison ?”

(I guess I’m right?) sabi niya, may halong panunukso.

Si Marcus ay napahinga saglit, hinigpitan ang palad sa folder. Ramdam ang unang crack sa kanyang cold control—ang mukha niya ay naghalo ang init, inis, at di-inaasahang curiosity.

“Keep your guesses,” mahinang sambit ni Marcus sa French,

“mais ce n’est pas un jeu, Dimitri.”

(…but this is not a game, Dimitri.)

Ngunit sa ilalim ng kanyang malamig na maskara, may kakaibang kiliti na dumadaan sa dibdib niya sa bawat panunukso ni Dimitri—parang maliit na simula ng kaguluhan sa damdamin na hindi niya maipaliwanag.

That woman… that I bump in Shanghai… she shouldn’t be on my mind. And yet… bulong niya sa sarili, bahagyang napabuntong-hininga.

-----

SHANGHAI, CHINA – LIXIN WANG’S OFFICE

Mainit ang ulo ni Lixin Wang. Ang opisina niya ay tahimik, maliban sa tunog ng mga papel na bumabagsak sa sahig habang tinatapon niya ang mga gamit sa mesa.

(Tā jìngrán lián yī jù dōu méi shuō ma? Wǒ cāi nǐ shì gùyì xiǎng ràng wǒ shēngqì — She didn’t even bother to tell me? I guess she wants to see me mad.) galit niyang sambit, mata’y kumikislap sa inis.

Tinawag niya ang assistant, ang boses niya’y malamig at utos na utos.

(Bāng wǒ dìng yī zhāng qù Fēilǜbīn de jīpiào, yuè kuài yuè hǎo — Book me a ticket to the Philippines. The sooner, the better.)

Ngumiti siya ng nakakaloko—parang may kasamang excitement sa galit niya.

Perfect… this will make the Chius struggle even more. They think they can escape me? bulong niya sa sarili.

Lumapit siya sa malaking bintana, tanaw ang kumikislap na ilaw ng Shanghai skyline, at muli inisip si Calista.

She thinks she can just leave without a word… she has no idea what’s coming.

(Wǒ yào ràng tā míngbái, tā méiyǒu xuǎnzé de yúdì — I’ll make her understand… she has no choice.)

Tumayo siya, mahigpit na hawak ang folder ng mga financial documents ng Chiu Group.

“Every move she makes… only makes it easier for me,” ani niya, ang ngiti niya ay mapanganib, halos parang naglalaro sa dilim ng gabi.

At sa ilalim ng malamig na ilaw ng Shanghai, ramdam niya ang una niyang galit na may kasamang plano—isang paunang hakbang para siguraduhing wala nang ibang daan ang Chius kundi ang sumunod sa kanya.

“Let’s see… kung paano nila haharapin ang gulo na ginawa ko.” bulong niya, punong-puno ng kumpiyansa at inis.

-----

MANILA, PHILIPPINES — CHIU FAMILY RESIDENCE

Maulan ang gabi sa Manila. Ang bawat patak ng ulan ay parang kasabay ng mabigat na problema ng pamilya Chiu. Sa loob ng living room, nakaupo si Kuya Lian, hawak ang tablet na puno ng pulang numero—debts, overdue payments, frozen accounts.

“Gège…” mahinang tawag ni Calista, ramdam ang bigat sa dibdib niya.

Hindi siya nilingon ni Lian. Pagod. Talunan. Parang isang digmaang siya lang ang lumalaban.

Biglang tumunog ang doorbell.

Isang pangalan ang pumasok sa isip ni Calista—at nanlamig ang buong katawan niya.

Pagbukas ng pinto, bumungad ang isang pamilyar na ngiti. Malinis ang suit. Relaxed ang tindig. Pero ang mga mata—mapanganib.

“Miss me?” sambit ni Lixin Wang, parang walang nangyari.

Napaatras si Calista.

“Anong ginagawa mo dito?” malamig niyang tanong.

“Business,” sagot nito, deretsong pumasok na parang siya ang may-ari ng bahay. “And… you left Shanghai without saying goodbye. That’s rude, Baby.”

Tumayo si Lian, pilit na kalmado.

“Mr. Wang, if this is about the deal—”

“Oh, it is about the deal,” putol ni Lixin, sabay lapag ng folder sa mesa. Bumukas iyon—contracts, bank statements, foreclosure notices.

Tumigil ang mundo ni Calista.

“Your shipping line?” ngumiti si Lixin. “Defaulted.”

“Your hotel chain?” kunot-noong turo niya sa papel. “Blacklisted by two banks.”

“And this—” dahan-dahan niyang itinulak ang huling dokumento, “—loan acceleration clause.”

Namutla si Lian.

“Hindi pa due ang loan na ’yan—”

“Wasn’t,” malamig na sagot ni Lixin. “Until my family called it in.”

Tumahimik ang kwarto. Mabigat. Nakakasakal.

“Bakit mo ginagawa ’to?” nanginginig na tanong ni Calista, galit at takot ang naghahalo.

Lumapit si Lixin sa kanya. Masyadong malapit.

“Because you ran,” bulong niya. “And I don’t like being ignored.”

Humakbang si Lian sa pagitan nila.

“Layuan mo ang kapatid ko.”

Ngumiti si Lixin, mabagal at mapanganib.

“I’m actually here to save you,” sabi niya. “One signature… and all of this disappears.”

“Save?” tumaas ang boses ni Calista. “You’re destroying us!”

“Same thing,” sagot niya, walang emosyon. “Depends on which side you’re on.”

Ibinato niya ang engagement contract sa mesa.

“Marry me, Calista. The debts vanish. The pressure stops. Your brother breathes again.”

Nanlaki ang mata ni Calista.

“So this is blackmail.”

“Call it tradition,” malamig niyang sagot. “Marriage for the family.”

Napaupo si Lian, hawak ang ulo niya.

“Cali… hindi ko kaya—”

“Don’t,” mabilis na putol ni Calista. Lumingon siya kay Lixin, ang mga mata niya’y nag-aapoy.

“You think owning our debts means owning me?”

Ngumiti si Lixin.

“Not yet,” sagot niya. “But soon… you won’t have a choice.”

Tumalikod siya, diretso sa pinto.

“Think about it,” huling sabi niya. “I’ll give you time. Not much. A month or Two months is enough.”

Pagkasara ng pinto, napaupo si Calista, nanginginig ang kamay.

This wasn’t just a business deal anymore.

This was a war.

At malinaw—si Lixin ang unang umatake.