Chapter 4 "Lixin Wang's Manipulation"

WANG FAMILY RESIDENCE – PRIVATE STUDY, SHANGHAI

LIXIN WANG POV

Tahimik ang kwarto—pero magulo ang isip ni Lixin.

Nakaupo siya sa harap ng salamin, hawak ang baso ng alak, habang paulit-ulit na bumabalik sa isip niya ang mukha ni Calista. Ang paraan ng pag-iwas nito sa tingin niya. Ang lamig sa boses. Ang tapang.

Hindi takot.

Hindi sumusunod.

At iyon ang lalong nagpakulo ng dugo niya.

(Tā yīnggāi kànzhe wǒ — She should be looking at me.)

Mariin niyang inilapag ang baso sa mesa.

Hindi niya matanggap na hindi siya ang sentro ng mundo ni Calista.

Mas lalo pa nang maalala niya ang lalaking iyon.

Marcus Romanov.

Sumikip ang panga ni Lixin.

(Nàgè Ōuzhōu nánrén yǐwéi tā shì shéi? — Who does that European man think he is?)

Lumapit siya sa bintana, tanaw ang ilaw ng Shanghai—lungsod ng kapangyarihan, kasinungalingan, at mga kasunduan.

(Tā shì wǒ de — She is mine.)

Mahina ngunit puno ng paniniwala ang boses niya—parang inuukit sa sarili ang katotohanang gusto niyang paniwalaan.

Kinuha niya ang phone niya at tinitigan ang isang litrato—kuhang palihim sa restaurant. Si Calista, seryoso ang mukha, walang ngiti.

Beautiful.

Defiant.

Unreachable.

(Nǐ bù míngbái, Calista — You don’t understand.)

Huminga siya nang malalim, saka marahang ngumiti—isang ngiting walang init.

(Hūnyīn bùshì xuǎnzé, shì mìngyùn — Marriage is not a choice. It’s fate.)

Sa isip niya, hindi lang ito tungkol sa negosyo.

Hindi lang ito tungkol sa pamilya.

Ito ay tungkol sa pag-angkin.

Sa pagdurog sa sinumang humadlang.

Kabilang na roon ang mga Romanov.

(Rúguǒ tā bù yuànyì, wǒ huì ràng tā jiēshòu — If she doesn’t want it, I’ll make her accept it.)

-----

WANG CORPORATE TOWER – PRIVATE STUDY, SHANGHAI

LIXIN WANG POV

Tahimik ang study. Ang lamig ng gabi ay dumadaan sa malalaking bintana, pero hindi ito kayang palamigin ang init sa loob ni Lixin Wang.

Nakaupo siya sa harap ng long mahogany table, nakapamaywang ang isang kamay habang ang isa’y marahang nag-i-swipe sa tablet. Nakikita niya ang Chiu Group financial reports—loans, penalties, contract terms—lahat ng ito, pinaka-kontrol niya.

“Delay the shipment,” utos niya sa Chinese assistant.

(Dòngjié xìndài é dù, qiāoqiāo jìnxíng — Freeze their credit lines quietly.)

“Yes, Young Master,” sagot ng assistant. “This will put the Chius under extreme pressure.”

Tumango si Lixin, bahagyang ngumiti—isang ngiti na mapanganib at kalkulado.

(Hěn hǎo. Zhèng shì wǒ xiǎng yào de jiéguǒ — Good. Exactly the result I want.)

Hindi ito basta negosyo. Hindi ito basta power play. Ito ay paghahanda para sa isang bagay na personal.

Si Calista.

Bumalik sa alaala niya ang unang pagkakataon na nakita niya ang dalaga—matapang ang tingin, diretso ang likod, hindi sumusunod kahit kanino. Noon pa man, alam niya.

(Tā yīzhí shì wǒ de mùbiāo — She has always been my target.)

Lumapit siya sa window, tanaw ang kumikislap na Shanghai.

(Hūnyīn bùshì xuǎnzé, shì mìngyùn — Marriage is not a choice. It’s fate.)

Kinuha niya ang phone, binuksan ang folder na may marka WANG–CHIU STRATEGIC PARTNERSHIP, at muling binasa ang mga kondisyon—loans na imposible bayaran, penalties na pinuputol ang bawat escape. Planado, tahimik, at garantisadong wala nang iba pang opsyon ang Chius.

(Rúguǒ tā jùjué, wǒ huì ràng tā jiēshòu — If she refuses, I’ll make her accept.)

Huminga siya nang malalim. Iniangat ang baso ng alak sa liwanag ng moonlight.

(Cóng yī kāishǐ, wǒ jiù juédìng tā shì wǒ de — From the very beginning, I decided she would be mine.)

Hindi ito pagmamanipula lang ng negosyo.

Ito ay pagmamaniobra ng kapalaran.

