Kabanata 5: The Master’s Discovery

•MAYA’S POV

—

Bumagsak ang matinding katahimikan sa buong paligid nang tuluyang mawala sa malamig na hangin ang huling himig ng aking pag-hum. Ang tanging naririnig na lamang ay ang mahinang agos ng batis at ang mabilis na tibok ng aking sariling dibdib.

I stayed still in the middle of the chest-deep water. Nakatayo pa rin ako sa gitna ng malamig na batis. Ang aking dalawang kamay ay nakalubog sa tubig, habang ang aking basang buhok ay nakalugay sa aking likod at humahabol sa daloy ng agos. Litaw na litaw pa rin ang itaas na bahagi ng aking dibdib at ang makinis kong mga balikat sa ilalim ng maliwanag na sikat ng buwan.

Then, I heard the sound of heavy boots crushing the dry leaves. Mabagal at marahan ang bawat hakbang. Bawat tunog ay nag-iiwan ng matinding pagbabanta sa paligid. Hindi ako agad gumalaw. Nagpanggap akong nagulat at nagulumihanan sa biglang presensya ng isang tao sa gitna ng kadiliman.

Dahan-dahan siyang lumabas mula sa lilim ng matataas na puno ng acacia.

He stepped out into the moonlight.

Napatigil ang aking paghinga nang masilayan ko ang kanyang buong kaanyuan. Sebastian Castellejo looked towering and intimidating. Nakasuot siya ng itim na button-down shirt na nakatupi hanggang siko, at nakabukas ang dalawang itaas na pindat. Magulo ang kanyang maitim na buhok na para bang kanina pa niya iyon hinahawakan sa matinding pagkabagabag. His dark, sharp eyes were glued directly onto my bare body.

"Who gave you permission to be here?"

Malamig ang kanyang boses. Walang kahit anong emosyon. Pero sa ilalim ng malamig niyang tono, narinig ko ang mahinang paghinga na nagpapakita ng kanyang pagkabagabag.

The cold posture was just a facade. Inside, his mind was already in chaos. Yumuko ako nang kaunti upang magpanggap na natatakot. Bahagya kong ginawang paos ang aking boses para magmukhang inosente at walang laban. Hinawi ko ang tubig paitaas patungo sa aking dibdib upang takpan ang aking sarili gamit ang aking dalawang braso, na tila ba isang huling depensa ng isang inosenteng probinsyana.

"Patawad po. Maliligo lang sana ako sa batis. Hindi ko alam na bawal dito."

Stepping closer, he did not take his eyes off me. Every move he made was smooth and calculated. Naaamoy ko ang kanyang mamahaling perfume na may halong amoy ng mamahaling sigarilyo at alak.

Huminto siya sa mismong gilid ng batis, ilang hakbang lamang ang layo mula sa tubig kung saan ako nakatayo. Ang kanyang mataas na kaanyuan ay humahadlang sa liwanag ng buwan, na nagpapadilim sa kanyang mukha.

"You were singing."

Tumingala ako at pilit na itinago ang ngisi sa aking mga labi. I forced my eyes to look wide and frightened, glistening under the moonlight. I let my lips tremble slightly as if the freezing water and his presence were too much for me to handle.

"Kumakanta lang po ako para makapagpahinga ang isip ko."

Lumapit pa siya lalo hanggang sa ilang pulgada na lang ang distansya naming dalawa. Sobrang tangkad niya kumpara sa akin. Ramdam ko ang matinding init na nagmumula sa kanyang katawan. Looking into his eyes, I saw a flicker of something raw and desperate. It was the look of a starving man who suddenly found water in the middle of a desert.

The music worked. He heard it, and his body was already reacting to it.

Ang herbal tea na iniinom niya gabi-gabi ay nagbukas ng kanyang mga nakasarang sistema, at ang aking boses ang humaplos sa matinding ingay sa loob ng kanyang ulo. His pupils were dilated. Bawat paghinga niya ay mabigat at halos hindi maitago ang pananabik na nararamdaman ng kanyang katawan.

"Where did you learn that song?"

Mababa at halos paos ang kanyang boses nang itanong niya iyon. Nakatitig siya sa aking mga labi na para bang doon nakatago ang natatanging sagot sa kanyang maraming taong paghihirap.

"Turo po ng lola ko."

Silence fell between us. Mas lalong naging mabigat ang hangin. Nakatitig lang si Baste sa akin, para bang inaanalisa ang bawat paggalaw ng aking mukha. He was trying to figure out why a simple girl like me could make his racing heart slow down. Why my voice was the only thing that brought quiet to his chaotic mind.

