Chapter 3 Homebound

Mich's POV

Mahina kong ibinaba ang maleta sa gilid ng airport chair habang nakatitig sa malaking salamin sa harapan ko. Sa likod noon ay ang runway na nababalot ng dilim at ilaw mula sa mga eroplanong paalis at paparating.

People come and go.

Parang lahat may pupuntahan.

May babalikan.

Samantalang ako?

Hindi ko alam kung ano ba talaga ang inuuwian ko.

I tightened my grip on my boarding pass before closing my eyes for a second. Hanggang ngayon, ramdam ko pa rin ang pamamaga ng mata ko mula sa pag-iyak kagabi. Kahit anong retouch ko ng makeup kanina bago umalis ng apartment, halata pa rin ang pagod sa mukha ko.

Hindi ko alam kung paano ko nagawang tapusin ang shift ko matapos ang nangyari kahapon sa restaurant. Hindi ko rin alam kung paano ko nagawang harapin ang mga katrabaho kong pilit akong tinatanong kung ayos lang ba ako.

Because honestly?

Hindi ko alam kung ayos pa ba ako.

Everything happened too fast.

One moment, I was carrying wine glasses and smiling professionally at customers. The next thing I knew, I was standing in front of Adrian while another woman held his arm like she already owned him.

At siguro iyon ang pinakamasakit.

Hindi iyong may iba siya.

Kundi iyong parang wala lang sa kaniya habang nakatingin akong unti-unting nadudurog sa harapan niya.

I let out a shaky breath.

Nanginig ang cellphone ko sa kamay ko dahilan para mapakurap ako. Isang notification mula kay Kyra Santos ang lumabas sa screen.

Kyra:

Nasa airport ka na?

Napakagat ako sa labi bago nagreply.

Me:

Yeah. Waiting na lang.

Mabilis iyong nagseen. Maya-maya ay tumawag siya.

I answered it after a few rings.

“Hoy, buhay ka pa?” bungad agad niya.

Napatawa ako nang mahina. “Mukha ba akong patay?”

“Depende. Umiyak ka ba?”

I stared blankly at the airport floor. “Hindi.”

Tahimik siya sandali sa kabilang linya.

“Sinungaling.”

Napapikit ako.

Si Kyra lang talaga ang may kakayahang mabasa ako kahit wala akong sabihin.

“Mich…” mahina niyang sambit. “You don’t deserve that asshole.”

Tumawa ako nang mapait habang pinipigilan muling maiyak. “Pero minahal ko siya.”

“And he still cheated.”

Mas lalong sumikip ang dibdib ko roon.

“Hindi ko maintindihan kung anong kulang sa’kin,” bulong ko. “Ginawa ko naman lahat.”

“Exactly.” Saglit siyang natahimik bago muling nagsalita. “You gave too much.”

Napayuko ako habang hinihigpitan ang hawak sa phone ko.

Maybe that’s true.

Baka nga sobra akong magmahal.

Sobra akong umintindi.

Sobra akong nagtiis hanggang sa wala nang natira para sa sarili ko.

“Pagdating mo rito, ikukuha kita ng alak,” sabi ni Kyra na pilit pinapagaan ang boses. “Pupunta tayo sa bar. Iinom tayo hanggang makalimutan mo mukha ng ex mo.”

Napatawa ako nang mahina. “Ayoko na uminom.”

“Liar.”

“Ky—”

“Mich, listen to me.” Seryoso na ang boses niya ngayon. “You need to breathe. Kailangan mong maramdaman na buhay ka pa rin pagkatapos ng kagaguhan niya.”

I closed my eyes.

Buhay pa nga ba ako?

Pakiramdam ko kasi may iniwan si Adrian na malaking butas sa dibdib ko na hindi ko alam kung paano pupunuin.

“I’ll pick you up later,” ani Kyra. “At wala kang choice. Lalabas tayo.”

Before I could protest, pinatay na niya ang tawag.

I sighed and leaned my head against the chair.

Maya-maya ay narinig ko ang boarding announcement ng flight ko.

Philippines.

Home.

Funny how that word used to comfort me.

Ngayon, parang wala na rin akong lugar na matatawag na tahanan.

