Chapter 1

Chapter 1:

“Nauna na ang Papa mo sa simbahan, Clarisse. Huwag ka nang umiyak at baka isipin pa ni Keanne na ayaw mo sa kaniya. I mean, alam ko na ayaw mo naman talaga sa kaniya, but for the sake of this family, baka puwedeng pekein mo na lang ang nararamdaman mo.”

Madali lang sabihin para sa Mama niya ang bagay na iyon. Madali lang para rito na diktahan kung ano ang dapat niyang gawin. Pero para sa kaniya ay isa itong mabigat na parusa. Hindi siya ang dapat na nasa sitwasyon niya ngayon.

Honestly, she felt like a chained animal today. Sinulyapan niya ang imahe niya sa salamin sa harapan. Lumuha siyang muli nang makita kung gaano ka miserable siyang tingnan ngayon.

“Mama, b-bakit kasi kailangang ako pa?”

“Clarisse, your sister ran away. And we can’t put this marriage behind our backs. Alam mo naman na importante ang bagay na ito para sa ating pamilya. Our family needs that man’s hand. Siya ang susi natin para manatili tayong may kaya. Palugi na ang mga negosyo ng ating pamilya. At ito ang tanging paraan para makabawi tayo at muling makaahon.”

“But still… Hindi ko kaya na magpakasal sa isang taong hindi ko naman gusto. It’s so hard. Well, I don’t care about someone’s looks, Mama. Pero iyong health condition niya?! That’s a matter to consider! Mamamatay na siya and I don’t want to marry a man that will leave me so soon.”

Hinawakan ng kaniyang Mama ang kaniyang kamay.

“Alam ko na mahirap, Clarisse. But this will benefit us. Isipin mo na lang na isa itong charity. You can help our family, and at the same time you can help Keanne to experience life before he dies.”

How could be things so easy for her parents? Kaya ay hindi niya masisisi ang kapatid niya kung bakit madalas itong nakakaramdam ng hinanakit sa mga magulang nila. They always wanted their desires to be fed. Kahit na ang katumbas niyon ay ang pagkakalagay ng ibang tao sa alanganin.

Kung ano man ang naramdaman ng Ate Clare niya ay sigurado siya na tinriple ito ng nararamdaman niya ngayon. Walang katumbas ang takot niya dahil ilang saglit na lamang ay magiging babaeng kasado na siya. At ang masaklap pa ay sa isang lalaki na hindi niya nasilayan kahit na isang beses man lang siya maikakasal.

Para siyang nakabitin sa ibabaw ng lawa na puno ng mga buwayang nag-aabang sa ibaba. Hindi na aabot isang kilometro ay makakarating na siya sa simbahan.

“Mama, baka puwedeng huwag na lang ituloy ang kasal. I-I can go abroad and work hard there. G-Gawin kong umaga ang gabi nang sa ganoon ay makapag-ipon ako para maisalba ko ang kompanya natin.”

“Clarisse, huwag nang matigas ang ulo mo. Hindi ka na bata pa para umayaw sa kasal na ito. Open up your mind about how good your future could be kapag naikasal ka sa kaniya.”

“But, Mama!”

“Clarisse! Lahat ng gusto niyo ng Ate Clare mo ay binigay ng Papa niyo. Lahat ng mga bagay na inaasam niyo ay sinikap naming maibigay sa inyo. Lahat ng desisyon niyo ay sinuportahan namin kayo! I hope this time, kami naman ng Papa niyo ang sundin mo. Clare failed to stand as our child, Clarisse. Huwag naman sana na pati ikaw ay ganoon din!”

Bumagsak ang mga balikat niya nang marinig niya iyon. Pumikit siya habang patuloy na inaalis sa isipan niya ang bagay na ito.

“Isipin mo pambawi mo na lang ito sa amin, lalo na sa Papa mo na siyang tunay na naghirap para sa ating pamilya. Wala naman siyang inaasam na iba kun’di ang mapabuti ang lagay natin. Lalo na kayo ng Ate Clare mo. But that woman hurt your Papa. Sana ay huwag kang tumulad sa kaniya.”

Mapait na ngiti ang kaniyang ginawa. Kumuha ng maraming tissue ang Mama niya at binigay ito sa kaniya. Inayos niya ang sarili niya. Huminga siya nang malalim at pinatatag ang loob niya.

Wala na siyang magagawa pa. Nandito na siya sa harap ng simbahan. Lumakas ang tibok ng puso niya nang tumigil na ang bridal car na sinakyan niya. Inalalayan siya ng kaniyang Mama.

