The Billionaire's Unwilling Victim(Returned With Triplets)

"Hindi kita kilala, Miss Valencia, kaya pakiusap, tigilan mo na ang pag-iimbento ng kuwento," malamig na binitawan ni Vondrick ang mga salitang iyon habang nakatutok ang daan-daang lente ng camera sa aming dalawa.

Napakasakit. Ang boses na dati ay bumubulong sa akin ng mga pangako tuwing hatinggabi ay tila naging matalim na kutsilyo na paulit-ulit na sumasaksak sa puso ko ngayon. Nakatayo ako sa gitna ng siksikang press conference, hawak ang positibong pregnancy test sa loob ng bulsa ng aking luma at kupas na jacket. Nanginginig ang buong katawan ko habang ang mga flash ng camera ay walang tigil sa pagpulas ng nakasisilaw na liwanag sa aking mukha. Lahat ng tao sa silid na ito ay nakatingin sa akin na parang isa akong maduming basura na nagtatangkang sirain ang karera ng nag-iisang Vondrick Castillo.

"Vondrick... anong sinasabi mo?" Pabulong ang lumabas sa aking labi, halos mawalan ng hininga dahil sa tindi ng emosyong sumasakal sa akin. "Bakit mo ginagawa ito sa atin?"

Humakbang siya paatras, papalayo sa akin, habang ang kanyang mukha ay nanatiling blangko at walang anumang bakas ng emosyon. Walang natitirang lambing sa kanyang mga mata, ang tanging nakikita ko na lang ay ang isang estranghero na mayaman, makapangyarihan, at handang tapakan ang kahit na sino para sa kanyang sariling pangalan. Ang lalaking niyakap ko kagabi, ang lalaking humalik sa aking mga luha at nagsabing poprotektahan niya ako, ay tuluyan nang naglaho.

"Security, ilabas n ninyo ang babaeng iyan," utos ni Vondrick sa mga armadong lalaki na nakatayo sa gilid ng entablado nang hindi man lang ako tinatapon ng tingin. "Huwag ninyong hayaang makalapit muli ang kahit na sinong gold digger na gagamitin ang pangalan ko para lang sumikat."

"Sumagot ka, Vondrick! Magkaiba ang sinabi mo sa akin noong isang gabi!" Sigaw ko habang marahas na hinawakan ng dalawang malalaking bodyguard ang aking mga braso. "Hawak mo ang kamay ko habang sinasabi mong sabay nating haharapin ito... bakit ka nagsisinungaling ngayon sa harap ng buong mundo?"

Sumabog ang bulungan sa buong bulwagan, kasabay ng mas mabilis na pagpindot ng mga reporter sa kanilang mga camera. Naririnig ko ang mga mapanghusgang salita ng mga tao sa paligid, ang mga bulong na nagsasabing ambisyosa ako, na manggagamit ako, at ginagamit ko lang ang dinadala ko para makakuha ng pera mula sa isang bilyonaryo. Ang kahihiyang nararamdaman ko ay lumalamon sa aking buong pagkatao, dumederecho sa aking sinapupunan kung saan naroon ang aming mga anak.

"Wala akong pakialam sa mga ilusyon mo, Miss Valencia," mariing sagot ni Vondrick, bawat salita ay may dalang bigat na tila gustong pumatay. "Ang relasyong sinasabi mo ay gawa-gawa lang ng isang desperadang babaeng katulad mo."

"Bitawan n ninyo ako!" Pagpupumiglas ko sa mga bodyguard na pilit akong hihila palabas ng pinto. "Vondrick, tingnan mo ako! Tingnan mo ang mga mata ko at sabihin mong hindi mo ako mahal!"

Humarap siya sa akin, sa wakas, ngunit ang lamig ng kanyang titig ay mas mapagparusa pa kaysa sa physical na pananakit. Tinalikuran niya ang aming nakaraan, ang lahat ng gabi na magkasama naming binuo ang mga pangarap na akala ko ay totoo. Ang pagtanggi niya ay hindi lang isang simpleng salita, ito ay isang pampublikong pagbitay sa aking dangal na mapapanood ng buong bansa.

"Hinding-hindi ako magkakagusto sa isang katulad mo, kaya umalis ka na bago ko pa ireklamo ang panggugulo mo," malamig niyang dagdag bago siya tuluyang tumalikod sa akin at humarap muli sa mga reporter.

"Napakahayop mo, Vondrick!" Buong lakas kong isinigaw ang mga salitang iyon habang ang aking mga paa ay pilit na kinakaladkad ng mga guwardiya palabas ng main hall. "Sumpain ka sa ginawa mo sa akin!"

Nakarating kami sa lobby kung saan mas marami pang media ang naghihintay, nag-aabang sa aking pagbagsak. Ang bawat hakbang ko ay puno ng bigat, ang aking puso ay nadudurog sa bawat segundong lumilipas habang iniisip ang katotohanang mag-isa ko nang haharapin ang buong mundo. Walang natitirang kahit anong proteksyon para sa akin dahil ang mismong tao na akala ko ay aking kanlungan ang siyang bumasag sa aking pagkatao.

"Aubrey!" Isang pamilyar na boses ang sumigaw mula sa dulo ng hallway, at nakita ko ang aking kuya na si Marcus na pilit sumisiksik sa nagkakagulong mga tao. "Bitawan ninyo ang kapatid ko!"

