บทนำ

เสียงร้องไห้ดังระงมไปทั่วพื้นที่ห้องสี่เหลี่ยม หยาดน้ำใสแห่งความผิดหวังและเศร้าโศกไหลรินออกจากดวงตาคู่สวยหยดแล้วหยดเล่า เธอเอาแต่เฝ้าถามตัวเองมาตั้งแต่ช่วงบ่ายที่ผ่านมาว่าตนเองทำความผิดอะไร ผู้เป็นคนรักถึงเลือกที่จะบอกเลิกกันทั้งที่ระยะเวลาที่คบกันนั้นนานถึง 5 ปี ไม่ว่าสมองจะคิดหาเหตุผลสักเท่าไหร่ก็ไม่มีเหตุผลใดไขข้อสงสัยให้เธอได้เลย

มือเล็กคว้ากระป๋องเบียร์และขวดเหล้าขาวรินใส่แก้วผสมกัน ยังมีโซจูรสหวานที่ถูกเทผสมเข้าไปเพื่อให้ดื่มง่ายขึ้นอีกด้วย น้ำมึนเมาในแก้วถูกผสมจนเข้ากัน ก่อนจะถูกเจ้าของดวงหน้าแสนงดงามยกขึ้นจรดริมฝีปาก เรียวคิ้วขมวดยามที่แอลกอฮอล์ไหลผ่านลำคอลงสู่กระเพาะอาหาร กลิ่นของแอลกอฮอล์ที่ผสมกันนั้นช่าง...

“แย่สัส...” เสียงเล็กพึมพำหลังจากกลืนน้ำมึนเมาลงคอ

ไม่รู้ว่า ‘แย่สัส’ ในความหมายของคนตัวเล็กนั้นหมายถึงรสชาติของแอลกอฮอล์ที่ผสมปนเปจนแยกรสชาติไม่ได้ หรือหมายถึงความรู้สึกจมดิ่งในจิตใจของเธอกันแน่

Rrr!

เสียงริงโทนจากโทรศัพท์ทำให้มือเล็กที่กำลังถือแก้วแอลกอฮอล์ขึ้นจรดริมฝีปากเป็นรอบที่สองต้องชะงัก เธอวางมันลงบนพื้น ก่อนจะใช้มือควานไปบนโซฟาที่ตนพิงอยู่ทางด้านหลัง เมื่อคว้าโดนโทรศัพท์ก็รีบกดรับโดยไม่ได้มองหน้าจอเลยว่าเป็นใครที่โทรมาหากันแน่

“โหล...”

(มึงเป็นไงบ้าง ไหวมั้ย ไอเหี้ยวันนี้อาจารย์แม่งบอกขอเวลาอีกสามสิบนาที จะแจ้งรายละเอียดเรื่องสอบย่อย ปล่อยกูเลทไปอีก มึงอยู่คนเดียวได้มั้ย ถ้าไม่ไหวกูจะให้สายรุ้งมันไปอยู่เป็นเพื่อน) เสียงปลายสายเอ่ยอย่างร้อนรนเนื่องจากเป็นห่วงเพื่อนที่อยู่ห้องคนเดียวทั้ง ๆ ที่เพิ่งจะโดนแฟนบอกเลิกเมื่อตอนหัวเที่ยงของวัน

“ไหว” วลีเดียวจากริมฝีปากบางสีชมพูเอ่ยตอบ

หากแต่คำว่าไหวของคนตัวเล็กนั้น ฟังจากน้ำเสียงแล้วกลับดูไม่น่าไหวอย่างที่ปากว่าเลย

(ไอเหี้ยมึงไหวจริงปะเนี่ย เอาดี ๆ นะตาหวาน)

‘ตาหวาน’ คือชื่อเล่น ส่วนชื่อจริงคือ ‘ชนัญชิดา ศิริธำรงค์’

สาเหตุที่ชื่อตาหวานก็เป็นเพราะดวงตากลมโตงดงามคู่นั้นของเธอหวานใสคล้ายกับดวงตาของกวางน้อยตั้งแต่ยังเล็ก พ่อแม่เลยยินยอมพร้อมใจตั้งชื่อให้ว่าตาหวาน

