Oplan Seducing My Professor

Sabi ni Nelson Mandela, “Education is the most powerful weapon which we can use to change the world”. Pero paano naman ang gaya ko na napilitan lang mag-aral dahil sa pressure ng parents ko? Paano ang tulad ko na mahina ang utak?

No'ng nagpaulan ata ng katalinuhan ang Diyos, nakapayong ako. Kaya naman lumabas akong bobo. Pero ayos lang. Di baleng bobo, at least maganda.

We owned the biggest wine company in the country. Kaya naman gusto ng parents ko na mag-aral ako ng business. Sa akin daw kasi ipapamana ang company. But, business isn't my passion. Ang gusto ko, maging model at artista. Kaya nga ayaw ko na mag college. Kaya lang mapilit si mommy, at nagagalit si daddy. No choice tuloy ang beauty ko. Ayoko kaya ng business kasi nakaka-stress.

“Miss Cloughd, bangon na po, mali-late na kayo sa klase.”

That's Nanny Sisa, our mayordoma.

She continued knocking on my door. Damn it! Ayoko pa. I'm not yet ready.

This is the first day ng unting-unting pagpatay sa'kin. Fuck. Day one of class that I don't want. Ayoko nito. Ayoko nang mag-aral.

I pretend na nauubo ako. “Nanny, I can't. I think, I'm sick,” sigaw ko kasabay ng pekeng ubo.

“I need rest,” dagdag ko pa.

“Sus, kilala na kita Miss Amora Cloughdeth Faulkerson. Alam kong nagpapanggap ka lang,” aniya mula sa labas ng roon ko.

Bwisit talaga. Kung may nakakakilala sa akin nang lubos. Wala nang iba kundi ang nanny ko. Bata pa lang ako siya na ang nag-aalaga sa akin. Palagi kasing busy sina mommy at daddy sa work nila, kaya kay nanny ako naiiwan.

I'm the only daughter, kaya naman super protective sa akin ang parents ko. Everytime na lalabas ako nang bahay, kailangan may kasama akong kimang bodyguard. As if naman may mangyayaring masama sa akin. Hindi nila ako iniiwan kahit nasa loob na ako ng classroom.

“Lalabas ka ba diyan o aantayin mo pang pumasok si Mr. Faulkerson diyan sa room mo?” pagbabanta ni Nanny.

“Nanny, I'm not pretending. I'm really sick,” pagmamatigas ko.

“Ganon ba?”

I thought napaniwala ko na si nanny. Muli kong tinakpan ng kumot ang buo kong katawan. Pero wala pang isang minuto ay narinig ko na ang malakas na kalabog. Napabalikwas ako sa gulat.

Kita ko ang galit na galit na itsura ni daddy.

“1,” matigas niyang sabi.

No way!

Kapag nagbilang na si daddy, delikado na. Ibig sabihin niyan. He's super galit.

Wala akong nagawa kundi bumangon. Mabilis akong naligo. Hindi talaga siya umalis. Inantay niya pa ako. Sabay kaming bumaba papunta sa dining room namin.

At talagang hinintay pa nila ako ni mommy na matapos. Inantay pa nila akong makapasok sa sarili kong kotse na maghahatid sa akin. Of course, hindi ako ang magmamaneho dahil wala pa ako sa tamang edad. I'm just seventeen. Two months pa bago ang 18th birthday ko.

Si Manong Bert ang driver ko. Siya ang family driver namin. Of course, kasama pa rin ang limang asungot sa buhay ko. My fucking bodyguards.

Bukod sa sarili ko ay wala akong ibang dala kundi ang bag ko. Lipstick, make-up, perfume at cellphone lang ang laman ng dala kong pink sling bag. Books and papers are for those matatalino, not for beautiful like me.

“Bawal pong pumasok ang hindi estudyante,” matigas na sabi ng matangkad na guard.

Finally, makakalaya na ako sa mga asungot na sunod ng sunod sa akin.

“Hindi po namin pwedeng iwanan si Miss Faulkerson,” pagmamatigas ni Kelvin, isa sa mga bodyguard ko. “Boss, si Miss Faulkerson ‘to, anak nang pinakamayamang tao sa bansang ‘to.”