"Kuya Marcus..." Ang tanging nawika ko bago tuluyang manghina ang aking mga tuhod, dahilan upang mapaluhod ako sa malamig na sahig ng hotel habang ang mga flash ng camera ay patuloy na sumasayaw sa aking paningin.

Mabilis na nakalapit si Marcus, itinulak ang mga guwardiyang nakahawak sa akin at agad akong binuhat pataas upang protektahan mula sa mga nagtatanong na reporter. Ang kanyang mga mata ay naglalagablab sa galit habang tinitingnan ang direksyon kung nasaan ang press conference ni Vondrick. Nararamdaman ko ang panginginig ng kanyang mga kamay dahil sa tindi ng pagnanais na pumatay ng tao sa mga sandaling ito.

"Uwi na tayo, Aubrey, hindi ka nararapat sa lugar na ito," bulong ni Marcus habang pilit akong itinatago sa kanyang malapad na dibdib. "Huwag mo nang tingnan ang lalaking iyan, wala siyang kuwentang tao."

"Iniwan niya ako, Kuya... itinanggi niya ang ugnayan namin sa harap ng lahat," umiiyak kong sagot, ang aking mukha ay basang-basa na ng luha na walang tigil sa pag-agos. "Bakit niya nagawa ito?"

"Haharapin natin ito, pero kailangan nating umalis dito ngayon din," matigas na sabi ni Marcus habang hinihila ako patungo sa elevator upang takasan ang lumalalang kaguluhan sa paligid.

Bago pa man magsarado ang pinto ng elevator, nakita ko mula sa malayo ang paglabas ni Vondrick mula sa silid, pinaliligiran ng kanyang mga manager at ni Tristan Reyes na seryosong nakikipag-usap sa kanya.

Sandaling nagtagpo ang aming mga mata sa huling pagkakataon, at doon ko nakita ang isang bagay na hindi ko inaasahan... ang bahagyang panginginig ng kanyang panga habang nakatingin sa akin na umiiyak sa bisig ng aking kapatid. Ngunit ang emosyong iyon ay mabilis ding napalitan ng kawalan ng pakialam nang tuluyan na siyang mag-iwas ng tingin at sumakay sa kanyang mamahaling sasakyan.

"Hinding-hindi ko siya mapapatawad, Kuya, hinding-hindi," panata ko sa aking sarili habang nararamdaman ang pagbaba ng elevator patungo sa basement. "Kakalimutan kong naging bahagi siya ng buhay ko."

"Iyan ang tama, Aubrey, dahil simula ngayon, patay na si Vondrick Castillo sa pamilya natin," sagot ni Marcus habang mahigpit na hinahawakan ang aking balikat upang bigyan ako ng lakas.

Pagdating namin sa aming maliit na apartment, sinalubong kami ng aming ina na si Luciana Valencia na may nag-aalalang mukha habang nakabukas ang telebisyon na nagpapakita pa rin ng live broadcast ng pampublikong pagtanggi sa akin. Kitang-kita ko ang lungkot at galit sa mga mata ng aking ina habang mabilis siyang lumapit upang yakapin ako nang mahigpit. Walang salita ang makakapagpahupa sa sakit na nararamdaman ko ngayon, ang tanging alam ko lang ay gumuho na ang mundong binuo ko kasama ang lalaking minahal ko nang higit pa sa aking sarili.

"Anak ko, nandito ang nanay, huwag kang mag-alala," umiiyak na saad ni Luciana habang hinahaplos ang aking buhok. "Lalaban tayo, hindi ka namin pababayaan ng kuya mo."

"Nay, paano ang mga bata? Paano ko sila palalakhin habang ang buong bansa ay nag-iisip na isa akong masamang babae?" Tanong ko sa gitna ng aking hagulgol, ang sakit ay tila sumasabog sa aking dibdib.

"Aalis tayo rito sa Pilipinas, Aubrey, magsisimula tayo sa ibang bansa kung saan walang makakakilala sa inyo," mabilis na tugon ni Marcus, ang kanyang boses ay puno ng pinalidad. "Hindi ko papayagang bastusin pa ng pamilyang Castillo ang buhay mo."

Tumingin ako sa salamin na nasa aming sala, nakita ko ang isang sirang bersyon ng aking sarili... ang isang Aubrey na walang natitirang kahit na anong dangal dahil sa pag-ibig. Sa mga sandaling iyon, napagtanto ko na ang pag-ibig ay isang malaking kasinungalingan na nagdadala lamang ng kapahamakan. Ang shy music student na nangarap ng simpleng buhay kasama ang kanyang mahal ay tuluyan nang pinatay ng pampublikong kahihiyang iyon.

"Magpapakalayo-layo tayo, Nay, Kuya," pinal kong sabi habang pinapahid ang huling luha sa aking mga pisngi. "Ngunit bago tayo umalis, sisiguraduhin kong wala nang matitirang kahit na anong koneksyon sa lalaking iyon."

"Ano ang ibig mong sabihin, Aubrey?" Tanong ni Luciana na may halong kaba sa kanyang boses habang nakatingin sa aking seryosong mukha.

Humarap ako sa kanila, hawak ang aking tiyan kung saan naroon ang tatlong munting buhay na aking poprotektahan laban sa kahit na kanino, kahit laban sa kanilang sariling ama.

"Hinding-hindi niya malalaman na may anak kami, at hinding-hindi ko hahayaang marinig nila ang pangalan ng Castillo," binitawan ko ang mga salitang iyon na may kasamang matinding poot na siyang magiging gasolina ko para mabuhay sa mga susunod na taon.