ดวงตาทรงเสน่ห์คู่นั้น ไม่ว่าใครที่ได้จับจ้องก็เป็นอันต้องตกตะลึงกับความงดงามของดวงตาเธอ อารมณ์ความรู้สึกทุกอย่างมักจะถูกแสดงออกผ่านดวงตาคู่สวย ไม่ว่าเธอจะทำหน้านิ่งปกปิดความรู้สึกภายในเพียงใด แต่สุดท้ายดวงตาก็ฟ้องอย่างชัดเจนว่าขณะนั้นเธอกำลังรู้สึกอะไรอยู่

อย่างเช่นในตอนนี้ที่เธอกำลังรู้สึกเศร้าเสียใจ ใบหน้าเรียบนิ่งไร้อารมณ์ แต่ดวงตากลับอาบเคลือบไปด้วยความเศร้าสร้อยจนปิดไม่มิด

“ไหว กูไหวอยู่ ฮึก... ไหวดิมึง จะไม่ไหวได้ไง” ยิ่งพูดความเจ็บก็ยิ่งกัดกินหัวใจมากขึ้นจนกลืนก้อนสะอื้นไม่ลงคอ

ไม่อยากพูดแล้ว ไม่อยากพูดอะไรแล้วจริง ๆ บอบช้ำเกินกว่าจะบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้

(มึง... ไอเหี้ยกูสงสาร รอกูก่อนนะ อีกสามสิบนาที ไม่นาน ๆ รอกูนะเพื่อน)

“อือ”

(งั้นแค่นี้ก่อนนะมึง กูวางก่อน อาจารย์จะเริ่มละ)

ตู๊ด...

หลังจากเพื่อนวางสายไป มือเล็กก็คว้าเอาแก้วแอลกอฮอล์ยกขึ้นดื่มอีกครั้ง เธอขอแค่ให้สติสตังถูกแอลกอฮอล์มอมเมาเพื่อไม่ให้นึกถึงความเจ็บปวดนั้นก็พอ ขอแค่ผ่านค่ำคืนนี้ไปโดยที่หัวใจไม่เจ็บมากก็พอ ขอแค่นี้จริง ๆ

แอลกอฮอล์แก้วแล้วแก้วเล่าถูกยกขึ้นดื่มไม่รู้กี่แก้วแล้วในเวลาสิบนาทีที่ผ่านมา รู้เพียงว่าน้ำตาที่หลั่งไหลเป็นสายน้ำก่อนหน้านี้ได้แห้งเหือดไปแล้ว มีเพียงร่างกายที่โอนอ่อนลงนอนหายใจอยู่บนพื้นแทน ดวงตาสวยจับจ้องภาพเบื้องหน้าด้วยความว่างเปล่า หัวสมองมึนงงจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ไม่รับรู้สิ่งใดอีก

ติ๊ง!

เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันอินสตาแกรมดังขึ้น ปลุกคนตัวเล็กที่นอนอยู่บนพื้นให้ลุกขึ้นมาหยิบโทรศัพท์เปิดดูอีกครั้ง มันเป็นแจ้งเตือนจากสตอรีของคนเป็นแฟนเก่าหมาด ๆ อย่าง ‘กีตาร์’ ที่เพิ่งอัปสตอรีรูปกุมมือกับผู้หญิงอื่นลงพร้อมแคปชันประกอบสตอรีว่า ‘tonight with you’ และไม่ได้แท็กถึงคนในรูป ทำให้ไม่สามารถระบุตัวตนได้เลยว่าผู้หญิงที่ใช้เวลาในค่ำคืนนี้กับตาร์แฟนเก่าของเธอนั้นเป็นใคร

“เลิกกับกูปุ๊บ ไปหาเอาคนอื่นปั๊บ เหอะ…” ริมฝีปากบางฝืนยิ้มแห้งออกมาด้วยหัวใจที่ขมขื่น

