05

How do you know yourself that you already love the person?

If he has been with you for quite some time? Because of their physical appearance?

I actually don't know what has been going on in my mind lately, I overact with our situation when there is no label in between me and Sam.

I walked out because of the embarrassment that I had felt earlier. I left him there, with confusion evident in his eyes.

Kung marunong lang lumamon ang lupa, kanina pa ako nagpalamon.

I went to the nearest restaurant in the area, it seems that there is no affordable restaurant aside from the known fast food chain and I don't feel like eating chicken today.

I went to Minute mart to buy some water and a sandwich, this is okay to ease my hunger for a few hours.

I was shocked when Sam came into the store, I bet he didn't see me that is why I left him silently.

Kung sinabi niya na kapatid niya pala iyon ay hindi na sana manlang ako nakaramdam ng kahihiyan. Hinintay niya pa talaga akong mag-amok para sabihin niya ang bagay na iyon?

Pagkatapos kong kumain ay naghintay lang ako sa lobby, medyo matagal din na bumaba si ma'am Sarah. Gusto ko na sanang pumunta sa office dahil wala naman na ako masyadong gagawin dito.

Dalawang araw akong hindi pumasok sa school, iniiwasan ko siyang hindi makita muna ng mga ilang araw. Sa ilang araw na hindi ko siya nakita ay abala din kami sa booth namin for World Food Expo sa susunod ng linggo.

Inabala ko ang aking sarili sa mga pending ko sa school at sa trabaho, nagm-message pa rin naman siya sa viber pero hindi na ako masyadong nagrereply, depende nalang kung tungkol sa trabaho.

Alam ko naman sa panahon na ito ay nagtataka na siya sa kinikilos ko, ngunit hindi ko magawang harapin siya, lalo na noong nangyari ng nakaraang linggo. Sobrang nakakahiya, kung makaasta ako ay para akong girlfriend niya na nagseselos.

"Let's prepare the things that we will bring to our booth." aniya ng managing director.

The theme of the wofex would be highlighting the drinks and bakes, almost the same last year but this time they were highlighting bakes too.

It's an event in which the companies from these industries would be able to have a chance to showcase their brand to people from small to large enterprises who were looking for supplies for their business.

Dumating ang araw ng wofex, maaga kaming nag-ayos, mamayang pang alas nuebe ng umaga bubuksan para sa mga visitor. Tatlong araw na event ito at paniguradong, hindi nanaman ako makakapasok ulit sa school.

Nakita ko ang kaibigan kong si Kenneth na naglilibot, paniguradong naghahanap siya ng mga supplies para sa kaniyang coffee shop business, mukhang seryoso nga siya sa desisyon niyang iyon.

Hindi siya lumapit sa gawi namin, hindi niya rin siguro ako nakita.

Lumipas ang ilang oras ay pumunta sa booth namin si Sam, nagtama ang paningin namin at agad na pumunta sa kaniya si ma'am Sarah para asikasuhin.

"Nics, Lunch ka na." aniya sa akin ng managing director. Kakarating lang din niya, mukhang napansin na ng may-ari ang pagod ko.

Tumango ako at kumain na sa may gilid, mabuti nalang at may lamesa at upuan doon na kahit paano may makakainan, sa dami ng tao na pumunta. Limitado na rin ang space.

May naglapag sa akin ng drink at sandwich sa mesa, hindi ko napansin na nandoon pa si Sam. ibinaba niya lang iyon at umalis, samantalang ako ay napahinto sa pagkain at sinundan siya ng tingin.

Sa pangatlong araw ng event ay hindi na ako pinasama ng managing director sa wofex dahil may klase pa raw ako bukas. Mabuti nalang dahil ilang araw na akong walang pasok, baka pinadrop na ako ng mga professor ko sa mga klase nila.

Sa pagpasok ko sa klase, katulad ng nakasanayan ay naunang pumasok si Sam. Dala-dala ko ang coffee naming dalawa. Sa mga nakalipas na araw rin ay nakabili na rin ako ng espresso machine, dahil napagod na ako kakaprepare ng coffee naming dalawa gamit ang pour over method.

"Hi, here's your coffee." I've given him a double shot espresso with orange juice.

"Thanks, is this espresso?" I nodded at his question. "This is better than before, I'll buy kopi luwak next time."

Hindi ko na siya pinansin at inabala ang sarili sa cellphone, nagpapangap na may nagchat na kliyente.

