ตอนที่ 2 - [ หัวใจดวงใหม่กับบ้านหลังเก่า ]

รุ่งอรุณได้มาถึง แสงแดดอ่อนๆ ลอดเข้าผ่านทางต่างต่างห้องนั่งเล่นของบ้านอย่างอ่อนโยน น้ำชานั่งอยู่บนโซฟา ในมือถือดินสอและสมุดสเก็ตภาพเอาไว้แล้วบรรจงร่างภาพชุดสวมใส่ลงบนสมุดอย่างเป็นมืออาชีพและรวดเร็ว รูปแล้วรูปเล่าที่เธอวาด เธอขีดเขียนมันออกมาอย่างสวยงามไม่ว่าจะเป็นชุดลำลอง ชุดเดรส ชุดออกกำลังกาย หรือชุดในรูปแบบทางการก็ตาม 

ในขณะที่เธอกำลังดำดิ่งอยู่กับการเสก็ตภาพนั้น กลิ่นหอมๆ จากห้องครัวก็ลอยมาแตะจมูกของเธอพร้อมกับเสียงเรียกอันคุ้นเคย

"ชา มากินข้าวเร็ว" เมษเรียกลูกสาวของตนพร้อมกับวางจานอาหารลงบนโต๊ะอย่างช้าๆ และมั่นคง จากนั้นเจ้าตัวก็นั่งลงพร้อมยกแก้วกาแฟขึ้นมาจิบเหมือนเคย ตอนนี้เขาอยู่ในชุดสูทพร้อมไปทำงาน ดวงตาฉายแววเหนื่อยล้าจากการนอนลึกเกินควรของชายวันกลางคนอย่างเด่นชัด

น้ำชาวางสมุดสเก็ตของตัวเองลงแล้วเดินมายังโต๊ะทานอาหาร เมื่อมองอาหารบนโต๊ะเธอก็พบว่าท้ังหมดนั่นคืออาหารที่เธอชอบกินทั้งนั้น 

"โห ป๊าจำได้ด้วยเหรอว่าหนูชอบกินอะไร"

เมษเหลือบมองลูกสาวของตนแว๊บหนึ่งก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาบางๆ 

"ทำไมป๊าจะทำไม่ได้ ดูซะก่อนว่าใครเป็นคนเลี้ยงมา" เมษพูดออกมาอย่างภาคภูมิใจในฐานะ 'พ่อ' คนหนึ่ง 

น้ำชาที่ได้ยินคำตอบนั้น แม้จะร้สึกเจ็บปวดในอกราวกับถูกบีบหัวใจมากแค่ไหนก็ตาม เธอก็ยังคงงยิ้มรับอย่างเป็นธรรมชาติในฐานะลูกสาวที่ดี..

"แหะๆ..นึกว่าจะลืมไปแล้วซะอีก ถึงจะแก่แต่ความจำยังดีนะเนี่ย" 

"เดี๋ยวเถอะ ใครแก่กัน" 

เมื่อเห็นเมษทำหน้าตาไม่ชอบใจแบบปลอมๆ นั่น น้ำชาก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาอีกครั้ง 

"อ่ะ อ่ะ ไม่แซวก็ได้" น้ำชาพูดพร้อมทำมือปัดๆ จากนั้นก็เริ่มทานอาหารเช้าที่เมษทำมาให้ 

กลิ่นหอมของแกงไก่ ผัดบวบ แล้วก็ไข่เจียวฟู ทั้งสามอย่างนี้คือสิ่งที่น้ำชาชอบกินมากที่สุด แม้มันจะดูเยอะแต่เมษก็รู้ดีกว่าตัวของน้ำชาเองเป็นคนที่ค่อนข้างกินจุใช้ได้.. เจ้าตัวนั่งมองลูกสาวของตนพลางนึกถึงวันเก่าๆ วันที่พวกเขาได้กินข้าวกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตากับพ่อ แม่ ลูก

'พลอยต้องภูมิใจมากแน่ที่ได้เห็นน้ำชาในตอนนี้' เมษคิด พร้อมกับยกแกฟาขึ้นจิบอีกครั้ง 

'น้ำชาโตขึ้นมากเลยทีเดียว อีกแป๊ปก็จะได้ออกไปทำงานเหมือนกับผู้ใหญ่เขากันแล้ว..' 

'น้ำชาเรียนเก่งขนาดนี้ ยังไงเวลาไปทำงานก็ต้องราบรื่นอยู่แล้ว แต่..จะมีคนมาแกล้งเพราะเป็นเด็กใหม่หรือเปล่านะ จะเข้ากับเพื่อนที่ทำงานได้ไหม.. จริงสิ แฟนล่ะ? ถ้าสมมุติว่าน้ำชามีแฟน-'

เมษสะดุดกับความคิดของตนเข้าอย่างจังจนเกือบจะสำลักกาแฟ 

ความคิดที่ว่าน้ำชาอาจจะมีแฟนในอนาคตเป็นความคิดที่คนเป็นพ่ออย่างเมษดูจะใจหายมากที่สุดตามประสาคนเป็น..พ่อ 

ยังไงพ่อทุกคนก็ต้องหวงลูกสาวเป็นธรรมดาใช่ไหม ถ้าอนาคตน้ำชามีแฟนแล้วแฟนคนนั้นทำทำให้เธอเสียใจขึ้นมาจะทำยังไง? 

...เมษพยายามสะบัดความคิดนั้นทิ้งไปแล้วกระแอ่มเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยถามคำถามทั่วไปกับลูกสาวของเขา 

"แล้ว..หลังจากนี้จะทำอะไรต่อเหรอ?" 

