Chapter 2

Chapter 2:

“Three months and I will be set free,” bulong niya sarili nang nabuksan ang kulay pilak na dambuhalang gate ng mansion ni Keanne.

Gayunpaman ay hindi maalis sa kaniyang sistema ang malungkot niyang karanasan sa buhay. Mismong mga magulang niya ang naglagay sa kaniya sa sitwasyon na ito, at wala siyang mapagpipilian kun’di yakapin na lang ang sitwasyong kinalalagyan niya.

“Welcome to our mansion, Clarisse,” sambit ni Keanne sa kaniya.

Tumingin lang siya sa labas at lubos na namangha sa kaniyang nakita. The mansion was beautifully painted with a dirty white color. The terrace was gigantic and wide. At the same time it was accommodating and lovely. Parang alam na niya kung saan siya tatambay kapag binalot na naman siya ng lungkot dahil sa kinalalagyan niya ngayon.

Unang bumaba si Keanne at nilahad ng lalaki ang kamay nito nangabuksan ang pintuan ng sasakyan. Tinitigan niya lang ang palad ng lalaki, mukha naman itong normal at hindi bakas sa kulay nito na may karamdaman ang lalaki.

Keanne cleared his throat, driving her gaze on his covered face.

“Relax, Clarisse. I am not a transmittable virus carrier. Apparently, my illness is not like what you think. I am just doing husband’s duty,” sabi ng lalaki.

Alam niyang nakangiti ang lalaki kahit na natakpan ang bibig nito. Nais niyang sabihan ito na hindi naman kailangan na takpan ang mukha nito kung ganoong hindi naman pala nakakahawa ang sakit nito.

“S-Sorry,” aniya. At hindi niya alam kung bakit siya humihingi ng tawad sa lalaki.

Tumango ang lalaki at tumitig ito sa kamay nitong nakalahad. Pinatong niya roon ang kaniyang kamay at nakaramdam siya ng kakaibang kuriyente—hindi masakit, sa halip ay para bang hinihigop nito ang lakas niya sa banayad na paraan.

She could take away her hands from his grip. Yet something was telling her to keep on holding on, feeling the enchantment of her husband’s palm.

His eyes were captured and steadfast on staring at the beautiful bricked wall. The pillars were truly appreciated, as it offers a stronghold of heads needing something to lean on when no one is available. The gigantic twin doors welcome them inside the luxurious living room. The furniture was all purchased from Ferni Casa. The staircases with diamonds beside where feet landed on every step made glitters before her eyes.

Her family was rich. Yet this man she got married to is freaking wealthier than anywho! Sa tingin niya’y naiintindihan niya kung bakit gustong maikasal siya ng mga magulang niya sa lalaking ito. No wonder why her parents were so mad at her when she tried to refuse to marry Keanne.

She suddenly felt sad when she looked at the man’s hazel eyes, figuring out something he was trying to insinuate as he stared in every corner of his mansion.

Kawawa rin ang lalaki. Tiyak na ang lahat ng ito ay sinikap na maangkin ng lalaki. Pinaghirapan nito na makamit ang mga bagay na mayroon ito. Mula sa kompanya, mga posesyon, at maging ang bawat sentimo na nasa bangko nito ay bunga ng pumatak na pawis nito.

Kahit na galit siya sa mga magulang niya at sa sitwasyon na kinalalagyan niya ay hindi niya maiwasang maawa sa lalaki. Ang lahat ng mayroon ito ay maiiwan nito. Lalo na at ang batid niya’y mamamatay na ito sa nalalapit na panahon.

“Ihahatid na kita sa iyong silid, Clarisse.”

“C-Can you do that? I mean, masyadong mahaba ang lalakarin natin. Dapat kasi ay sa baba ka na lang nagpagawa ng silid mo.”

“You’re right, Clarisse. Look at that way.” Sinundan niya ang hintuturo nitong nakapunto sa isang kulay pilak na pinto. “That’s my room.”

“T-Then I will live with you.”

“Clarisse, klaro sa akin na hindi mo ako gusto. And we were binded by this marriage not because we love each other. But because of a contract. Hindi mo kailangan na gawin ang mga bagay na ginagawa ng isang asawa. I just want to be a husband to you, but I am not requiring you to act like a wife to me.”

His voice was husky, low and deep, alluring her ears to render attention when he speaks.

“Kaya mo? I am just worried about your condition. Yes, it’s clear na nagpakasal tayo because we both receive benefits from each other. But as a concerned citizen, I am afraid that your health might get worse if you get tired.”

