Chapter 1 Table Twelve

Tanging ingay ng kubyertos, mahihinang usapan ng customers, tunog ng wine glasses, at sunod-sunod na tawag ng head chef ang maririnig sa loob ng Verdanza Restaurant.

Elegant ang buong lugar—dim lights, mamahaling chandelier, soft piano music, at mga taong mukhang walang ibang problema kundi kung anong wine ang babagay sa steak nila.

Busy ang lahat.

May servers na nagmamadaling maghatid ng orders. May mga couples na nagtatawanan habang magkahawak ng kamay. May businessmen na abala sa pag-uusap tungkol sa pera at negosyo.

At ako?

Pakiramdam ko biglang huminto ang mundo ko.

Nakatayo lang ako sa gitna ng dining area habang hawak ang tray ng mga inumin para sa table twelve. Hindi ako makagalaw. Hindi ako makahinga nang maayos. Para bang may humihigpit sa dibdib ko habang nakatitig sa eksenang nasa harap ko.

Kasi nandoon siya.

Si Adrian Cortez.

Boyfriend ko.

O… siguro ex na.

Nakaharap siya sa isang babae. Maganda. Mestiza. Mahaba ang buhok at nakasuot ng mamahaling dress na siguradong hindi kayang bilhin ng isang waitress na tulad ko kahit isang buwang sahod pa ang ipunin.

At ang pinakamasakit?

Nakangiti siya.

Iyong ngiting dati para lang sa’kin.

Iyong ngiting ilang buwan kong hinintay makita ulit dahil palagi niyang dahilan ang pagiging busy niya sa trabaho.

Pero ngayon…

Ibinibigay niya iyon sa iba.

Bigla akong napalunok habang mas lalong humigpit ang hawak ko sa tray. Hindi ko alam kung gaano na ako katagal nakatayo roon. Pakiramdam ko kasi, habang tumatawa silang dalawa, unti-unting nababasag ang natitira kong dignidad.

“Mich.”

Napakurap ako.

Nasa tabi ko na pala ang manager namin na si Mrs. Velasquez. Nakakunot-noo siyang nakatingin sa’kin.

“You okay?”

Mabilis akong tumango kahit hindi naman totoo.

“Yes, Ma’am.”

“Table twelve.”

Table twelve.

Sila.

Pakiramdam ko gusto kong matawa sa tadhana.

Sa dami ng customers ngayong gabi, bakit sila pa?

Huminga ako nang malalim bago inayos ang postura ko. Sanay akong ngumiti kahit pagod. Sanay akong magpanggap kahit gusto ko nang umiyak.

Part iyon ng trabaho ko.

Kaya naglakad ako papunta sa kanila na parang walang nangyayari.

“Good evening,” bati ko habang pilit pinapatatag ang boses ko. “Here’s your wine, sir.”

Pag-angat ni Adrian ng tingin, literal na nawala ang ngiti sa mukha niya.

“Mich…”

Parang biglang namutla ang mukha niya.

Napangisi ako nang bahagya.

Oh, so guilty ka pala.

“Would you like to order now?” tanong ko na parang wala lang.

Tahimik siya.

Samantalang iyong babae, salitan kaming tiningnan.

“Do you know her?” tanong nito habang nakakunot-noo.

Hindi agad sumagot si Adrian.

At sapat na iyon para mas lalo akong masaktan.

Kasi kung mahal niya ako, dapat madali lang sagutin iyon.

Pero hindi.

Para bang nahihiya siyang aminin na naging parte ako ng buhay niya.

“Adrian?” ulit ng babae.

Humugot ako ng mabigat na hininga bago ako ngumiti. Iyong tipong ngiting pilit pero kalmado.

“Girlfriend niya ako,” sabi ko.

Saglit akong tumigil.

“Ex na pala.”

Tahimik.

Ramdam ko agad ang pagbabago ng atmosphere sa mesa nila. Nanlaki ang mata ng babae habang si Adrian naman ay halatang hindi malaman ang sasabihin.

“Mich, wait—”

Pero tumalikod na ako.

Hindi ako nag-eskandalo.

Hindi ako sumigaw.

Hindi ako nanampal.

Kasi sa sandaling iyon, may mas masakit akong na-realize.

