Bound to Him by Accident

Serena POV

Hindi ko inaasahan na ang pinaka masakit na gabi ng buhay ko ay magsisimula sa isang ordinaryong trabaho.

“Ms. Alonzo, VIP guest sa Suite 1809. Urgent request,” sabi ng supervisor ko habang inaabot ang tablet. Tumango lang ako kahit pagod na pagod na ang katawan ko. Isa pa. Isang huling request bago matapos ang shift. Kaya ko pa.

Habang naglalakad ako sa hallway ng hotel sa Makati, maayos ang suot ko, plantsado ang uniporme, at naka practice ang professional smile. Ganito ako palagi. Maayos. Tahimik. Walang problema. O iyon ang akala ko.

Pagdating ko sa harap ng pinto ng suite, kumatok ako ng maayos. Walang sumagot. Kumunot ang noo ko. Kinabahan ako ng konti pero sinubukan ko ulit. Sa ikatlong katok, bahagyang bumukas ang pinto.

At doon nagsimula ang lahat.

Bumungad sa akin ang isang eksenang hindi ko kailanman makakalimutan.

Si Marco.

Ang boyfriend ko ng limang taon.

Nasa loob siya ng suite, walang suot na polo, ang buhok magulo, at ang kamay niya ay nasa baywang ng isang babae na kilalang kilala ko.

“Bianca?” halos pabulong kong nasabi.

Si Bianca Reyes. Ang best friend ko. Ang babaeng sinasandalan ko kapag pagod na ako sa mundo. Ang babaeng tinawagan ko kagabi para sabihing mahal ko si Marco at excited na ako sa future namin.

Nakatitig lang sila sa akin. Walang nagsalita. Walang paliwanag. Parang nahuli silang dalawa na wala namang balak mag sorry.

Pakiramdam ko biglang humina ang tuhod ko pero pinilit kong tumayo ng tuwid. Hindi ako iiyak dito. Hindi sa harap nila.

“Serena, wait,” si Marco ang unang nagsalita. Lumapit siya pero umatras ako agad.

“Don’t,” sabi ko, mababa ang boses pero ramdam ang galit. “Huwag kang lalapit.”

Tumingin ako kay Bianca. Nakasuot siya ng robe ng hotel. Ang kapal ng mukha niya. Siya pa ang may ganang mag cross ng arms.

“Hindi naman ganon ang iniisip mo,” sabi niya, malamig ang tono. “Nag usap lang kami.”

Doon ako natawa. Isang maikling tawa na walang saya. “Talaga? Ganyan ba mag usap ang mag best friend? Sa kama ng hotel? Hubad?”

Hindi siya sumagot. At doon ko naramdaman ang init sa buong katawan ko. Lahat ng tiwala, lahat ng pagmamahal, lahat ng memories namin, parang piniga at itinapon.

Lumapit ako sa kanya. Isang hakbang. Dalawa.

“Serena, please,” sabi ni Marco. “Let me explain.”

Hindi ko na siya tiningnan.

At bago pa ako makapag isip, itinaas ko ang kamay ko at buong lakas ko siyang sinampal.

Ang tunog ng sampal ay parang pumutok sa buong kwarto. Tahimik. Nakakabingi.

Napaatras si Bianca, hawak ang pisngi niya. Nakatingin siya sa akin na parang hindi makapaniwala.

“Yan ang paliwanag ko,” sabi ko, nanginginig ang boses pero malinaw ang bawat salita. “Sa limang taon na magkasama tayo, ni minsan hindi kita pinag isipan ng masama. Ikaw ang itinuring kong kapatid. At eto ang ginawa mo.”

Lumapit ako lalo, tinignan siya diretso sa mata. “Alam mo kung ano ang mas masakit? Hindi dahil kinuha mo ang boyfriend ko. Mas masakit dahil pinatunayan mong wala kang respeto sa pagkatao ko.”

Huminga ako ng malalim saka tumingin kay Marco. “At ikaw,” sabi ko. “Akala ko ikaw ang pahinga ko. Ikaw pala ang sugat.”

Wala na akong narinig na sagot. Lumabas ako ng suite na taas noo kahit pakiramdam ko durog na durog ako sa loob.

Pagdating ko sa elevator, doon ako napaupo sa sahig.

Umiiyak ako pero walang tunog. Walang hikbi. Parang ubos na ubos na ang luha ko sa isang iglap.

Sa gabing iyon, hindi ako umuwi agad. Naglakad lang ako sa kalsada ng Makati. Maliwanag ang ilaw ng mga gusali pero pakiramdam ko sobrang dilim ng mundo ko.

Lahat ng tanong pumasok sa isip ko. Ano ang kulang sa akin. Bakit ako. Ano ang ginawa kong mali.

Hanggang sa napunta ako sa isang bar na hindi ko naman madalas puntahan. Hindi ako pala inom. Pero nung gabing iyon, gusto ko lang makalimot.

Isang baso. Dalawa. Tatlo.

Hindi ko na alam kung anong oras na. Hindi ko na rin alam kung paano ako napadpad sa elevator ng isang high end building sa Manila. Ang alam ko lang, may lalaking sumalo sa akin bago ako tuluyang bumagsak.

“Miss, okay ka lang?” tanong niya.

Matangkad siya. Malinis ang suot. Tahimik ang boses. Hindi siya katulad ng mga lalaking kilala ko.

“Hindi,” sagot ko agad. “Pero ayoko ng sermon.”

Ngumiti siya ng konti. “Hindi rin ako magaling mag sermon.”

Hindi ko alam kung bakit sumama ako sa kanya. Siguro dahil pagod na akong mag isip. Siguro dahil gusto ko lang maramdaman na may kasama ako kahit sandali lang.

Sa loob ng kwarto, walang pangako. Walang pangalan. Walang tanong.

Isang gabi na puno ng galit, lungkot, at pagkakamali.

Kinabukasan, nagising ako na masakit ang ulo at mabigat ang dibdib. Katabi ko ang lalaking hindi ko kilala.

Tumayo ako agad. Kinuha ang bag ko. Hindi ko na hinintay na magising siya.

Akala ko doon na matatapos ang lahat.

Nagkamali ako.

Ilang araw lang ang lumipas, tinawagan ako ng isang numero na hindi ko kilala.

“Ms. Serena Alonzo,” sabi ng lalaki sa kabilang linya. “I’m Rafael Monteverde.”

Nanlaki ang mata ko.

Siya ang lalaki sa gabing iyon.

“May kailangan tayong pag usapan,” dagdag niya. “Isang kasunduan.”

Doon ko nalaman na ang isang sampal na ginawa ko sa hotel ang magiging simula ng pinakamagulong kwento ng buhay ko.