The sound of his laugh echoed inside the mansion. Her heart felt joyful too when he heard that happy thunder came out of Keanne’s mouth.

“Clarisse, you’re making me laugh. Ilang taon ko nang hindi narinig ang sarili kong tawa.” Humarap sa kaniya ang lalaki. “Don’t worry about me. Sasamahan kita dahil gusto ko. At huwag kang mag-alala dahil kaya ko. Hindi naman siguro ako magpapatayo ng ganito ka-laking bahay kung hindi ko rin ito kayang ikutin.”

“If you insist,” aniya lamang.

Keanne offered his arm to her. Kumapit siya roon. Sa kanilang paglalakad paakyat sa hagdan ay may tumulak sa kaniya upang damhin ang braso ng lalaki. She got chills when she felt how big, hard, and strong his arm was.

“I think you like men with big biceps since you’re enjoying feeling mine,” wika ng lalaki.

Tumigil siya sa ginagawa niya. Kahit na hindi niya nakikita ang mukha niya ay alam niya na namula ito. Paano ba’y isang malaking kahihiyan ang ginawa niya. Kung ano-ano na lang kasi ang naiisip niyang gawin sa lalaki.

“H-Hindi naman, Keanne. Y-You’re my husband, right? Then let me do little things like this,” aniya upang matakpan ang hiyang naramdaman niya.

“Okay, My Wife. Do whatever you want.”

They were on the second floor of the mansion. Honestly, she didn’t get tired climbing on the staircases because of the calming ambiance inside. She actually felt like she was walking inside the palace.

Her eyes caught the glittering pieces of diamond clung on the chandelier. The giant chandelier was like a beautiful, luxurious, and seductive earing of a model. Tiyak na kahit ilang beses niya pang ibenta ang buhay niya ay hindi matutumbasan nito ang presyo ng aranyang nakalambitin sa matibay na kisame ng mansion.

“Sa susunod na kita ipapasyal sa buong mansion, Clarisse. For now, just rest, okay?”

“Ikaw rin, Keanne. Magpahinga ka at huwag mong kalimutan ang mga gamot mo.”

Tumango ang lalaki. Binuksan nito ang pintuan para sa kaniya. And she was stunned, looking inside the room. Para itong isang room sa isang five star hotel sa ibang bansa. The bed was big and look comfortable. Maayos na nakahilera roon ang malalambot na mga unan at ang makapal na kumot.

Sa tabi nito ay ang malaking salamin na tantiya niya’y ang sukat ay kalahati ng kaniyang katawan, saktong mapagmasdan ang kaniyang ulo hanggang baiwang kung uupo siya sa upuan na tiyak mula rin sa Ferni Casa.

“Good night, Clarisse. Pumasok ka na sa loob. I hope you liked it.”

“Nagustuhan ko, Keanne. Salamat,” aniya nang humarap siya sa lalaki.

She closed her eyes, feeling the warm touch of Keanne on her face.

“Anything for you, Clarisse. Kaya sana ay tapusin mo iyong kontrata natin bago mo ako palitan,” wika nito.

“Good night, Keanne.”

Muling tumango ang lalaki at umatras ito. Nang makapasok siya sa loob ay ang lalaki na rin ang sumarado ng pintuan.

Huminga siya nang malalim.

“He’s freaking rich!”

Umikot siya sa loob ng silid niya. Nakita niya ang isang pintoa at binuksan niya ito.

“What?” Lumakad siya sa gitna ng malalaking kabinet na ang sa kanan ay mga sapatos at sa kabila naman ay mga bag ang nakadisplay. “Akin lahat ng ito?” tanong niya sa sarili. Dumiretso siya nang lakad at sa unahan ay ang mga designer dress na tiyak ay para rin sa kaniya.

Umiling siya at sa tingin niya’y nagugustuhan na niya ang kinalalagyan niya ngayon.

Masaya siyang bumalik sa main room niya.

Umupo siya at pinagmasdan ang repleksiyon sa salamin. Yumuko siya at hinila niya ang drawer. Her eyes widened and her jaw dropped.

“What the?! It feels like I am staring at the sky! These diamonds are shining like the stars above!” hindi makapaniwang sabi ni Clarisse.

Naalala niya ang kaniyang kapatid. Pangarap ni Clare na magkaroon ng maraming alahas. Gusto niyang ikuwento ito sa kapatid niyang iyon. Hinanap niya ang kaniyang cellphone, subalit naalala niya na nilagay niya ito sa upuan ng sasakyan kanina.

Hinubad niya ang kaniyang wedding gown at nagpalit siya ng pantulog. Then she decided to go downstairs and ask for a favor from her husband.