"Are you free next week?" I looked at him, his eyes looked hopeful.

"I'm not sure yet, I'll probably be busy with the recipes'."

"Recipes for what?"

"Recipes for my friend's coffee shop business."

He seems satisfied with my answer. He didn't ask further details about it.

"We haven't seen each other for quite some time, do you want to roam around after class?"

"Gusto ko magpahinga, hindi pa ako nakakabawi ng energy."

"Oh, right you were busy with wofex." I nodded.

I went to Kenneth place and slept there for a week now. My parents allowed me to stay here for a while, especially since the grand opening of the coffee shop is in three months from now.

"Kamusta pala kayo ni Mr. Salvador?" biglang tanong ni Kenneth habang abala ako sa paglay out ng coffee menu niya.

Incharge na rin ako sa menu design at social media branding niya kasama na rin ang website developement na nakakadugo ng ulo.

"Okay naman kami."

"Bakit parang ang lungkot mo? Dahil ba sa engagement niya?" nanlaki ang mata ko. "Gulat ka bakit ko alam? Halata ka naman kasi 'te."

Napanguso ako, gusto ko na ba talaga siya? Kasi hindi naman ako papayag sa mga ginagawa naming dalawa kung hindi.

"Akala ko naman kasi noong una kabit ako–"

"Ang lokong iyon, may fiance na pala. Pinatulan ka pa, mayaman naman siya bili nga siya ng utak." natawa ako sa anging komento niya.

"Sabi daw niya kapatid niya iyon." sagot ko na ikinakunot ng noo niya.

"Paano niya naging kapatid eh hindi naman sila parehas ng apelyido." nagkibit balikat ako.

Malay ko ba sa buhay na meroon si Samuel, hindi ko naman masyadong alam ang buhay niya dahil hindi siya nagkukwento, hindi niya rin ako magawang ipakilala sa mga kaibigan niya noong pumunta kami ng bar nila.

"Can I have a moment with you after class?"

Iyon agad ang naging bungad ni Sam pagkapasok ko palang ng klase, nalate na ako ng pasok dahil inumaga na kami sa pagtatrabaho ng menu.

"Why?"

"I just wanted to talk to you."

"In regards to what exactly Sam?"

"With our deal, it seems that you've already forgotten it."

Natahimik ako, gusto ko ng umayaw pero may kung anong pumipigil sa akin.

Damdamin ko ba?

Hindi ko maikakaila na kahit sino namang tao magkakagusto kay Sam, kahit ako na alam ko sa sarili kong hulog na.

Oo hulog na.

Masyadong mabilis ang pangyayari, sa simpleng katangahan na ginawa ko, umabot sa ganitong punto.

"Isang oras lang Sam, gusto ko pa magpahinga."

"I'm okay with just ten minutes, I'll take you home after that."

Tumango ako at hindi na tumangi pa.

Katulad ng napag-usapan ay mag-uusap daw kami. Sumunod ako sa kaniya at pumasok sa kotse. Hindi pa man ako nakaasuot ng seatbelt ng biglang dumampi ang kaniyang labi.

For a moment, I froze, startled — then I found myself smiling against his lips.

I could feel the rush of nerves and longing in the way he kissed me, like he'd been holding it in for far too long.

He pulled away slightly, his forehead resting against mine, his breath warm and shaky.

"Sorry," he whispered, voice low and rough. "I just... missed you so much."

I laughed softly, feeling my heart ache in the best way. Without thinking, I reached for him, pulling him into a hug right there.He wrapped his arms around me too, holding me like he never wanted to let go.

Outside, the world went on — students passed by and buzzed in the distance —it felt like we were in our own little world.

"Can we stay like this for a while?" he murmured, his fingers gently tracing circles on my back.

I nodded, not trusting myself to speak.

Tahimik lang kami buong byahe habang hawak niya ang kaliwang kamay ko, hindi na ako nakapagtanong sa kaniya o nakapagkumpirma tungkol sa kapatid niya.

I enjoyed the whole trip being with him, asking such a question would ruin the night for us.

"Thank you Sam." I said before closing the door of his car.

"Are you free tomorrow? I just want to invite you for my friend's birthday."

"Sure ka ba diyan?" tumango lang siya sa naging tanong ko. "Okay, thank you."

"Likewise, Nics."