“Wala po kaming pakialam kahit anak pa ‘yan ng Diyos, ang patakaran po ng ERU na bawal pumasok ang hindi estudyante,” paliwanag ng guard na halatang inis na.

Thank you Engelbert Rougestone University, finally makakagalaw na ako ng maayos.

Mabilis akong naglakad papasok. Wala nang nagawa ang mga bodyguard ko. Bahala silang manigas doon sa gate.

Patakbo akong pumasok sa elevator. Mabuti na nga lang talaga at may elevator papuntang classroom namin. Dahil kung hindi, baka dumating akong parang aswang. Nasa fifth floor pa naman ang room ng Business Ad 1A.

“Excuse me, beautiful lady first,” saad ko sa lalaking gustong makipag-unahan sa akin.

Mabilis akong pusasok sa elevator pero sumunod din siya agad.

“Freshmen?” tanong nito na hindi tumitingin sa akin. Kita ko iyon sa repleksyon niya sa elevator.

“Mind your own business, nerd,” saad ko sabay irap. Kasabay pa no'n ang pagbukas ng elevator.

Mabilis akong naglakad palabas pero ramdam ko ang pagsunod niya sa akin. He's kinda cute naman. Matangkad, maputi, matangos ang ilong, parang may lahi siya. Nakaka-distract lang ang makita ang malaking eye glasses niya. He looks like a nerd.

Nang maramdaman kong sumusunod siya, pansamantala akong tumigil. Pero naramdaman kong tuumigil din siya. Sa galit ko ay inis akong humarap.

“Stalker!” inis kong sambit sabay sampal sa kanang pisngi niya.

Hindi ko na hinintay na magsalita pa siya. Mabilis akong pumasok sa room namin na nasa harap ko na pala.

Inis akong umupo sa nag-iisang vacant chair sa harap. Nakakadiri nga ang katabi ko, isa ding nerd. Her hair is so kadiri. Super kulot and buhaghag. Plus may pimples pa ang cheeks. Ew! Paano nakakapasok sa ganito kalaking university ang mga nerd?

“Can I switch with your seat?” tanong ko sa katabi kong babae. Unlike the nerd girl, she's beautiful. She looks like korean.

“An-dwae!” masungit na sabi nito sabay irap.

“Excuse me?” saad ko nang hindi maintindihan ang sinabi niya.

“Who are you, para sundin ko ang utos mo?” mataray nitong tanong.

Sa inis ko ay tumayo ako sa harap nang nakahalukipkip.

“Amora Cloughdeth Medina Faulkerson,” malakas na boses na pakilala ko.

Kita ko ang pag-iba ng expression ng mukha ng masungit na babae. Lahat ng kaklase ko ay sa akin nakatingin.

Lumapit siya sa akin at hinawakan ang kamay ko. “I'm sorry, Miss Faulkerson. I didn't know it is you,” pagmamakaawa niya.

“Do we know each other?”

“I'm Fiona Elysse Kang, the daughter of Kang Wan Sik,” nakayuko niyang sabi habang panay himas sa kaya ko. “Mr. Faulkerson is one of our biggest investor.”

Tumango na lang ako kahit wala naman talaga akong alam. Pakialam ko kung sino-sino ang mga kasosyo ni daddy sa negosyo.

“Okay, friends na tayo, but…” umupo ako sa upuang kanina’y inuupuan niya. “Let's switch our sit.”

Umupo siya sa upuang kanina ay inuupuan ko. “No probs,” nakangiting sabi nito.

Wala pang isang minuto ay napukaw ng lalaking kapapasok pa lang ang atensyon ng lahat.

“So, kaklase pala kita, Mr. Nerd Stalker man?” mapang-inis kong tanong sa lalaking ngayon ay nakatayo sa pintuan.

Lumapit siya sa akin at tinanggal ang eyeglasses.

“First of all, I'm not a stalker,” lumapit siya sa akin. “And I'm not a nerd.”

Umupo siya sa harap, sa upuan ng professor. “I'm your professor in your Introduction to Business Management course.”

OMG! I'm dead.

He's a professor?

Fuck!

Halata pa sa mukha niya ang bakas ng sampal ko.