Prologue

Maingay ang buong bar. Halo-halong tunog ng malalakas na bass, tawanan ng mga taong lasing, lagabog ng baso, at mga katawang sabay-sabay na gumagalaw sa ilalim ng makukulay na ilaw.

Pero sa gitna ng magulong lugar na iyon, pakiramdam ni Mich ay siya lang mag-isa. Nakatulala siya sa hawak niyang baso habang paulit-ulit na bumabalik sa isip niya ang mukha ni Adrian.

Iyong paraan ng paghawak nito sa ibang babae. Iyong ngiti nito. Iyong tingin nitong minsan niyang inakalang para lang sa kaniya.

Napapikit siya habang mabilis na inubos ang laman ng baso niya. Ramdam niya agad ang init na dumaloy sa lalamunan niya pababa sa sikmura.

“Another one,” mahinang sambit niya sa bartender.

Hindi na siya sanay uminom. Pero ngayong gabi? Pakiramdam niya kailangan niyang lunurin ang sakit. Kahit pansamantala lang.

“Mukhang wasak si ate girl ah,” natatawang sambit ng bartender habang nagsasalin muli ng alak. Tipid lang siyang ngumiti. If only he knew.

Huminga siya nang malalim bago muling uminom. Unti-unti nang umiikot ang paligid pero wala na siyang pakialam. Mas gusto niya na iyong hilo kaysa maramdaman ulit iyong sakit sa dibdib niya.

Hindi niya namalayang may naupo na pala sa tabi niya.

Matangkad. Naka-black polo. Bahagyang nakabukas ang dalawang butones sa taas kaya litaw ang maputing balat at matigas nitong dibdib. May mamahaling relo sa kaliwang kamay at mukhang bagong sindi ang sigarilyong hawak nito.

Pero hindi iyon ang unang napansin ni Mich. Kundi iyong presensya nito. Mabigat, Dangerous. Parang klase ng lalaking dapat iniiwasan.

“Drinking alone?” malamig ngunit malalim nitong tanong. Napalingon si Mich. At doon niya unang nakita nang maayos ang mukha nito.

Sharp jawline, matangos na ilong, makakapal na kilay, at mga matang tila laging walang emosyon pero kayang manghubad ng tao sa isang tingin lang.

Napakurap siya, gwapo. Nakakainis na gwapo.

“Problem?” tanong ulit ng lalaki nang mapansing nakatitig siya. Mabilis siyang umiwas ng tingin bago uminom ulit.

“Wala.” Natawa nang mahina ang lalaki bago sumimsim sa sariling baso. Tahimik silang dalawa sandali. Pero hindi awkward. Parang pareho lang silang pagod sa mundo.

“Heartbroken?” diretsong tanong nito. Napangisi si Mich nang mapait. “Halata ba?”

“Yes.” Simple lang ang sagot pero somehow, mas lalo siyang natamaan.

Hindi niya alam kung epekto lang ba ng alak o sobrang pagod niya emotionally, pero bigla niyang gustong magsalita. Gustong ilabas lahat.

“He cheated,” mahina niyang sabi habang nakatitig sa dance floor. “Saw him with another woman earlier.” Tahimik lang ang lalaki. Nakikinig.

“At stupid enough, mahal ko pa rin yata.” Napatawa siya nang mahina pero halatang pilit iyon. Narinig niya ang marahang buntong-hininga ng lalaki. “Men are trash,” sambit niya.

“Not all.”

“Really?” Ngayon ay direkta na siyang tumingin dito. Napangisi nang bahagya ang lalaki. Iyong klase ng ngiting hindi friendly—masyadong confident.

“Some are worse.” Hindi niya alam kung bakit pero natawa siya roon. Totoong tawa. Unang beses simula nang makita niya si Adrian kanina.

At mukhang napansin din iyon ng lalaki dahil bahagyang lumambot ang ekspresyon nito.

“See?” anito. “You look better laughing.” Hindi niya alam kung bakit biglang bumilis tibok ng puso niya. Siguro dahil matagal na walang nagsabi sa kaniya niyon.

“Oo nga pala,” sambit ng lalaki habang inaabot ang panibagong sigarilyo. “What’s your name?”

“Mich.”

“And your full name?” Nagdalawang-isip siya saglit bago sumagot.

“Mich Fernandez.” Tumango ito nang mabagal.

“Zane.”

“Zane what?” Napangisi ulit ito bago sumandal sa couch.

“Just Zane.” Hindi niya alam kung bakit pero pakiramdam niya, hindi iyon ang klase ng lalaking nagbibigay agad ng impormasyon tungkol sa sarili niya.

Parang punong-puno ng sikreto. At dapat siguro, doon pa lang umalis na siya. Pero hindi niya ginawa. Sa halip, mas lalo siyang lumapit sa panganib.

Hindi na maalala ni Mich kung paano sila napunta sa elevator ng private lounge.

