LOGINPAULADahil parehong pagod sa ilang ulit nilang pagkakantutan ay tinanghali na ako ng gising. Ilang beses ako napakurap kurap saka napangiwi dahil sa masakit ang katawan ko gawa ng pagkabugbog ng puke sa pagsalakay ng titi ni Kuya Mark. Napahilamos ako ng mukha at nagulat ng makita ang nakahubad na lalaki sa tabi ko, saka ko pa lang naalala na nakatulog na kami. Hinugot ko ang vibrator sa puke kong pulang pula.Pero kahit na inalis ko na ay ramdam ko pa rin ang pagvibrate ng puke ko. Grabe feeling ko lumuwag na ang pekpek ko.Kaso hindi ko naman maipagkakaila na masarap… Sobrang sarap ng pagkantot sa akin ni Kuya Mark. Mas masarap kesa sa kantot ni Tito Allan.Pagtingin ko sa may bintana ay maliwanag na, kaya taranta na akong bumangon at nagtungo sa ibaba. Nagtungo ako sa banyo at nag-umpisang maligo. Sobrang madali na ako dahil baka magising sina Tita at maghanap ng almusal.Siguro ay bibili nalang ako ng pandesal at magpi-prito ng itlog. Napapailing ako dahil masakit ang puke ko ka
CASSANDRAHindi ako nakatulog nang maayos kagabi. Paulit-ulit na nagre-replay sa utak ko 'yung ingay ng sampalan, 'yung sigawan ni Mama at Madam Sonya, at higit sa lahat, 'yung hitsura ni Don George na parang pinagsakluban ng langit at lupa. First time kong makakita ng ganoong klaseng gulo sa loob ng mansyong ito na dati ay napakatahimik at puno ng pretensyon. Pagbaba ko pa lang sa grand staircase kaninang madaling araw, ramdam ko na agad ang bigat ng hangin. The atmosphere was so thick with tension you could almost cut it with a knife.Nakita ko si Don George sa dining area, nakaupo sa head of the table habang nakatitig sa kanyang kape na tila ba nandoon ang lahat ng sagot sa problema niya. He looked so old, so tired. Nawala 'yung sigla at bagsik ng isang Don George Elizalde na nakilala ko. My heart sank seeing him like that. Alam ko na may kasalanan sina Gigi at Gabriel, at alam ko ring marami kaming naging hindi pagkakaunawaan ni Madam Sonya, pero hindi ko kayang sikmurain na dahil
ELENANang marinig ko ang malakas na pagbagsak ng pinto ng study ni George, alam ko na tapos na ang palabas. The king has finally spoken, and the verdict was final and absolute. Nanatili akong nakatayo sa anino ng grand staircase, watching the pathetic and miserable scene unfolding sa tapat ko. It was like a scene straight out of a tragic opera—pero para sa akin, ito ang pinakamagandang komedya na napanood ko sa buong buhay ko.Naroon sila, reduced to nothing but beggars. Si Sonya, ang babaeng akala mo kung sinong santa at reyna kung makatingin sa akin noon, ay nakasubsob ngayon sa sahig. Ang kanyang mga kamay ay nakakuyom sa mamahaling rug na tila ba doon siya kumukuha ng lakas. Si Gigi naman ay halos hindi na makahinga sa kaka-iyak, and Gabriel looked like a ghost, wala nang bakas ng pagiging arroganteng anak na tagapagmana. The silence that followed George’s departure was thick and suffocating, tanging ang mga hikbi lang nila ang bumasag sa katahimikan ng mansyon.I stepped out fro
DON GEORGEMabigat ang bawat hakbang ko palayo sa pintong iyon, pero tila may sariling isip ang mga paa ko na bumalik sa foyer. I couldn’t just walk away. I needed to see them. I needed to see the faces of the people who turned my life into a living nightmare. Pero pagbukas ko ng pinto, hindi galit ang sumalubong sa akin kundi ang isang tagpong hinding-hindi ko makakalimutan.Nakahandusay sila sa sahig. Sonya was clutching her chest, her expensive silk blouse wrinkled and stained with tears. Gigi was curled up like a child, her forehead touching the cold marble, while Gabriel stood—no, knelt—beside them, his head bowed in a posture of total defeat. Ang ingay ng kanilang paghagolhol ay pumupuno sa buong mansyon, breaking the prestigious silence that I had spent years maintaining."George, parang awa mo na," Sonya wailed, her voice cracking as she used every ounce of her strength to crawl towards me. "Huwag mo kaming itaboy nang ganito. We are your family. Pag-usapan natin ito, please.
CASSANDRAHalos hindi ako makahinga sa tindi ng tension na bumabalot sa buong kwarto. Ang bawat yabag ni Don George ay parang yanig ng lupa na nagpapakaba sa akin nang husto. I have never seen him this out of control. Pagpasok namin sa silid, marahas niyang isinara ang pinto—isang malakas na blag na tila ba sumisimbolo sa pagkasira ng katahimikan ng buhay naming lahat. He was pacing back and forth, his hands shaking, and his face was so red I thought he might have a stroke right then and there.Si Don George, na dati ay laging kalmado at punong-puno ng awtoridad, ay mukhang isang taong nawalan ng lahat sa isang iglap. He looked so broken, and it was painful to watch. Lumingon ako kay Mama, pero sa halip na makakita ng pag-aalala, nakita ko ang isang babaeng kampante—isang babaeng tila nag-e-enjoy sa palabas na siya mismo ang nagsimula."Ma... sana hindi mo na sinabi," bulong ko, my voice trembling. Napahawak ako sa laylayan ng damit ko, pinipigilan ang sarili kong maiyak sa taba ng ko
SONYAHindi ako papayag. Hinding-hindi ako papayag na matapos ang lahat ng pinaghirapan ko, ang lahat ng sakripisyo ko para sa pamilyang ito, ay mauuwi lang sa wala dahil sa pakikialam ng isang ahas. I looked at my children—my broken, foolish children—and felt a wave of both pity and white-hot rage. Pero higit sa galit ko sa kanila, mas matindi ang poot na nararamdaman ko para kay Elena. That woman is a parasite, a leech who thinks she can finally suck the life out of my household."Anong tinitingin-tingin niyo?" bulyaw ko kina Gigi at Gabriel habang nakatayo sila sa gitna ng hallway, mukhang mga basang sisiw na hindi alam ang gagawin. "Do you think your silence will save you? Do you think crying will make your father forget what he just heard? You were so incredibly stupid! Pinagbigyan niyo ang nararamdaman niyo nang hindi niyo iniisip ang consequences!""Mama, sorry na po... hindi ko naman gustong saktan si Daddy," hagolhol ni Gigi, pilit na humahawak sa braso ko.Marahas kong iwina