The red carpet was unfold, welcoming her shaking feet. Nakaalalay sa kaniya ang Mama niya papasok sa simbahan.

She wondered why the set up was so private. Maganda ang mga disenyo, pero walang ibang tao sa loob ng simbahan maliban sa mga magulang niya, sa pari at kanila ng lalaking nakatalikod sa kaniya.

Nagsimulang tumugtog ang musika na hindi niya alam kung saang parte ng simbahan nagmula. Ang Papa niya ay malapad ang ngiti na pinagmasdan siyang naglalakad sa ibabaw ng pulang alpombra.

Her parents were blissful. But she was torn into small pieces, like paper pieces thrown up, swaying on a crisscross direction. Para siyang tinangay ng hangin sa kung saan. Yumuko siya nang pumatak ang kaniyang luha.

Humarap sa kaniya ang lalaki. She wasn’t looking at the man. Pero alam niya na hindi masisilayan ang mukha nito. The man’s face was covered with a cloth, hiding every part of it. Sinundo siya ng lalaki at agad siyang dinala sa harapan ng pari.

Wedding was supposed to be filled with love and romances expressed through sweet vows and kisses. But what happened today was just fulfilling one’s desire or better say, one’s death wish. Wala man lang silang sinabing vows sa isa’t isa. Pinasuot lang nila sa isa’t isa ang mga wedding ring at may pinirmahan lamang silang kontrata. They didn’t even kiss.

Natapos na lang ang kasal na para bang isang pagtatanghal lang. Parang task lamang sa eskuwela noong hayskul pa siya na kailangang itanghal para sa malaking grado.

Nauna sa sasakyan ang lalaking pinakasalan niya. Kinausap siya ng kaniyang Papa sa likod ng simbahan.

“See? It was not so hard as what you think it was, Clarisse. Tapos na agad ang kasal niyo ni Keanne. Hihintayin niyo na lang ang marriage contract niyo. By the way, congratulations, My Daughter.”

Hindi siya umimik.

“Alam ko na mabigat ang loob mo dahil sa ginawa kong ito, Clarisse. And you might not understand the purpose of my decision today, but soon, after years, you’ll understand everything, at kung bakit ko ginagawa ang bagay na akala niyo ng magaling mong Ate na makakasama sa inyo.”

“I-I have to go, Papa. Hinihintay na ako ni Keanne sa sasakyan.”

Iniwan niya ang kaniyang Papa att nilagpasan niya lang ang kaniyang ina. Magiging habangbuhay na hinanakit niya sa mga magulang niya ang ginawa nila sa kaniya. At nang naisip niya ang Ate Clare niya ay sama ng loob para rito ang namuo sa kaniyang puso.

Her pain and sorrow were supposed to be her sister. But Clare ran away, leaving this obligation to her.

Sinulyapan niya ang sasakyan ni Keanne. His Burgundy Rolls-Royce welcomes her. Ang amoy sa loob ay tila ba naghahasik ng yaman. Kung may amoy ang ginto’t diyamante ay tiyak na iyon ang halimuyak ng loob nitong sasakyan ni Keanne.

The man treated her like a princess. She didn’t expect that because earlier he was cold as ice. The man helped her with the seatbelt.

“T-Thank you for marrying me, Clarisse. I will never forget you,” wika ng lalaking katabi niya sa likod ng sasakyan.

His voice was husky, and seductive. But she cleared her mind, thinking straight about how people addressed Keanne Gustav. An ugly head and his feet were already engraved.

“I-It’s my parents desire, Keanne. Don’t take it like I was the one who decided to marry you,” aniya.

She suddenly cocked her head at his direction when Keanne held his hand.

“You can disobey them, actually. But gladly, you didn’t. At least, I must say, you also want this marriage.”

Inirapan niya ang lalaki at humarap na lamang siya sa unahan.

Habang nagbibiyahe ay inisip niya na sana ay hindi na lang naisip ni Keanne na magpakasal bago mamatay.

“Mamamatay na nga lang, dinamay niya pa ang iba,” bulong niya.

Ilang beses niyang mariin na pinikit ang kaniyang mga mata at muling minulat ang mga ito. Nasaktan pa siya nang kaniyang kinurot ang sarili. Akala niya ay bangungot lang itong nangyayari. Umaasa siya na baka masamang panaginip lang ito, at kung ganoon man, sana ay magising na siya dahil hindi na siya natutuwa.