C3 MRS. ASHFORD

AZARIAH POV

Makalipas ang isang buwan…

Simula nang ikasal ako kay Theron, akala ko magiging magulo ang buhay ko. Akala ko mahihirapan ako, na baka pagsisihan ko ang biglaan kong desisyon.

Pero kabaliktaran ang nangyari.

Hindi ko naramdaman ang hirap na inaasahan ko. Oo, sinasabi ng iba na malamig siya, walang awa, at mahirap lapitan… pero sa akin, may mga pagkakataong nakikita ko ang kabaitan niya hindi man niya sinasabi, pero nararamdaman ko.

Ngayon, nasa isang kilalang luxury brand store ako, abala sa pagtingin ng mga bag. Isa-isa kong sinusuri ang mga ito, hanggang sa may isang nagustuhan ako.

“Kuhain ko ‘to,” sabi ko sa saleslady.

Habang hawak ko ang bag, tinitingnan ko kung babagay ba ito sa akin.

Ngunit bigla, isang pamilyar na boses ang gumulat sa akin.

Isang boses na ayoko nang marinig pa.

Dahan-dahan akong lumingon.

At doon ko sila nakita.

Si Sienna… kasama si Lucas.

Magkasama, parang walang nangyari.

“Anong ginagawa mo dito?” tanong ni Sienna na may halong pangmamata. “Akala ko ba tinakwil ka na ni Dad dahil sa kahihiyang ginawa mo?”

Ngumiti ako nang mapait.

“Ah… kahihiyan daw?” mahinahong sagot ko. “Ikaw naman ang may gawa no’n, hindi ba?”

Biglang nagbago ang ekspresyon niya.

“How dare you!” sigaw niya. “Kasal na kami ni Lucas, kaya ikaw ang kahihiyan! Kabit ka!”

Napatawa ako nang mahina.

“Kabit?” ulit ko, diretso ang tingin sa kanya.

“Sampung taon na kami ni Lucas. Ikaw, kailan ka lang niya nakilala tapos bigla na lang kayong nagpakasal?”

Humakbang ako palapit sa kanila.

“Parang ikaw pa yata ang gumamit ng katawan mo para makuha siya.”

“Ano?! Ang kapal ng mukha mo!” sigaw niya at akmang sasampal sa akin.

Ngunit mabilis kong sinalag ang kamay niya at marahas siyang itinulak palayo.

Napaatras siya, halatang nagulat.

Hindi ko na sila pinansin pa. Tumalikod ako at lumapit sa cashier para magbayad ng bag.

Ngunit muli, narinig ko ang boses niya.

“Saan ka naman kumuha ng pera pangbayad dyan? Frozen na ang card mo, diba?”

Huminto ako sandali.

“Bakit alam mo?” balik ko. “Ikaw ba ang nag-utos?”

“Wala akong alam dyan,” sagot niya agad.

Huminga ako nang malalim.

“Wala na rin akong pakialam sa pera ni Dad. May sarili na akong pera ngayon.”

Napangisi si Sienna.

“May sugar daddy ka na ba?”

Napatingin ako sa kanya nang diretso.

“Ano ngayon kung meron?” malamig kong sagot. “Aagawin mo na naman ba?”

Biglang naningkit ang mga mata niya sa inis.

Ngunit bago pa siya makasagot, ngumiti ako nang bahagya.

“Pero hindi ako katulad mo…”

Tumigil ako sandali.

“Wala akong sugar daddy.”

Lumapit ako ng kaunti, sapat para marinig niya ang huling sinabi ko.

“Pero asawa… na mayaman, meron.”

Nakatayo lang ako habang pinagmamasdan ko ang reaksyon ni Sienna. Kitang-kita ko ang inis at galit sa kanyang mukha, habang si Lucas naman ay tahimik lang sa gilid, parang ayaw makisali.

Dahan-dahan kong kinuha ang wallet ko at inilabas ang itim na card.

