LOGINElenaPagpasok ko sa maliit at mumurahing motel na nakuha ko, parang biglang bumagsak lahat ng pagod sa katawan ko. Mabaho ng konti ang kwarto, may amoy na halo ng sigarilyo at lumang tela, at yung ilaw sa kisame parang mahina na rin. Hindi ito yung nakasanayan kong lugar, hindi ito yung buhay na gusto ko… pero wala na akong choice.Ibinagsak ko ang bag ko sa kama at umupo ako sa gilid. Tahimik. Sobrang tahimik. Wala si Mark, wala ang ingay ng casino, wala ang luho na nakasanayan ko nitong mga nakaraang linggo. Ako lang… at ang mga maling desisyon ko.Napahawak ako sa noo ko at napapikit. “Paano ba ako napunta dito…” bulong ko sa sarili ko.Unti-unti, pumasok sa isip ko si George.Bigla akong natahimik.Bakit nga ba?Bakit ko pa siya niloko?Kung iisipin ko, nasa kanya na lahat. May pera, may respeto, maayos ang buhay, at higit sa lahat… binigyan niya ako ng pagkakataon. Hindi naman ako pinabayaan. Hindi naman niya ako sinaktan.At ako?Niloko ko siya. Ninakawan ko pa.Napatawa ako ng
CASSANDRAPagdating ko sa mansion ay napahinga ako ng maluwag nang malaman ko na wala roon sina Madam Sonya, Gigi, at Gabriel. Sabi ng isa sa mga katulong, sinamahan daw nila si Gigi sa check up. Para akong nabunutan ng tinik dahil kahit papaano, may konting katahimikan sa loob ng bahay. Hindi ko muna kailangan harapin ang mga mata nilang puno ng duda at galit.Agad akong dumiretso sa loob at hinanap si Don George. Nakita ko siya sa sala, may hawak na tablet at mukhang may binabasa pero halata sa mukha niya na hindi siya ganun ka-focus. Parang may iniisip din.“Don George…” tawag ko.Napatingin siya sa akin at agad nagbago ang expression niya. “Cassandra, you’re back.”Tumango ako at medyo nag-alangan bago nagsalita ulit. “Pwede ba tayo mag usap tayo?”Hindi na siya nagtanong pa. Tumayo siya agad at tumango. “Let’s go to my room.”Habang naglalakad kami papunta sa kwarto niya, mas lalo akong kinakabahan. Hindi ko alam kung paano ko sisimulan yung sasabihin ko. Hindi ko rin alam kung h
CASSANDRAHindi pa man ako nakakabawi sa sinabi niya, bigla na lang tumulo ang luha ni Mama. Parang pagod na pagod na siya sa lahat, parang gusto na niyang sumuko pero wala siyang choice.“Anak…” mahina niyang sabi habang hawak ang kamay ko. “Nagsisisi na ko… gusto ko nang balikan si George.”Para akong nabingi sa narinig ko. Hindi ako agad nakasagot. Nakatingin lang ako sa kanya habang pilit iniintindi yung sinabi niya. Sa dami ng nangyari, sa lahat ng ginawa niya… ganun lang? Gusto niya bumalik?Napayuko ako at napahinga ng malalim. Hindi ko alam kung anong uunahin ko—yung galit ko o yung awa ko sa kanya. Kasi kahit anong mangyari… nanay ko pa rin siya.“Ma…” mahina kong sabi, pilit kinakalma ang sarili ko. “Hindi ganun kadali yun.”Tumingin siya sa akin, “Bakit hindi? Asawa niya pa rin ako, anak. May karapatan ako bumalik.”Wala siyang idea kung gaano na kagulo ang sitwasyon sa mansion. Kung gaano ka-komplikado ang lahat, lalo na… kaming dalawa ni Don George.“Ma, listen… Nandun ng
CASSANDRAGulat akong napatingin kay Gigi nang bigla siyang sumigaw at umiyak sa harap ko, parang takot na takot na naman siya sa akin.“Cassandra! Huwag mo akong saktan!” sigaw niya habang nanginginig ang boses.Napaatras ako dahil sa lakas ng boses niya, pero bago pa ako makapagsalita, saglit na nagtagpo ang mata namin… at doon ko nakita.Ngumisi siya.Sandali lang mga isang segundo pero sapat na para maintindihan ko ang lahat. Nanlambot ang tuhod ko habang nakatayo ako sa hallway.Alam ko na ngayon. Lahat ng ginagawa niya… sinasadya niya. Lahat ng iyak, lahat ng takot, lahat ng drama ayhindi totoo.Pero anong laban ko? Anak siya ni Don George.At ako?Ano nga ba ako?Anak ng bagong asawa niya… na wala naman dito. At higit sa lahat, ako yung babaeng lihim niyang niyayakap, hinawakan, hinalikan… at pinasok sa isang relasyon na alam naming pareho na bawal.Napapikit ako sandali habang naririnig ko ang iyak ni Gigi at ang boses ni Don George na nag-aalala.“Gigi, calm down,” sabi niya,
GIGIPagdating namin sa mansion, naka-wheelchair pa rin ako kahit kaya ko naman talagang maglakad kung gugustuhin ko. Pero syempre, hindi pwedeng mawala ang drama. Kailangan tuloy-tuloy ang acting hanggang makuha namin ang gusto namin. Hinayaan kong itulak ako ni Gabriel papasok habang si Mom naman ay nasa tabi ko.Pagpasok pa lang namin sa loob, nakita ko agad si Cassandra na nasa sala. Parang nagulat siya nang makita ako, lalo na sa itsura ko na may benda pa sa kamay at paa.Huminga ako ng malalim, tapos bigla kong hinigpitan ang hawak ko sa braso ng wheelchair. Pinilit kong manginig ang katawan ko habang nakatingin sa kanya.“Don’t… don’t let her come near me…” sabi ko, nanginginig ang boses ko. Ramdam ko agad ang atensyon ng lahat na napunta sa akin.Bigla akong napaiyak, “Dad… please…” dagdag ko, sabay hawak sa kanya nang mahigpit. “Papatayin ako ni Cassandra…”Agad namang tumigas ang mukha ni Dad. Kita ko yung pag-aalala sa mata niya, pero may halo rin na pagkalito. Good. Yun an
SonyaTinitigan ko si George ramdam ko na umiinit ang ulo niya sa mga sinabi ko kanina. Pero wala na akong pakialam kung magalit siya. Hindi ako nandito para makiusap lang. Nandito ako para kunin kung ano ang dapat sa amin.“George,” sabi ko, diretso sa kanya ang tingin ko, “I will not file a case against Cassandra… as long as papaya ka sa condition namin ng mga anak mo.”Napansin kong bahagyang kumunot ang noo niya, parang nagtataka, “Ano yun?” tanong niya.Ngumiti ako, “Starting today, kami ni Gigi at Gabriel will stay permanently. Sa mansion mo.”Kitang kita ko ang gulat sa mukha niya. Para siyang natigilan saglit, parang hindi agad nag-process ang sinabi ko.“What?” sabi niya, halatang hindi makapaniwala. “Are you serious?”Hindi ako umatras. “Yes. Very serious.”Sa gilid ng mata ko, nakita ko si Cassandra. Nakayuko lang siya, hindi makatingin kahit kanino. Tahimik, parang walang lakas magsalita. Pero lalo lang akong napangisi sa loob ko.Good. Ganyan ka dapat. Hindi pwedeng mag r





![Chasing Mr. Billionaire [SSPG]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