Ang malinaw lang sa kaniya ay iyong paraan ng paghila ni Zane sa kaniya palapit sa dibdib nito habang nagsasara ang elevator doors.

Mainit agad ang naging tingin nito sa kaniya. Nakakakaba at nakakalunod. Parang sa isang tingin lang, kaya nitong basahin lahat ng kahinaan niya.

“Still wanna stop?” mababa nitong tanong habang nakatitig sa labi niya. Dapat tumanggi siya. Dapat umatras siya.

Pero sa unang pagkakataon matapos ang matagal na panahon… may lalaking nakatingin sa kaniya na parang siya lang ang babae sa mundo.

Kaya marahan siyang umiling. At parang iyon lang ang hinihintay ni Zane.

Mabilis nitong hinawakan ang bewang niya bago siya hinila palapit. Napasinghap si Mich nang magdikit ang katawan nila. Ramdam niya agad ang init ng palad nito sa manipis niyang dress.

“Zane…” Mababa itong natawa bago dahan-dahang yumuko para halikan siya.

Hindi marahas. Pero hindi rin mabagal. Iyong tipong halik na parang matagal nang pinipigilan.

Napapikit si Mich habang unti-unting gumagapang ang init sa buong katawan niya. Kusang napahawak siya sa polo nito habang mas lalo siyang hinahalikan ng lalaki.

The elevator suddenly stopped. Pero wala ni isa sa kanilang gumalaw. Tanging malalalim nilang paghinga lang ang maririnig sa maliit na espasyo.

Dahan-dahang bumaba ang labi ni Zane sa leeg niya dahilan para mapasinghap siya. “Tell me to stop,” bulong nito.

Pero sa halip na sumagot, mas lalo lang siyang napalapit dito. At doon tuluyang nawala ang natitira niyang control.

Pagpasok nila sa private suite, agad isinara ni Zane ang pinto habang hindi inaalis ang tingin sa kaniya. Pakiramdam ni Mich parang bigla siyang kinabahan.

Hindi dahil natatakot siya. Kundi dahil alam niyang kapag itinuloy nila ito… wala nang bawian. Lumapit si Zane sa kaniya nang dahan-dahan bago marahang inayos ang buhok niyang magulo.

“Last chance,” mahina nitong sabi. Pero sa halip na umatras, siya mismo ang humawak sa collar nito at hinila ito para halikan.

Mas mariin, mas desperado, At doon tuluyang nawala ang pagitan nilang dalawa.

Marahan siyang isinandal ni Zane sa gilid ng kama habang patuloy siyang hinahalikan. Punong-puno ng init ang bawat hawak nito sa kaniya, pero nakakagulat na maingat pa rin.

Parang alam nitong wasak siya. At kahit saglit lang, gusto siyang buuin ulit. Napasinghap si Mich nang maramdaman ang labi nito sa balikat niya.

“Zane…”

“Hmm?”

“Bakit parang sanay na sanay ka rito?” Mababa itong natawa.

“You don’t wanna know.” At somehow… tama siya. Dahil sa gabing iyon, wala nang gustong isipin pa si Mich.

Hindi si Adrian. Hindi ang sakit. Hindi ang kahihiyan. Ang gusto lang niya ay makalimot. Kahit isang gabi lang. At sa mga bisig ng lalaking halos hindi niya kilala—doon niya unang naramdaman kung paano mawala sa realidad.

Maliwanag na ang paligid nang dahan-dahang magmulat ng mata si Mich.

Masakit ang ulo niya. Mabigat ang katawan niya. Napakurap siya habang sinusubukang alalahanin ang nangyari kagabi. Then suddenly— nanlaki ang mata niya. The bar, the drinks, and Zane.

Mabilis siyang napabangon pero agad napahawak sa kumot nang maramdamang wala siyang suot. Napalingon siya sa kabilang side ng kama. Wala na.

Tanging gusot na bedsheets at amoy ng mamahaling pabango na lang ang naiwan. Iniwan siya.

Napakagat siya sa labi habang mabilis na bumangon para hanapin ang mga damit niya sa sahig. Ano bang ginawa mo, Mich? Napapikit siya nang mariin habang mabilis na nagbibihis.

Hindi niya alam kung ano ang mas nakakahiya—iyong nakipag-one night stand siya sa lalaking hindi niya kilala, o iyong parte ng sarili niyang ayaw kalimutan ang paraan ng paghawak nito sa kaniya kagabi.

Mabilis niyang kinuha ang bag niya bago lumabas ng kwarto. Wala na si Zane. Parang hindi ito nag-exist. At dapat siguro, doon na nagtapos lahat. Pero hindi. Dahil hindi alam ni Mich na ang lalaking iniwan siya pagkatapos ng isang magulong gabi—ay si Zane Alejandro Villanueva.

Ang lalaking nakatakdang ikasal sa iba. At ang lalaking muling gugulo sa buong buhay niya.