---

Mahina kong hinila ang maleta ko palabas ng airport pagdating sa Pilipinas. Mainit agad ang hangin kahit gabi na. Halos sumakit ang mata ko sa dami ng ilaw at sasakyan sa paligid.

“Mich!”

Napalingon ako agad nang makita si Kyra na kumakaway habang nakasandal sa kotse niya.

She looks exactly the same.

Confident. Stylish. Full of life.

Tumatakbo siyang lumapit sa’kin at mahigpit akong niyakap.

“You look like shit,” diretsahan niyang sabi pagkalayo namin sa isa’t isa.

Napatawa ako nang pagod. “Missed you too.”

“Ano’ng hindi ka na nga nagrereply tapos bigla ka na lang uuwi? Baliw ka ba?”

I smiled weakly. “Pagod na ako roon.”

Her expression softened.

Hindi na siya nagsalita pa tungkol kay Adrian. Hindi niya na kailangan. Nakikita niya naman siguro lahat sa mukha ko.

Tahimik kaming sumakay sa kotse niya.

Habang bumabaybay kami sa highway, nakatitig lang ako sa bintana.

Everything feels familiar.

Pero parang iba na ako.

“Diretso ba tayo condo mo?” tanong ni Kyra habang nagmamaneho.

I shook my head. “Ayoko pa umuwi.”

Tumaas ang kilay niya. “Oh?”

Humugot ako ng malalim na hininga bago sumandal sa upuan.

“I want to forget tonight.”

Ngumisi siya nang bahagya. “That’s my girl.”

---

Bachelor’s Hub Bar.

Mula pa lang sa labas, rinig na agad ang malakas na music at halakhakan ng mga tao. Neon lights flickered against the dark streets habang sunod-sunod ang mamahaling sasakyang humihinto sa harapan ng entrance.

I suddenly felt underdressed.

Nakasuot lang ako ng simpleng black dress na hanggang hita ang haba at manipis na heels. Wala akong energy para mag-ayos nang sobra.

Pero nang makapasok kami sa loob, parang agad akong nalunod sa ibang mundo.

Dim lights.

Expensive liquor.

Bodies moving against each other on the dance floor.

People laughing like they don’t have problems waiting for them outside this place.

“Relax,” bulong ni Kyra sa tenga ko. “You look tense.”

“I feel tense.”

Hinila niya ako papunta sa bar counter.

“Two shots,” sabi niya agad sa bartender.

Napapikit ako nang tuluyan kong malagok ang unang shot. Nanunog agad ang alak sa lalamunan ko.

“Again,” sabi ko agad.

Kyra stared at me. “Damn. Was he really that bad?”

Napatawa ako nang mahina pero walang saya roon.

“You have no idea.”

Maya-maya ay nagsimula nang uminit ang pakiramdam ko dahil sa alak. Unti-unti ring numingaw ang bigat sa dibdib ko kahit papaano.

“See?” ani Kyra. “Hindi pa katapusan ng mundo.”

Hindi ako sumagot.

Kasi kahit anong inom ko, nasa isip ko pa rin si Adrian.

Iyong paraan ng paghawak niya sa babae.

Iyong kawalan ng guilt sa mukha niya habang nakatingin ako sa kaniya.

Napailing ako bago muling uminom.

“CR lang ako,” sabi ni Kyra bago tumayo. “Don’t flirt with strangers while I’m gone.”

I rolled my eyes. “As if.”

Pagkaalis niya, napabuntong-hininga ako habang paikot-ikot ang daliri sa baso ko.

Then suddenly—

“Rough night?”

Napatigil ako.

Mabagal akong napalingon sa lalaking katatabi ko.

Black suit. 

Expensive watch.

Sharp jawline.

And eyes so cold they almost looked dangerous.

He was staring directly at me habang hawak ang baso ng whiskey niya.

I swallowed hard.

Hindi ko alam kung dahil ba sa alak o sa paraan ng pagtitig niya kaya biglang bumilis tibok ng puso ko.

“Something like that,” sagot ko habang pilit steady ang boses.

Umangat nang bahagya ang sulok ng labi niya.

“Then drink with me.”

At hindi ko alam kung bakit—

Pero sa unang pagkakataon matapos akong iwan ni Adrian, may parte sa’kin na gustong sumama sa isang estranghero.