C2 POSSESSIVE

AZARIAH POV

Nagising ako dahil sa sinag ng araw na tumama sa aking mukha. Dahan-dahan kong minulat ang aking mga mata, ramdam pa ang bigat ng katawan ko.

Sa paglingon ko sa tabi ko, doon ko siya nakita.

Ang lalaking pinakasalan ko nang biglaan.

Hindi ko pa nga siya kilala noon, pero sa isang iglap… naging asawa ko siya. At ibinigay ko sa kanya ang bagay na dapat ay pinangangalagaan ko.

Ang aking dangal.

Napalunok ako at agad na sinubukang alisin ang braso niyang mahigpit na nakapulupot sa aking bewang. Akala ko ay makakawala na ako, ngunit bigla siyang gumalaw at lalo pa akong hinapit papalapit sa kanya.

Mas mahigpit. Parang ayaw akong pakawalan.

“What do you think you’re going?” malamig niyang tanong, kahit nakapikit pa siya.

“Mag-banyo lang ako…” mahinang sagot ko.

Ngunit hindi siya natinag. Nanatiling nakayakap, hindi inaalis ang braso niya sa akin.

Napakagat labi ako.

Sobrang possessive naman nito… kahit pag-alis ko lang ng kama, para bang may karapatan siyang hadlangan ako.

Huminga ako nang malalim.

“Um… Theron…” tawag ko sa kanya.

Umungol lang siya bilang tugon isang tunog na hindi ko maipaliwanag, pero biglang nagpa-init sa loob ng dibdib ko.

Nag-ipon ako ng lakas ng loob.

“Tungkol sa kasal na nangyari kahapon…”

Bigla siyang nagmulat ng mata at tumingin sa akin.

“Bakit? Mag-a-annul ka na ba?” malamig niyang tanong.

“Ah hindi…” mabilis kong sagot. “Gusto ko lang humingi ng pasensya sa’yo.”

Doon siya napatingin nang mabuti sa akin, lalo pang lumapit ang mukha niya sa akin na para bang sinusuri ang bawat reaksyon ko.

“Bakit? Ano bang nagawa mong mali?” tanong niya, mababa ang boses.

Napakagat labi ako. Biglang bumilis ang tibok ng puso ko na parang hindi ko na makontrol.

“Yun nga… yung hinila kita papasok sa simbahan… para ikaw ang pumalit sa groom kong niloko ako.”

Sandaling katahimikan.

Tapos napangisi siya.

Isang ngiting hindi ko maintindihan hindi mabait, hindi rin masama… pero nakakapanghina.

“Wala akong pakialam,” sabi niya malamig pero diretso. “At saka, pinipilit na rin ako ng pamilya ko na magpakasal.”

Tumitig siya sa akin.

“Kaya sakto lang ang timing mo.”

Nanahimik ako.

Parang sa simpleng salita niya, mas lalo akong nalubog sa kung anong klaseng sitwasyon ang pinasok ko.

Hindi ito simpleng kasal lang.

“Do whatever you want,” sabi niya nang walang emosyon.

Inabot niya sa akin ang isang itim na card.

Kinuha ko iyon at tiningnan mabuti. Habang binabasa ko, unti-unting nanlaki ang mga mata ko sa gulat.

“Unlimited Black Card… gastusin mo lang ‘yan. Mag-shopping ka man kasama ang mga kaibigan mo o pamilya mo, wala akong pakialam.”

Napatingin ako sa kanya.

Hindi ako agad nakapagsalita.

Dahan-dahan kong ibinaba ang card sa kama.

“Pero… hindi ko kailangan ito,” sagot ko.

Sandaling katahimikan.

Tumingin siya sa akin, diretso, seryoso ang mukha walang bakas ng biro o pang-aasar.

“Kailangan mo man o hindi, kunin mo,” malamig niyang sabi. “Asawa na kita ngayon. Lahat ng meron ako, sa’yo na rin.”

Napasinghap ako sa sinabi niya.

Parang ang bigat ng mga salita niya ay lalo pang nagpapabigat sa dibdib ko.

“Pero… sino ka ba talaga?” mahina kong tanong, hindi inaalis ang tingin sa kanya.

Ngumisi siya nang bahagya, parang inaasahan na niya ang tanong ko.

“Pinakasalan mo ako… pero hindi mo alam kung sino ako?” ani niya, bahagyang umaatras ang ulo habang nakatitig sa akin. “Ano ka ba naman, Mrs. Ashford?”

Parang tumigil ang mundo ko sa narinig ko.

“Ashford…?” ulit ko, nanginginig ang boses.

Dahan-dahan siyang tumitig sa akin, mas lumalim ang tingin niya.

“Ikaw si Theron Ashford…?” bulong ko, halos hindi makapaniwala.

At sa unang pagkakataon, nakita ko ang tunay niyang presensya hindi lang isang estrangherong pinakasalan ko sa desperasyon… kundi isang pangalan na kilala sa mundo ng negosyo.

Isang lalaking hindi basta-basta.

Isang bilyonaryong walang awa.

Natahimik ako matapos marinig ang pangalan niya.

Theron Ashford.

Parang biglang bumigat ang hangin sa paligid ko. Hindi ko agad alam kung paano ako gagalaw o kung ano ang dapat kong sabihin.

Habang nakaupo ako sa kama, siya naman ay tahimik lang na nakamasid sa akin, parang sinusuri ang bawat reaksyon ko.

“Your family…” bigla niyang sabi, malamig pero direkta. “I’ll have something sent to them.”

Napatingin ako agad sa kanya.

“Gifts. Or financial support. Whatever is appropriate,” dagdag niya na parang napakadali lang noon para sa kanya.

Biglang kumabog ang dibdib ko.

“Hindi—” mabilis kong putol, halos hindi ko na napigilan ang sarili ko.

Napatingin siya sa akin, bahagyang kumunot ang noo.

“Wag na lang,” mariin kong sabi, umiwas ng tingin. “Wag ka nang magpadala.”

Sandaling katahimikan ang sumunod.

“Why?” maikli niyang tanong, malamig pa rin ang boses.

Huminga ako nang malalim bago sumagot.

“Ayoko… na may utang na loob pa sila sa’yo,” mahina kong sabi. “At ayokong may koneksyon sila sa’yo dahil lang sa kasal na ‘to.”

Saglit siyang hindi nagsalita.

Tumingin siya sa akin na parang may iniisip, mabigat at hindi mabasa ang ekspresyon.

“Interesting,” bulong niya, halos sa sarili lang.

Tumayo siya mula sa kama, inayos ang kanyang damit, at nilingon ako muli.

“Fine,” malamig niyang sabi. “But remember this, Azariah…”

Huminto siya sandali, saka lumapit ng kaunti.

“From now on, your life is no longer separate from mine.”

At sa mga salitang iyon, mas lalo kong naramdaman na hindi na ito simpleng kasal na pinasukan ko dahil sa desperasyon…

Kundi isang mundo na wala na akong takas.