Kabanata 6: The Siren’s Spell

•SEBASTIAN’S POV

—

My head was pounding endlessly when I left the mansion. Bahagya kong iminulat ang aking mga mata habang binabagtas ang madilim na daan patungo sa dulo ng aking hacienda. Ilang gabi na akong walang maayos na tulog. Parang sasabog ang aking ulo sa matinding kirot na ayaw gumaling. Hatinggabi na naman, at katulad ng mga nakaraang gabi, muli na namang nagwawala ang aking isip.

Walang epekto ang alak. Walang silbi ang mga babae. Kahit ang ininom kong calming tea kanina ay nagbigay lamang ng panandaliang pagkalma sa aking mga ugat, ngunit hindi pa rin niyan napatay ang ingay sa loob ng aking utak.

I was running on pure adrenaline and rage.

Gusto kong manakit. Gusto kong makapatay ng kahit sino para lang mabawasan ang matinding galit at pagkabagabag na pumapatay sa akin araw-araw.

Pero nang makalapit ako sa nakatagong batis, napatigil ako sa aking paglalakad. A voice was floating through the cold night air. Isang malamyos at napakagandang himig ang umalingawngaw sa buong paligid. Ang boses na iyon ay parang isang malamig na tubig na biglang ibinuhos sa nag-aapoy kong sistema.

"Sa ilalim ng buwan...

Sa agos ng batis na malamig...

Ay may pusong naghihintay...

Sa tawag ng iyong tinig..."

I froze in place. It was as if time suddenly stopped. Ang matinding kirot sa aking sentido ay unt-unting napawi. My racing pulse began to slow down. Ang gulo at ingay na ilang taon nang nagpapakasakit sa aking utak ay biglang napalitan ng isang pambihirang katahimikan.

It was a physical shock to my body. Dahan-dahan akong lumapit sa lilim ng matataas na puno ng acacia. Hinahanap ng aking mga mata kung saan nagmumula ang himig na iyon. At nang masilayan ko ang gitna ng batis, halos malimutan kong huminga.

There she was. A woman was sitting on a rock near the edge of the water under the bright moonlight. Her long, black hair was dripping wet, cascading over her shoulders. Hinihipan ng hangin ang bawat linya ng kanyang kanta habang nakatitig siya sa repleksyon ng buwan sa tubig.

"Sa bawat pagdampi ng hangin...

Sana'y marinig ang aking dalangin...

Ang lunas sa iyong dusa...

Sa balat ko'y matatagpuan..."

My heart hammered against my ribs, hindi dahil sa galit, kundi dahil sa matinding pagkahumaling na biglang sumiklab sa aking dibdib. The song was pulling me closer. It felt like an invisible rope wrapping around my neck, dragging me toward her. Bawat nota ng kanyang boses ay tila nakadisenyo para pasukin ang pinakamalalim na bahagi ng aking kaluluwa.

My body reacted instantly. Naramdaman ko ang mabilis na pag-init ng aking dugo. Ang malamig kong puso na hindi kailanman nakaramdam ng kahit anong emosyon sa ibang babae ay biglang nagwala sa matinding pananabik.

I wanted her. Not just for a quick lay like Patricia or the other women who threw themselves at me. I wanted to claim her entirely. Gusto kong makilala ang bawat anggulo ng kanyang pagkatao. Gusto kong marinig ang kanyang boses habang binabanggit ang pangalan ko sa gitna ng katahimikan ng gabi.

I stepped out into the moonlight.

"Who gave you permission to be here?"

Pilit kong pinanatiling malamig ang aking boses, pero halos kapusin ako ng hininga. My hands were shaking slightly at my side. I had to clench my fists to hide the intense intensity that was taking over my senses.

Nagulat siya at mabilis na pinalibot ang kanyang tuwalya sa kanyang balikat upang balutin ang sarili. "Patawad po. Maliligo lang sana ako sa batis. Hindi ko alam na bawal dito."

Her voice in plain conversation was just as sweet and haunting as her song.

"You were singing."

Tumingala siya sa akin. Her wide, dark eyes were glistening with fear and innocence.

"Kumakanta lang po ako para makapagpahinga ang isip ko."

Lumapit ako lalo sa kanya hanggang sa maramdaman ko ang bahagyang init na nagmumula sa kanyang basang katawan. Naamoy ko ang amoy ng kanyang balat, isang mabangong halimuyak ng mga bulaklak at basang lupa na mas lalong nagpapatakbo ng aking isipan. My mind was screaming to reach out to her.

"Where did you learn that song?" I asked, my voice dropping into a low, raspy whisper.

"Turo po ng lola ko."

Silence fell between us. Nakatitig lang ako sa kanyang nanginginig na mga labi. My chaotic mind was suddenly quiet for the first time in years. This simple, innocent girl managed to do what no doctor, no medicine, and no woman could ever do for me.

She held the cure to my insanity. Nang malaman kong ang pangalan niya ay Maya Fuentes, may bahagyang pamilyar na kurot sa aking isip, pero mabilis iyong natakpan ng matinding emosyon sa aking dibdib. I didn't care about her surname or who her family was. All I cared about was the fact that her voice made my pain disappear.

"Lumabas ka diyan sa tubig," malamig kong utos.

Nang makita ko ang kanyang pag-aalinlangan, isang madilim na ngiti ang lumabas sa aking mga labi.

"Do you think I care? Get out of the water, Maya. Now."

Kagat ang kanyang ibabang labi, dahan-dahan siyang umahon mula sa batis habang mahigpit na nakabalot ang tuwalya sa kanyang katawan. Watching her emerge from the water was absolute torture. Her presence under the moonlight was completely hypnotic. The water dripped continuously from her hair, making her look like a goddess born out of the dark stream.

My breath hitched in my throat. It took every ounce of my self-control not to step forward and grab her right then and there.

Lumapit ako sa kanya hanggang sa tuluyang mawala ang distansya sa pagitan ng aming dalawa.

Inabot ng aking mga daliri ang kanyang baba at pilit siyang iniharap sa akin. My touch on her skin was like electric fire running through my veins.

"You stepped into my territory, Maya," bulong ko habang nakatitig sa kanyang nanginginig na mga labi. "And nothing on this land comes for free."

"Ano pong ibig ninyong sabihin?" mahinang tanong niya, pinalalabas ang kaba sa kanyang boses.

Inilapit ko ang aking mukha sa kanyang tainga. I took a deep breath, inhaling her intoxicating scent.

"Starting tonight, you belong to me."

Ang kanyang boses at ang kanyang presensya ang magiging bagong gamot ko. I will use my power and my wealth to tie her to me. She had no choice. Because I would never let the girl who cured my mind walk away from my hands...