Hindi ako ang pinili niya.

At kahit anong gawin ko… hindi ako magiging sapat para sa maling tao.

---

Pagkatapos ng shift ko, halos alas-onse na ng gabi nang makauwi ako sa maliit kong apartment. Tahimik agad akong sinalubong ng paligid.

Mas tahimik kaysa dati.

Mas malamig.

Mas masakit.

Agad kong ibinagsak ang bag ko sa sofa bago dahan-dahang umupo sa gilid ng kama.

Automatic kong kinuha ang cellphone ko.

Wala pa ring message.

Walang missed calls.

Walang paliwanag.

Napatawa ako nang mahina habang nakatitig sa screen.

Ganun lang pala kadali.

Tatlong taon.

Tatlong taon ko siyang minahal.

Tatlong taon akong naniwala sa mga pangako niya.

Pero isang gabi lang pala sapat na para iparamdam sa’kin na wala akong halaga.

Binuksan ko ang last conversation namin.

Adrian: Busy ako this week, baby. Sorry.

Busy.

Napapikit ako habang nararamdaman ang paghapdi ng mata ko.

Busy pala siya.

Busy magmahal ng iba.

Napayuko ako habang mahigpit na hawak ang cellphone ko.

Hindi ko namalayang tumutulo na pala ang luha ko. Isa. Dalawa. Hanggang sa tuluyan na akong mapahagulgol.

Tahimik lang.

Iyong tipong iyak na punong-puno ng pagod.

“Anong mali sa’kin?” garalgal kong bulong.

Hindi ba ako sapat?

Hindi ba ako maganda?

Hindi ba ako worth it mahalin?

Pakiramdam ko unti-unti akong nilalamon ng insecurities ko habang paulit-ulit kong inaalala iyong eksena kanina sa restaurant.

Iyong paraan ng paghawak niya sa babae.

Iyong ngiti niya.

Iyong tingin niya.

Mga bagay na dati… para lang sa’kin.

Napailing ako habang pinupunasan ang luha ko.

Hindi.

Ayokong maawa sa sarili ko habambuhay.

Huminga ako nang malalim bago tumayo.

Diretso akong lumapit sa cabinet at kinuha ang maleta ko.

Hindi ko alam kung impulsive decision ba ito o epekto lang ng sakit na nararamdaman ko ngayon.

Pero isang bagay ang sigurado ako.

Hindi na ako pwedeng manatili rito.

Isa-isa kong nilagay ang mga gamit ko sa maleta. Mga damit. Sapatos. Ilang pictures. Mga gamit na akala ko dati, dadalhin ko kapag nagsimula na kami ni Adrian ng buhay together.

Nakakatawa.

Kasi heto ako ngayon—mag-isa.

“Uuwi ako,” mahina kong bulong.

Uuwi ako sa bansang iniwan ko para sa pangarap namin.

Pangarap na ako lang pala ang naniniwala.

Tumingin ako sa salamin pagkatapos kong mag-empake.

Ako pa rin naman.

Pareho pa rin ang mukha ko.

Pero mas pagod na.

Mas wasak.

At mas mulat na sa katotohanan.

Unti-unti akong napangiti habang nakatitig sa sarili ko.

“Ang dali lang pala,” bulong ko.

Ang dali akong palitan.

Ang dali akong kalimutan.

Pero this time…

Hindi na ako hahabol.

Kinuha ko ang cellphone ko at agad nag-book ng flight pauwi. One way.

No plans.

No expectations.

Gusto ko lang umalis.

Humiga ako sa kama habang nakatitig sa kisame.

Masakit pa rin.

Sobra.

Pero kahit paano… gumagalaw na ako.

Hindi tulad dati na palagi akong naghihintay.

Naghihintay sa oras niya.

Sa atensyon niya.

Sa pagmamahal na hindi naman niya kayang ibigay.

Napa

pikit ako habang dahan-dahang humihinga.

“Hindi pa tapos,” bulong ko sa sarili ko.

At alam ko iyon.

Kasi pakiramdam ko… ito pa lang ang simula ng mas malaking gulo sa buhay ko.

Pero sa unang pagkakataon pagkatapos ng matagal na panahon—

pipiliin ko naman ang sarili ko.