สติที่บัดนี้ถูกแอลกอฮอล์กลืนกินไปครึ่งค่อนแล้วได้แต่คิดถึงเรื่องการนัดมีเพศสัมพันธ์กับคนแปลกหน้าเพื่อหวังว่ามันจะช่วยทำให้เธอลืมตาร์ไปได้บ้าง

ความคิดในหัวตีกันวุ่นวายว่าจะทำแบบนั้นหรือไม่ทำดี แต่ด้วยสติที่ถูกเผาผลาญไปแล้วบางส่วนก็ทำให้มือเล็กตัดสินใจกดเข้าทวิตเตอร์ค้นหาแฮชแท็ก #นัดเย็ดเกริกวิทย์ และได้พบกับทวีตล่าสุดของแฮชแท็กดังกล่าว

สนใจเดมครับ #นัดเย็ดเกริกวิทย์

เป็นทวีตเดียวที่ไม่มีรายละเอียดให้ชวนมีเพศสัมพันธ์ใด ๆ เลย แตกต่างจากทุกทวีตในแท็กที่มีการโปรโมตตัวเองพร้อมรูปถ่ายสุดสยิว หรือมีข้อความต่าง ๆ อันหยาบโลนหรือชี้ชวนเรื่องการมีเพศสัมพันธ์

เธอตัดสินใจกดนิ้วเข้าไปส่องโปรไฟล์ดังกล่าว ที่มันกลับมีแค่ทวีตเก่าสองสามทวีตที่ถูกพิมพ์ในทำนองเดียวกับทวีตข้างต้นที่เธอเห็น เรียวคิ้วของตาหวานขมวดเล็กน้อย ก่อนจะตัดสินใจกดที่กล่องข้อความของโปรไฟล์ พิมพ์ทักทายเจ้าของทวีตไปว่า

@Me: สนใจค่ะ

@Zoon_CY: นักศึกษาเกริกวิทย์ใช่มั้ยครับ

@Me: ใช่ค่ะ คุณก็นักศึกษาเกริกวิทย์เหรอ

@Zoon_CY: ครับ

@Zoon_CY: ที่ไหนดีครับ

@Zoon_CY: ห้องผมได้มั้ย คุณสะดวกเปล่าครับ

@Me: สะดวกค่ะ

@Me: ที่ไหนคะ

@Zoon_CY: หอ PL place ชั้น 5 ห้อง 503 ครับ

ทันทีที่ปลายทางตอบที่อยู่กลับมา คนตัวเล็กก็ต้องชะงักค้างและก้มหน้าลงมองพื้นด้านล่างทันที ไม่คิดฝันเลยว่าโลกใบนี้จะมีคำว่าบังเอิญอยู่จริง ๆ เขากับเธออยู่หอเดียวกัน ห้องตรงกัน แต่คนละชั้นเท่านั้นเอง

ตาหวานอาศัยอยู่กับรูมเมตชื่อ ‘ท้องฟ้า’ หรือ ‘ฟ้า’ ผู้หญิงที่โทรมาหาเธอเมื่อไม่กี่นาทีก่อน ห้องที่ตาหวานอยู่คือชั้น 6 ห้อง 603 เป็นห้องด้านบนซึ่งอยู่ตรงกับห้อง 503 ที่อยู่ชั้นล่างของเธอ

@Zoon_CY: คุณ

@Zoon_CY: มาถูกมั้ยครับ

@Me: ถูกค่ะ

@Zoon_CY: โอเคครับ รอนะครับ

หลังจากนัดแนะสถานที่กันเสร็จเรียบร้อย เสียงลมหายใจถูกผ่อนปรนออกจากริมฝีปากสวยได้รูปแทบจะทันที เธอคิดถูกไหมไม่รู้เหมือนกัน แต่ความเสียใจที่กัดกินตัวตนของเธอในเวลานี้กำลังเรียกร้องหาใครสักคนให้เยียวยาแผลใจ ไม่ต้องด้วยการปลอบประโลมทางจิตใจก็ได้ ขอแค่ได้ระบายให้เขาฟังในระหว่างมีเซ็กซ์กันก็พอ กับคนแปลกหน้ายังไงก็สบายใจกว่าการระบายให้คนรู้จักฟังเป็นไหน ๆ