Naramdaman ko ang pagdaloy ng lamig sa aking mga binti, pero ang init ng kanyang mga mata ay tila nakakapaso sa aking balat. Hindi siya nag-aalis ng tingin. Mula sa aking basang mukha, dahan-dahang bumaba ang kanyang tingin sa aking leeg, pababa sa aking mga balikat, at sa mga bahagi ng aking dibdib na sinisikap kong itago gamit ang aking mga basang braso.

He was looking at me like a predator who had just trapped his prey.

Pero sa ilalim ng kanyang matapang at malamig na pagkatao, nakikita ko ang lamat. The ruthless landowner of San Sebastian was completely helpless against the magic of the song.

"Anong pangalan mo?" tanong niya matapos ang mahabang katahimikan.

"Maya po," mahinang sagot ko. "Maya Fuentes."

Bahagyang kumunot ang kanyang noo nang marinig ang aking apelyido. I knew that name was familiar to the Castellejos, but he was too distracted by his own burning desires to connect the dots right now. His mind was too foggy, overwhelmed by the sudden stillness my voice had given him.

"Fuentes..." bulong niya sa kanyang sarili.

Dahan-dahan niyang itinaas ang kanyang kamay. For a second, I thought he was going to reach out and touch my wet shoulder. Pero pinigil niya ang kanyang sarili at ibinaba rin agad ang kanyang braso, ikinuyom ang kanyang palad sa kanyang tabi.

"Lumabas ka diyan sa tubig," malamig niyang utos.

Bahagya akong nagpanggap na nag-alinlangan. Yumakap ako lalo sa aking sarili at tiningnan ang aking mga damit na nakatambak sa ibabaw ng bato sa dalampasigan.

"P-Pero... wala po akong suot sa ilalim, Don Sebastian."

A dark, dangerous smirk suddenly formed on his handsome face. It was the smile of a man who realized he held all the cards in his hands.

"Do you think I care?" His voice dropped an octave, becoming dangerously smooth. "Get out of the water, Maya. Now."

I bit my lower lip, pretending to be utterly embarrassed and defenseless. Dahan-dahan kong inahon ang aking katawan mula sa bato at sinimulang lakarin ang tubig patungo sa dalampasigan. Bawat hakbang ko ay unti-unting naglalabas ng aking katawan mula sa tubig.

First, my wet shoulders and breasts were exposed to the night air. Sumunod ang aking maliit na baywang, ang hubog ng aking balakang, pababa sa aking mahabang mga binti. The water dripped continuously from my body, glistening under the bright moonlight.

I didn't rush. Every step was deliberate, pilit na ipinapakita ang aking pagiging walang-karanasan at pag-aalinlangan.

Nakatayo si Baste sa aking harapan. He didn't blink. He didn't turn his head away. Watched me like a man hypnotized by an irresistible sin. His breath hitched as my fully naked body emerged completely from the stream, standing just a few feet away from him.

The air was so thick with tension that it felt suffocating.

I reached for my towel on top of the rock, wrapping it loosely around my chest to cover myself, though it did very little to hide the shape of my body. Tumingin ako sa kanya gamit ang aking inosenteng mga mata.

"Patawarin niyo po ako... Huwag niyo po akong ipapakulong."

Sebastian stepped forward until he was right in front of me. The heat emanating from his massive body was overwhelming. Naamoy ko nang malinaw ang amoy ng kanyang balat at perfume. He towered over me, his shadow completely swallowing my smaller frame.

Inabot ng kanyang malalaking daliri ang aking chin. He forced me to look up into his dark, storm-filled eyes. His touch on my wet skin was like fire.

"You stepped into my territory, Maya," he whispered, his thumb lightly tracing the outline of my bottom lip. "And nothing on this land comes for free."

Tumingin ako sa kanya, pinalalabas ang panginginig ng aking katawan habang nasa ilalim ng kanyang humahawak na kamay. Akala niya ay siya ang nakahuli sa akin. Akala niya ay siya ang maninila at ako ang inosenteng usá na nahuli sa kanyang bakod. He had no idea that every second of this encounter was orchestrated by me.

"Ano pong ibig ninyong sabihin?" mahinang tanong ko, pinalalabas ang kaba sa aking boses.

Inilapit ni Baste ang kanyang mukha sa aking tainga. His hot breath fanned against my damp neck, sending a real shiver straight down my spine.

"Starting tonight, you belong to me."