Chapter 2 – Step Father

Cassandra

One Year Ago…

Magkasama kami ni mama na tumatakbo papunta sa hospital dahil kasama raw si papa sa mga dinalang pasyente mula sa isang malaking car accident sa Edsa.

Nang makarating kami ay sa morgue na kami ng hospital pinatuloy kaya alam na namin wala na ito.

“Luis!” sigaw ni mama habang niyayakap ang wala ng buhay na katawan ni papa.

Ako naman ay halos matumba sa sahig dahil sa manghihina. Tinulungan pa ako ng ilang nurse at mga ibang tao na naroon rin at nag-iiyakan.

Napuno ng hagulgulan ang buong morgue ng mga kapamilya ng mga nasawi, nasa isang dosena rin siguro ang bangkay na naroon.

Hindi ko na alintanan na mabahiran ng dugo ang puti kong uniform habang nakakapit sa ulo ni papa na halos hindi na makilala.

Dumating naman ang mga pulis at nagbigay ng statement, “Nahuli na ang lasing na driver ng Van pero…”

“Pero ano?” tanong ng isa na naroon.

Napailing ang pulis saka muling nagsalita, “Kaso ay nakapag piyansa dahil anak pala ni congressman.”

Napalitan ng galit ang kanina ay iyakan. Ano ba ang laban namin sa anak ng isang mayaman na pulitiko? Lalo na at nasa bansa kaming talo ng mayaman ang mahirap pagdating sa hustisya.

“Ano ngayon? Papalayin ninyo nalang? Paano naman kaming mga namatayan?” umiiyak kong sigaw.

Nasa last year na ako sa kurso kong Physical Theraphy at sigurado ko na my posibilidad na mahinto ako sa pag-aaral dahil si papa lang naman ang nagtatrabaho sa amin.

Bago pa makasagot ang pulis ay may dumating na abogado at ilan pang mga pulis. Mayroon pang bodyguard na ng tignan ko ay nakauniform na may tatak ng congressman.

“Ako si Attorney Julius Samonte, ang abogado ni Carl Ledesma, kinakalungkot namin ang balitang nangyari pero sinisiguro ni Congressman Arthur Ledesma na bibigyan tulong pinasyal ang lahat ng naapektuhan. Sasagutin ang pagpapalibing at magbibigay ng cash benefits na 100,000 bawat pamilya. Si Carl po ay menor de edad, 16 palang siya kaya hindi siya makakasuhan. Siya po ay dadalhin na sa amerika upang doon ipagamot dahil na trauma rin ang bata.”

Galit akong tumakbo sa harap kaya agad humarang ang mga body guard at ilang pulis pero hindi ako nagpadaig.

“100,000? Iyon lang ba ang halaga ng papa ko? Nawalan ako ng ama, yung iba dito nawalan ng ina! Nang anak! Nang asawa! Nang kapatid! Tapos sasabihin ninyo ay dinala na sa amerika ang demonyong pumatay sa mga mahal namin dahil na trauma? Kami? Anong palagay ninyo sa amin? Habambuhay rin naming itong dadalgin!” sigaw ko na pinilit pinipigilan ang luha pero bigo ako at parang bukal na patuloy sa pag-agos.

Napatango naman ang abogado saka muling nagsalita, “Naiintindihan ko pero sabi ko nga ay hindi naman tumakas sa anumang responsibilidad ang pamilya ni Congressman. Dapat ay magpasalamat pa nga kayo dahil wala na kayong gastos sa pagpapalibing, Yung 100,000 naman na pera ay gamitin ninyo sa pagsisimula ng negosyo. Hindi na ‘yun masama.”

Gusto ko pa sana sumagot pero umalis na ito kasama ng iba pang pulis at body guard, bumalik ako sa tabi ni mama na tulala pa rin.

Isang araw lang ay sabay sabay inilibing ang mga bangkay sa isang pampublikong sementeryo, at ibinigay ang pera kasama ang isang kasunduan papel na pinapirmahan na hindi na kami magrereklamo o mag sasampa ng kaso.

Wala na kaming nagawa dahil parang sapilitan ang ginawa pagpirma saka kami pinakawalan ng mga pulis.

Pag-uwi sa inuupahang apartment ay nagulat kami na naroon ang mayaman pero sakim na kasera namin na si Madam Ruiz, “Nabalitaan ko na namatay na si Luis, ang ibig lang sabihin ay hindi na kayo makakabayad pa. Kaya may isang buwan kayo para maghanap ng malilipatan.”

Parang sumabog naman na si mama siguro ay dala ng galit at lungkot sa mga nangyayari ay dinuro nito si Madam Ruiz at sinigawan, “Sobrang gahaman mo naman! Ni minsan ay hindi naman kami nahuli sa bayad! Maski wala na si Luis ay magtatrabaho ako! Napaka ganid mo sa perang matanda ka!”

Hindi naman nagpatalo si Madam Ruiz dahil napahiya sa mga tao kaya agad nitong kinuha ang susi, “Gahaman pala! Pwes! Lumayas na kayo ngayon rin!”

Pinigil ko na si mama dahil baka magkasakitan pa at makulong siya, may asawang pulis si Madam Ruiz kaya mayabang ito. Akala mo ay hawak ang batas.

Sa isang mumurahing motel kami tumuloy habang wala pang nakukuhang bagong apartment na matitirhan.

Mabilis naubos ang 100,000 kaya nagsimula kami parehong maghanap ng trabaho. Huminto muna ako sa pag-aaral para maging cashier sa isang convenience store habang janitor naman si mama sa isang restaurant.

Pero dahil sa maliit ang sahod ay kulang ito para sa amin. Sa halos pitong buwan namin na pagtatrabaho ay wala pa rin ipon at hindi sapat sa araw-araw na gastusin kaya ipinasya ni mama na mag abroad para maging domestic helper.

Ayoko sanang maiwan mag-isa pero dahil ito lang ang paraan para makapag-aral akong muli ay wala akong nagawa.

“Anak, mag-iipon lang tayo, isang taon lang. Kapag nakatapos ka ng nursing ay uuwi na ako.”

Iyong ang huling sinabi ni mama bago kami nagkahiwalay. Sobrang alala ko dahil isang buwan na ang lumipas ay wala itong tawag o text man lang. Wala itong padala na pera kaya hindi pa rin ako nakapag patuloy sa pag-aaral at nagtatiyaga sa kinikita sa pagca-cashier.

Halos kalampagin ko ang agency para alamin kung buhay pa ba ang mama ko. Puro sinasabi naman na nasa maayos ito pero hindi ako naniniwala.

Nang paglipas ng 3 buwan ay bigla umuwi si mama, maayos ang damit nito at nagmukhang mayaman pero ang ikinagulat ko ay ng may kasama itong matandang lalake. Naka wheelchair at mukhang mahina.

“Anak, sorry at hindi ako nakatawag man lang sa iyo. Inabuso kasi ako nung nauna kong employer. Sinasaktan at hindi ako pinapakain. Mabuti at nailigtas ako kaso ay hindi ko na nabalikan ang gamit ko. Maski cellphone kaya hindi ako nakatawag. Siya nga pala si si Don George Elizalde, siya ang kumupkop sa akin… Siya rin ang fiancé ko. Siya ang magiging step father mo.”