“Eto,” malamig kong sabi habang ipinapakita iyon sa kanila.

Ngunit bago pa man ako makapag-react, mabilis na inagaw ni Sienna ang card mula sa kamay ko.

“Ano ‘to?” tanong niya, halatang may pagdududa habang tinititigan iyon.

Pinagmasdan niya ang card nang mabuti. Ilang segundo lang, unti-unti kong nakita ang pagbabago ng ekspresyon niya.

Mula sa pangmamata… naging gulat.

At mula sa gulat… naging pagkalito.

Nanlaki ang mga mata niya.

“Th-this… Unlimited Black Card ng Ashford Corporation?” bulong niya, halos hindi makapaniwala.

“Isa lang ang may ganito…” mahinang sabi niya, nanginginig ang boses. “Si Theron Ashford…”

Doon na tuluyang nag-iba ang tingin niya sa akin.

Dahan-dahan siyang tumingin sa akin, puno ng hinala at galit.

“Sandali…” malamig niyang sabi. “Saan mo nakuha ‘to?”

Hindi ako agad sumagot.

Pero siya, lalo pang lumakas ang boses.

“Wag mong sabihin sa akin…” tumawa siya nang mapakla. “Ninakaw mo ‘to?!”

Nanlaki ang mga mata ko.

“Ano?” gulat kong sagot. “Hindi!”

Pero hindi siya nakinig.

“Wala kang kakayahang magkaroon ng ganitong card! Isa lang ang may-ari niyan si Theron Ashford!” sigaw niya habang itinuturo ako.

Nagtawanan pa sila nang pilit, parang sinusubukang ipahiya ako lalo.

“Alam ko na! Kaya pala may pera ka ngayon ninakaw mo ‘yan! Isa kang magnanakaw!”

Nanlamig ako sa sinabi niya.

Pero imbes na umatras, dahan-dahan akong huminga at tumingin sa kanya nang diretso.

“Kung magnanakaw ako…” malamig kong sabi, “bakit ko gagamitin ang card niya sa harap ng lahat?”

Sandaling natahimik si Sienna.

Ngunit ramdam ko pa rin ang hindi niya paniniwala.

Nanatiling nakatayo si Sienna habang hawak pa rin ang black card. Kitang-kita ko ang pagdududa sa kanyang mga mata, ngunit mas nangingibabaw ang galit at inggit.

“Hindi ako maniniwala sa’yo,” mariin niyang sabi. “Hindi ka kailanman magkakaroon ng ganito kung hindi mo ninakaw o niloko ang may-ari niyan.”

Humakbang siya palapit sa akin, itinataas pa ang card na para bang ebidensyang laban sa akin.

“Sabihin mo nga sa akin, Azariah… anong ginawa mo? Niloko mo ba siya? O ginamit mo lang din ang katawan mo para makuha ‘to?” dagdag pa niya, puno ng panlalait ang boses.

Napakagat labi ako, pilit pinipigilan ang galit na unti-unti nang umaakyat sa dibdib ko.

Ngunit hindi pa siya tapos.

“Hindi ka ba nahihiya?” patuloy niya. “Matapos kang iwan ni Lucas, ngayon nagpapakasarap ka na sa ibang lalaki gamit ang nakaw na pera?”

Doon na sumabat si Lucas, na kanina pa tahimik.

“Azariah,” malamig niyang sabi habang umiiling, “hindi ko inakala na bababa ka sa ganito.”

Tumingin siya sa akin na parang ako ang may kasalanan sa lahat.

“Kung desperado ka man, sana hindi mo na ginamit ang pangalan ng ibang tao para lang magpanggap na may kaya ka,” dagdag niya, puno ng pangmamata.

Parang biglang sumikip ang dibdib ko sa mga sinabi nila.

Dalawa sila, parehong dating mahalaga sa akin… ngayon, pareho akong pinipintasan na parang wala akong halaga.

