C1 BETRAYAL

AZARIAH POV

Pabagsak niya akong inihiga sa kama, at sa isang iglap ay ginupit niya ang suot kong wedding dress.

Napasinghap ako sa ginawa niya.

“Ang pangit ng wedding dress mo,” malamig niyang sabi, halos walang emosyon.

Patuloy niyang pinunit ang tela na parang wala lang sa kanya, hanggang sa tuluyan niya itong itinapon sa sahig na parang basurang walang halaga.

“I will give you money to buy a new wedding dress… or even have one customized,” dagdag pa niya habang nakatingin lang sa akin.

Hindi ako nakakilos. Nakatingin lang din ako sa kanya pareho kaming tahimik, pero magkaibang mundo ang nararamdaman.

Bigla siyang lumapit at siniil ako ng halik.

Isang halik na walang lambing… walang pagmamahal… pero may kakaibang init at pag-iingat na hindi ko maintindihan.

Sa una, nagpumiglas ako. Tinulak ko siya, pilit lumalayo.

Pero kalaunan, para bang may kung anong humila sa akin pabalik sa kanya. Para akong nalunod sa halik na iyon dahan-dahan, hanggang sa hindi ko na alam kung tama pa bang lumaban.

Ramdam ko ang kamay niya sa bewang ko, marahang humihigpit, habang ang isa niyang kamay ay gumagapang sa likod ko. Napahawak ako sa batok niya, hindi ko alam kung bakit ko siya hinayaang lumapit nang ganoon.

Hanggang sa ako na rin ang gumanti ng halik sa kanya.

Hindi ko na inisip ang kahihinatnan nito.

Habang nalulunod ako sa bawat himas at halik niya, biglang bumalik sa isip ko ang nangyari kanina… ang araw na dapat ay pinaka-masaya sa buhay ko.

“Nasaan na ang boyfriend mo na pakakasalan mo?” malamig na tanong ni Daddy habang nakangisi.

“Oo nga. Nauna ka pa dito sa simbahan, tapos naghintay pa kami ng ilang oras pero wala siyang dumating,” dagdag pa ni Stepmother.

Kinakabahan ako noon. Iniisip ko baka may nangyaring masama kay Lucas. Baka may emergency. O baka naaksidente siya.

Kaya paulit-ulit ko siyang tinatawagan.

Hanggang sa may sumagot isang babae.

At mula sa kabilang linya, naririnig ko ang mga halakhak… ang mga ungol… at halik.

Nanlamig ako.

“Paano niya nagawa ‘to sa akin?” bulong ng isip ko. “Araw ng kasal namin… araw na dapat sana ay mag-susumpaan kami sa harap ng altar…”

“Ano na, Azariah?” malamig na tanong ni Stepmother. “Nasagot ba?”

“Baka naman kaya hindi siya dumating… may asawa na talaga siya,” pang-uuyam niya.

At biglang naputol ang tawag.

Isang video call ang sumunod.

Nanginginig ang kamay ko habang sinagot ko iyon.

At doon ko sila nakita.

Si Sienna… at si Lucas.

Magkatabi sa kama. Magkayakap. Nakangiti na para bang walang kasalanan.

“Hi sis… pasensya ka na ha. Narinig mo ba yun?” mapanuksong sabi ni Sienna.

“Mga hayup kayo!” sigaw ko kahit nasa loob pa ako ng simbahan. “Manloloko kayo!”

“Hindi ka namin niloko,” natatawa niyang sagot. “In fact, kasal na kami ni Lucas… isang buwan na.

Kaya technically… ikaw ang kabit.”

Para akong binagsakan ng mundo.

Kung nasa harap ko lang sila, baka nasampal ko na sila pareho.

“Paano mo nagawa ‘to sa akin?” umiiyak kong sigaw.

“Kasalanan mo rin ‘yan,” malamig na sabi ni Daddy. “Matagal na silang kasal.”

Nanlumo ako.

“Alam n’yo pala?! Alam n’yo lahat tapos hinayaan n’yo akong magpakatanga?!”

Hindi siya sumagot.

“Wala nang groom na darating,” malamig na sabi niya. “Umalis na tayo.”

Tumalikod sila. Iniwan nila ako sa gitna ng simbahan basag, durog, at kahihiyan ang bumalot sa akin.

Habang ang mga bisita ay nagbubulungan at unti-unting umaalis, nanatili akong nakaluhod, umiiyak.

Pero may isang bagay sa loob ko ang hindi pa tapos.

Hindi ako papayag na dito na lang magtatapos ang lahat.

Pinilit kong tumayo.

“Hindi… hindi pwedeng hindi matuloy ang kasal na ‘to…”

Lumabas ako ng simbahan, luhaan at basag.

At doon ko siya nakita.

Isang lalaking nakasuot ng maayos na suit, papasakay na sana sa kotse.

Hindi ko na inisip kung sino siya.

Tumakbo ako at hinila siya.

May sumigaw pa mula sa likod niya, pero hindi ko na pinansin.

Hinila ko siya papasok ng simbahan.

Sira na ang make-up ko, basag na ang mundo ko… pero pilit akong ngumiti.

“Wala na akong pakialam kung sino ka,” bulong ko sa sarili. “Ang mahalaga… makasal ako ngayon.”

Tumingin siya sa akin.

“Why are you crying?”

Natigilan ako.

Pinunasan niya ang luha ko gamit ang daliri niya, nakatitig nang diretso sa akin.

“Stop thinking about that bastard. Ako lang ang dapat mong isipin ngayon. Wala nang iba.”

Bago pa ako makasagot, siniil niya ako ng halik.

Mas marahas. Mas dominante. Mas nakakagulo.

At sa pagkakataong iyon, imbes na tumakas ako…

Hinayaan ko siya.