ตาหวานพยุงร่างที่สติพร่าเลือนลงทีละนิดของตัวเองตรงออกจากห้อง เลือกใช้ลิฟต์แทนที่จะใช้บันไดอย่างที่เคยทำเนื่องจากมันห่างกันเพียงชั้นเดียว จนในที่สุดเธอก็สามารถเคี่ยวเข็ญร่างกายให้มายืนอยู่หน้าห้อง 503 ได้สำเร็จ ดวงตากลมสวยทอดทองบานประตูด้วยหัวใจที่ว้าวุ่น การมีเซ็กซ์ครั้งแรกกับคนแปลกหน้ามันจะดีจริง ๆ ใช่ไหม เธอสงสัยเหลือเกิน

ก๊อก ๆ

กำปั้นเล็กยกขึ้นทุบบานประตูห้องสองครั้ง ร่างกายโอนเอียงไปทางขวาเล็กน้อยเนื่องจากฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่ผสมกันถึงสามอย่าง เพียงไม่นานประตูที่ปิดสนิทก็ถูกคนด้านในเปิดออก ร่างสูงสมส่วนในชุดเสื้อยืดพลิ้วสีกรมกับกางเกงจอกกิ้งสีเดียวกันปรากฏขึ้นต่อหน้าต่อตา ผมยาวของเขาปิดบังดวงตาจนมิดชิด ไม่เผยให้เห็นเลยว่าคนด้านหน้ากำลังแสดงออกซึ่งอารมณ์ใด

“ที่นัดกันเหรอครับ”

“…” ตาหวานพยักหน้า

“มาเร็วจังครับ อยู่ใกล้ ๆ แถวนี้เหรอ”

“…” เธอพยักหน้าอีกเป็นครั้งที่สอง

“เป็นใบ้เหรอครับ ทำไมไม่พูดไม่จ...”

หมับ!

ร่างเล็กถลาเข้าโอบกอดคนตัวสูงอย่างว่องไวจนเขาเซถอยหลังเล็กน้อย คิ้วเข้มของ ‘ซุน’ หรือ ‘ชยันต์ พิชัยยุทธ’ ค่อย ๆ ขมวดเข้าหากันด้วยความงุนงง เขาไม่สามารถเข้าใจการกระทำของอีกฝ่ายได้เลย การที่โผเข้าโอบกอดกันแบบไม่มีสัญญาณบอกกล่าวล่วงหน้าแบบนี้คืออะไร

“คุณครับ...”

“ช่วย ฮึก... ช่วยทำให้ลืมเขาที ทำยังไงก็ได้ ฮือ... จะเอากันจะอะไรก็ได้ ทำเลย ขอแค่ทำให้ลืมเขาได้ในคืนนี้ก็พอ ช่วยหน่อยนะ”

ซุนรับรู้ได้ถึงความอุ่นชื้นที่แทรกซึมเข้ามาผ่านเนื้อผ้าของเสื้อยืดตัวเอง ฝ่ามือที่ทิ้งลงข้างกายถูกยกขึ้นมาลูบลงบนแผ่นหลังบอบบางอย่างแผ่วเบา ถึงแม้จะไม่ค่อยเข้าใจสถานการณ์ในตอนนี้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ซุนก็เข้าใจดีว่าคนตรงหน้ามีจิตใจบอบช้ำอย่างแสนสาหัสแค่ไหน

แล้วแบบนี้ใครมันจะไปใจร้ายเอาลง...

“ไม่ทำหรอก” ฝ่ามืออบอุ่นลูบขึ้นลงช้า ๆ ตบลงบนเนื้อนุ่มสองสามครั้ง “ถ้าอยากระบายก็ระบายได้ จะนั่งฟังให้”