Huminga ako nang malalim at tumingin sa kanilang dalawa.

“Ang bilis n’yong husgahan ang isang tao,” malamig kong sabi. “Wala kayong alam, pero ang dami n’yong sinasabi.”

Ngunit imbes na tumigil, lalo pang lumakas ang boses ni Sienna.

“Wala kaming alam? Eh kitang-kita naman namin! Magnanakaw ka lang naman!”

At si Lucas, tahimik pero matalim ang tingin.

“Hindi ka na nagbago, Azariah. Gusto mo lang lagi ng atensyon. Kaya kahit kasinungalingan, gagawin mo para lang mapansin.”

Napatigil ako sandali.

Pero sa loob ko… unti-unting nag-iinit ang galit na kanina ko pa pinipigilan.

Bago pa man tuluyang kumawala ang galit na kanina ko pa pinipigilan, may bigla nang nagsalita mula sa likuran.

“Enough.”

Napalingon ako.

At doon ko siya nakita.

Si Theron.

Papunta siya sa amin, suot ang malamig niyang ekspresyon, kasama ang ilang tauhan na naka-black suit sa likuran niya. Sa isang iglap, tila mas lumamig ang paligid.

Hindi ko alam kung bakit, pero bigla akong natigilan.

Lumapit siya sa akin nang walang sinasabi, at bago pa ako makagalaw, hinapit niya ako sa bewang.

Mahigpit. Protective. At malinaw na sinasadyang ipakita sa harap nina Sienna at Lucas.

Nanigas ako sa ginawa niya.

Ramdam ko ang biglang pagbabago ng ekspresyon nina Sienna at Lucas mula sa pangmamata… naging gulat.

“Theron Ashford…” mahinang bulong ni Sienna, nanlalaki ang mga mata.

Ngunit hindi siya pinansin ni Theron.

Dahan-dahan niyang inabot ang black card na hawak pa rin ni Sienna.

“Where did you get this?” malamig niyang tanong.

Natigilan si Sienna, habang si Lucas ay tila hindi makagalaw sa kinatatayuan niya.

“Th-this belongs to you…” nauutal niyang sagot.

“Obviously,” sagot ni Theron, malamig at walang emosyon.

Kinuha niya ang card at binalingan sila ng matalim na tingin.

“You touched something that doesn’t belong to you,” malamig niyang sabi. “And you accused my wife of stealing.”

Parang naubusan ng dugo si Sienna sa narinig niya.

“W-wife?!” bulalas niya, hindi makapaniwala.

Si Lucas naman ay nanatiling nakatitig sa akin, parang ngayon lang niya na-realize ang lahat.

Hindi ko maipaliwanag ang pakiramdam ko habang naririnig ko ang salitang iyon.

Wife.

Bago pa makapagsalita ang dalawa, nagpatuloy si Theron, mas mababa ngunit mas nakakatakot ang boses.

“If I hear even a single word of insult again about her…” tumigil siya sandali, “you won’t just lose your voice you’ll lose everything.”

Nanigas sina Sienna at Lucas sa takot.

Isang senyas lang ng kamay ni Theron, at agad na lumapit ang mga tauhan niya.

“Let’s go,” malamig niyang sabi sa akin, hawak pa rin ang bewang ko.

Wala akong nagawa kundi sumama sa kanya.

Habang naglalakad kami palabas, ramdam ko pa rin ang bigat ng tingin nila sa likod ko.

Ngunit bago kami tuluyang makalayo, napalingon ako sandali.

At doon ko nakita si Lucas.

Nakatayo lang siya, nakatingin sa akin.

Hindi na mayabang.

Hindi na mapanghusga.

Kundi… puno ng pagsisisi.

Parang ngayon lang niya na-realize ang lahat ng nawala sa kanya.

Napangiti ako.

Hindi dahil masaya ako.

Kundi dahil sa wakas… hindi na ako yung taong madaling yurakan.