Hindi pa siya nakaaalis ng isarado ko ang gate namin, nang makapasok na ako mismo sa bahay ay natanaw ko siya na paalis na.

Hindi muna ako natulog at nagprepare ng susuotin ko bukas. Nauwi lang sa frustration dahil hindi naman ako masyadong nakakapagshopping, hindi na rin kasi ako nakakalabas pa ng bahay o kaya naman nag-online shopping.

Kinabukasan ay pumunta ako sa bahay ni Kenneth, half-asleep pa siya ng pumunta ako.

"Kailangan mong babaita ka?" aniya at humikab pa.

"Clothes for a casual date?"

"Ang dami mo pangmanang na damit, sa akin ka pa talaga naghanap."

"Siraulo." asar na sabi ko.

Kalaunan ay mas pinili ko nalang ang damit ko, masyadong revealing ang mga clothes na meroon si Kenneth, hindi pa kaya ng confidence ko ang mga ganoong suot.

Kinabukasan ay walang pasok dahil holiday, wala na akong backlogs sa school work kaya inabala ko ang sarili ko maglinis ng kwarto.

Sa katapusan naman ng paglilinis ay tumawag si Sam sa viber, medyo natagalan ang pagsagot ko kaya pinatay niya.

Sam

Are you busy? Let's go there by 5pm. I pick you up by 4:30pm

Akala ko six pa magstart ang celebration, masyado naman 'tong excited. Kung ganoon ay isang oras kami maghihintay doon.

Naisip ko na wala pala akong regalo kaya gumawa na rin ako ng mga twelve pieces lang na cupcakes. Mahilig akong gumawa nito kapag walang pasok sa trabaho kaya kumpleto ang rekados na meron ako sa bahay.

Maaga kong pinprepare ang sarili. White tweed crop top blazer with simple white compression shirt underneath partnered with maong pants and red kitten heels.

Pagkapunta ko sa sala ay naroon na si Sam sa sala. Kasama ang parents kong parehong nakatingin sa kaniya. Nang makit akong makababa ay lumapit silasa aking dalawa.

"Boyfriend mo nak?" bulong ni papa sa akin at umiling.

"Hindi, friend ko lang. Punta kaming birthday."

"Birthday pero parang mukhang pangdate yung aura mo." komento ni mama.

"Oh siya sige na, aalis na kami." humalik na ako sa kanilang pisngi bilang paalam.

"Aalis na po kami, salamat po." paalam ni Sam at sinabayan na ako sa paglabas.

"Buti pinapasok ka?" tanong ko na ikinakunot ng noo niya.

"Your parents were nice, your mom invited me to come and offered me tea. I also had a little conversation with your dad about cars."

"Nagkwento sayo si dad?" takang tanong ko.

"Why?"

"Eh hindi nagsasalita yun kapag bago kausap niya."

Kahit yung mga kaklase kong pinapunta sa bahay ay hindi niya kinakausap, kahit si Benj. Kung hindi siya tatanungin ng kung ano-anong mga bagay ay hindi rin siya magsasalita.

"I initiated the conversation." he said and opened the door for me. "What did you bring?"

"Uh.. cupcake lang."

"It's his favorite."

Kinuha niya ang paper bag at inilagay iyon sa likod ng kotse. Sana ay hindi iyon malaglag dahil magiging pangit ng decoration.

"Whom?"

"The birthday boy."

Himala at hindi siya nagnakaw ng halik sa akin.

Maaga kaming nakarating ngunit nandoon na ang halos kaibigan ni Sam. Kasalukuyan kaming nasa resthouse sa antipolo ng birthday boy.

Maya-maya ay may pumunta sa amin na lalaki. Kasing tangkad lang din ni Sam ngunit moreno at nakipag-apir dito.

"Glad you came bro." they both chuckled, the guy went his eyes on me and gave me a naughty look.

"Ohh what's the deal between you two huh? It's your first time to bring a woman in the middle of your busy days–"

"Shut up bro, we're working on it."

Natawa lang sa kaniya ang kaibigan habang binibigyan sya ng makahulugang tingin.

"Hi there, I'm Emil, short for Emilio." he even invited me to shake hands.

"He's the birthday boy." Sam whispered.

"I'm Danica, here." I gave the paper bag to him. "My gift."

"Thank you Danica, just to share a little fun fact about me, cupcakes are my favorites."

"Yeah and she knows it already."

Pambabara ni Sam sa kanya.