جميع فصول : الفصل -الفصل 10

SHANGHAI, CHINAONE MONTH AGO...Kailangang pumunta nina Calista sa Shanghai, China, kasama ang kuya niyang si Lian at ang bunsong kapatid na si Yichen. Pinatawag sila ng kanilang Lolo Muchen sa father’s side para personal silang makita.Pagdating nila sa marangyang bahay ng pamilya, sinalubong sila ng mapanuring at mahinahong mga mata ng Lolo niya.“Sūnnǚ, zhàogù hǎo zìjǐ."— (Granddaughter, take care of yourself.) wika ni Lolo Muchen, mahinahon pero may halong kabigatan sa tono." Lǎolao". — (You too, Grandpa.) sagot ni Calista, magalang ngunit may halong kaba sa tinig.Ngumiti si Lolo, tila naiintindihan ang pinagmumulan ng kaba ng apo. Bilang nag-iisang babaeng apo sa pamilya, espesyal si Calista sa puso ng Lolo niya.“Nǐ zhǎng de xiàng nǐ nǎinai, hija." — (You look like your grandmother, daughter.) sabi niya habang pinagmamasdan si Calista nang may pagkamangha at pagmamahal.Napangiti si Calista. Ramdam niya ang init ng alaala ng Lola Carolina nila—pure Filipina—samantalang ang Lo

RESTAURANT IN SHANGHAI – PRIVATE LOUNGE HALLWAYMARCUS ROMANOV POVHindi siya lumingon.Hindi niya kailangang lumingon para malaman na naroon pa rin si Calista sa likod ng isip niya.Habang naglalakad palayo, steady ang hakbang niya, tuwid ang balikat, kalmado ang mukha—walang makikitang bakas ng emosyon. The Romanov composure. The mask he perfected for years.Pero sa loob—Damn it.Hinigpitan niya ang hawak sa baso ng alak hanggang sa bahagyang kumirot ang palad niya. Hindi dahil kay Lixin. Hindi dahil sa negosyo.Because of her.The way she stood her ground.The cold fire in her eyes when she said she belonged to no one.The quiet strength—unapologetic, untamed.Hindi siya gano’n.She should’ve been afraid, wika ng isip niya. But she wasn’t.Huminto siya saglit sa tabi ng floor-to-ceiling window. Tanaw ang ilaw ng Shanghai—mga gusaling parang reyna ng kapangyarihan. Normalmente, sapat na iyon para ibalik ang kontrol niya.Hindi ngayon.Why do I care? mariing tanong niya sa sarili.H

PARIS, FRANCE – MARCUS’ OFFICEMainit ang ulo ni Marcus. Ramdam niya mismo ang sariling init ng dugo—hindi niya maipaliwanag kung bakit basta-basta siyang naiinis sa pangalan ni Lixin Wang sa Shanghai.Biglang tumilapon ang mga documents sa hangin, nagkalat sa sahig. Napulasan ang mga empleyado niya. Lahat sila ay takot sa pangalan niyang Romanov. May napagalitan at nahampas ng folder, isang tahimik na babala sa lahat.Pumasok si Dimitri sa eksena, tahimik lang na nanunood bago magsalita.“Quel est le problème ?”(What’s the problem?) tanong niya sa French, may bahid ng pag-aalala.Hiningi ni Marcus ang isang dokumento, pinisil ang folder sa kamay niya, halatang irritated.“C’est une perte de temps de donner de mauvais drafts. Merde !”(It’s a waste of time giving wrong drafts. Bullshit!) sagot niya, matunog at matapang.Huminga si Dimitri, sabay ngiti na may bahid ng biro.“Relax… Est-ce à cause de ce Chinois en Chine ou de la femme que tu as croisée à Shanghai ?”(Relax… Is it becau

BARBARA’S HERITAGE RESTAURANT — MANILAMaingay ang restaurant—tunog ng kubyertos, mahihinang tawanan, halong amoy ng lutong bahay.Pero sa gitna ng lahat ng ’yon, parang hiwalay si Calista sa mundo.Tulala siya, nakatingin sa baso ng tubig sa harap niya na hindi man lang niya ginagalaw.Paulit-ulit sa isip niya ang iisang tanong—Hanggang kailan ko kakayanin ’to?Hindi niya namalayan ang pag-upo ng isang pamilyar na babae sa tapat niya.Pinitik ni Psyche ang kamay sa harap ng mukha niya.“Hello? Earth to Calista.”Walang reaksyon.Pinitik niya ulit—mas malakas.“Cali.”Ilang segundo pa ang lumipas bago kumurap si Calista.“O… andito ka na pala?” matamlay niyang saad, pilit na ngiti ang isinunod.Sumandal si Psyche, pinagkrus ang mga braso.“Okay. That smile? Fake. What’s your problem?”“Wala,” sagot ni Calista sabay iwas ng tingin.Umirap si Psyche.“C’mon, Cali. I know you. Ganyan ka lang kapag may gustong sumabog pero ayaw mong umiyak sa publiko.”Nanahimik si Calista.Huminga siya

WANG RESIDENCE — MANILABumukas pa lang ang pinto ng mansyon ay sumabog na ang galit ni Lixin Wang.“Putang—!”Sinipa niya ang isang marble side table, tumilapon ang dekorasyon at nabasag sa sahig. Walang pakialam ang mga kasambahay—sanay na sila. Kapag ganito ang amo nila, walang dapat lumapit.Kinuha niya ang bote ng mamahaling alak, walang yelo, walang halo. Isang salin sa crystal glass. Isang lagok. Dalawa. Tatlo.Humigpit ang hawak niya sa baso.“Calista…” bulong niya, may halong pagnanasa at galit.“Akala mo ba makakatakas ka?”Dinampot niya ang phone at tinawag ang assistant niya.Pagkasagot pa lang—“Qu ba Calista pengyou de beijing, quanbu cha qingchu.”(Investigate the background of Calista’s friends. Dig up everything.)Ramdam sa boses niya ang kontroladong poot.“Shi, Lixin xiansheng.”(Yes, Mr. Lixin.) magalang na sagot ng assistant.Uminom muli si Lixin, mas madiin.“Ta shenbian de ren tai fangsi le.”(The people around her are getting too bold.)Naglakad siya papunta sa