Soon, bulong niya sa sarili, she will have no choice but to be mine.

-----

FIRST CLASS – AIRPLANE, HEADING TO MANILA

Tahimik ang eroplano. Ang mga ilaw sa cabin ay malambot, halos nakaka-relax, pero hindi iyon nakakaalis sa bigat sa dibdib ni Calista. Nakaupo siya sa tabi ng bintana, nakatingin sa ulap sa labas, habang si Lian ay abala sa laptop, nakatutok sa emails at financial reports.

Ang Kuya talaga… lagi siyang nasa gitna ng gulo, bulong ni Calista sa sarili. Kaya lang, sino ang magsasalo sa lahat ng iniwang problema ng Daddy namin? Siya.

“Hm… kumusta yung kausap mo sa European investors?” tanong niya, bahagyang nag-aalala sa tono.

Lumingon si Lian, bahagyang napangiti, pero halata ang pagod.

“They want to discuss it further, pero sa Zurich… Marcus Romanov hates long flights,” sagot niya, mahinahon ngunit may diin sa pangalan.

“Talaga ba kailangan natin sila, Gège?” tanong ni Calista, ramdam ang kaba. Kaya nga naman si Marcus Romanov… parang hari sa Europa.

“Malaki na ang utang natin sa mga Wang at ginigipit pa tayo… yes, malaking tulong kapag nakapag-invest sila,” paliwanag ni Lian, tumigil sandali, huminga nang malalim, “pero mahirap kumbinsihin ang mga Romanov… Pumayag lang sila na kausapin ako dahil kay Harrison.”

Napalingon si Calista sa kapatid, halos namangha.

“Napaka-powerful talaga ni Harrison Cale Ellison,” sambit niya, halatang naiiling.

Tumango si Lian. “Ka-level niya ang mga Romanov sa Europe. May rumors pa nga na mas mayaman pa ang mga Ellison sa kanila.”

Tahimik sandali ang eroplano. Ramdam ni Calista ang bigat ng sitwasyon. Ang pamilya nila ay nalulunod sa utang at negosyo, at si Lian—ang kuya niya—ay tila nagdadala ng lahat ng pasanin sa balikat.

Humawak siya sa kamay ng kuya niya, marahang niyakap.

“Kuya… alam kong pagod ka na. Pero salamat. Salamat talaga sa lahat,” sabi niya, may bahid ng luha sa mata.

Ngumiti si Lian, bahagyang mapait, bahagyang proud.

“Cali… hindi mo kailangan mag-alala. Basta nandiyan ka, magiging okay lahat,” sagot niya, tahimik pero puno ng determination.

Muling tumingin si Calista sa labas ng bintana. Sa liwanag ng sunset, naglalaro ang mga ulap sa horizon—parang paalala na kahit magulo ang mundo sa ibaba, may liwanag na naghihintay sa dulo ng biyahe.

At sa Europe—sa yacht at sa Monaco—isang lalaking hindi niya kilala ang magiging bahagi ng kanyang kapalaran.

Nakatingin pa rin si Calista sa bintana, tanaw ang ulap sa labas. Ramdam niya ang bigat ng usapan sa loob ng eroplano. Bahagyang napabuntong-hininga siya, at hinarap ang kuya niya.

“Gège… bakit hindi na lang kay Harrison tayo humingi ng tulong?” hirit niya, halatang may halo ng pag-aalala at panghihikayat.

Tumigil si Lian saglit sa pag-type sa laptop. Napalingon siya kay Calista, mata puno ng pagod at determinasyon.

“Cali… napakalaki na rin ng utang natin sa mga Ellison,” sagot niya, malalim at seryoso. “Hindi basta-basta puwede ang ganun.”

“Ganun ba,” mahinang sambit ni Calista, bahagyang napangiti ngunit may bahid ng pangamba. Ramdam niya na may mas malalim pang pinoproblema ang kuya niya.

Huminga si Lian, iniangat ang tingin sa kanya at bahagyang ngumiti, parang nagbibigay-lakas sa kapatid.

“Huwag mo nang problemahin yun… Ako na ang gagawa ng paraan. Basta nandiyan ka lang, Cali,” ani Lian, malumanay ngunit puno ng authority at proteksyon.

Napahawak si Calista sa kamay ng kuya niya, marahang napangiti.

“Salamat, Gège… talagang ikaw ang ilaw namin,” sabi niya, may bahid ng emosyon sa boses.

Tumahimik sandali ang eroplano, ramdam ang bigat at init ng relasyon nilang magkapatid—hindi lang basta pamilya, kundi magkakampi sa laban ng buhay.

Muling tumingin si Calista sa labas ng bintana, sa malayo ang liwanag ng araw na unti-unting lumulubog.

Kung ang mundo natin ay puno ng utang at problema… may isa pa ring dahilan para lumaban.