น้ำชาหยุดตักอาหารเข้าปากครู่หนึ่งเพื่อใช้ความคิดก่อนจะตอบกลับไปอย่างมั่นอกมั่นใจว่า "..อยากทำงานออกแบบค่ะป๊า"

เมษพยักหน้ารับคำตอบ ยังไงซะ ลูกสาวของเขาถึงกับไปเรียนต่อด้านนี้ที่ต่างประเทศเชียว ยังไงนี่ก็เป็นงานที่เธอใฝ่ฝันอยู่แล้ว 

"ยากมันยากอยู่นะ"

"ชาเชื่อว่าชารับไหวค่ะ ที่ต่างประเทศชาเจอมาหมดแล้ว ทั้งความกดดัน ทั้งการแข่งขันที่สูงลิ่ว..ถึงมันจะยาก แต่ชาก็อยากทำ"

"ป๊าเชื่อว่าชาทำได้..แค่อยากบอกว่าถ้าวันไหนไม่ไหวหรือว่าเหนื่อย ก็อยากให้รู้ว่าชากลับมาพักที่บ้านได้เสมอนะ"

คำพูดของเมษนั้นราวกับเป็นคำอวยพรที่อบอุ่นราวกับแสงอาทิตย์ยามเช้าที่ส่งตรงเข้าถึงใจของน้ำชาได้ไม่ยากเย็นนัก แววตาอันอบอุ่นที่ส่งให้ลูกสาวของเขามันเต็มไปด้วยความรักและห่วงใยตามประสาของคนเป็น 'พ่อ' ไม่มีที่ติ.. เขาเอื้อมมือไปลูบศีษะของน้ำชาไปมาอย่างเบามือก่อนจะถอนออกแล้วลุกขึ้นยืน 

"เดี๋ยวป๊าไปทำงานแ้วนะ อยู่เฝ้าบ้านล่ะ แต่ถ้าจะออกไปไหนก็อย่าลืมล็อคบ้านนะ" เมษกล่าวพลางสวมเสื้อสูทตัวนอกไปด้วย 

"ค..ค่ะป๊า!" 

น้ำชามองแผ่นหลังของเมษเดินขึ้นรถแล้วขับออกไป เมื่อเห็นว่ารถของเขาเริ่มลายลับตาไปแล้วเธอก็ถอนหายใจออกมาอย่างกับนักว่ายน้ำที่กลั้นหายใจมานานแสนนาน....

- - - - - -

วันนี้เมษมาถึงบริษัทเร็วกว่าที่เคย เข้าเดินขึ้นลิฟต์ตัวเดิมเดินผ่านทางเดินยาวที่เดิม เมื่อประตูลิฟต์เปิดออก เขาก็ทักทายกับเพื่อนร่วมงานคนเดิมๆ ก่อนจะมุ่งหน้าเดินไปยังโต๊ะที่ออฟฟิศของตนเองอย่างคุ้นชิน เมษวางกระเป๋าเป้ของเขาไว้ข้างโต๊ะแล้วเริ่มเคลียร์งานภายในวันนี้ให้เสร็จ 

น่าแปลกที่วันนี้ตัวเขานั้นหัวโล่งกว่าปกติ ทั้งๆ ที่ช่วงก่อนหน้านี้เขายังดูเพื่อนร่วมงานแซวว่าเขาเหมือนกับซอมบี้เดินได้อยู่แท้ๆ 

หลังจากทำงานไปได้สักพักก็มาถึงเวลาพักเที่ยงหลังจากที่ส่งอีเมลล์หาลูกค้าคนสุดท้ายและคุยงานกับหัวหน้าแผนกอื่นจนเสร็จแล้ว ก็ได้เวลาที่เขาจะลุกออกมาจากเก้าอี้เพื่อหาอะไรมากินลงท้องสักที ซึ่งพอเขาออกมาหาอะไรทานที่โซนอาหารของบริษัทปุ๊ป เพื่อนสาวของเขาที่ชื่อว่าแนน และเพื่อนชายอีกคนที่อยู่คนละแผนกอย่างฐา ก็ได้เข้ามาล้อมเจ้าตัวเอาไว้ทันที.. 

"ว่าไงเพื่อนเมษ หืมม ได้ข่าวว่าช่วงนี้อารมณ์ดีเป็นพิเศษเหรอ" ไม่ทันไรฐาก็โอบคอของเมษไปเรียบร้อย 

"อารมณ์ดีอไร ก็ทำตัวเหมือนเดิมทุกวันเนี่ย เคลียร์บัญชีกับเรื่องภาษีจนหัวหมุนแล้ว" เมษตอบกลับอย่างไม่สบอารมณ์ แต่ถึงอย่างนั้นก็ปล่อยให้อีกฝ่ายโอบคอของเขาต่ออย่างคุ้นชิน

"จริงเปล่าา เห็นว่ามันนี้เดินเข้าออฟฟิศมานี่ยิ้มใหญ่เลยนะ" แนนเสริมแล้วดันไหล่เมษไปที

เมษรู้สึกหัวจะปวดกับเพื่อนร่วมงานของเขาทั้งสองจริงๆ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็รู้ดีกว่าพวกเขาคือเพื่อนที่คอยให้กำลังเมษในวันที่เสียพลอยไป..

"เห้ย เงียบๆแบบนี้หรือว่า..." ฐาทำหน้าเหมือนว่ากำลังคิดอยู่ จากนั้นก็ชี้มาที่เมษพร้อมกับคำตอบ "ถูกหวย?"

"ไม่ถูกสักเบอร์ เอาอะไรมาถูก สองตัวท้ายยังไม่ถูกเลยเนี่ย"

"หรือว่า หรือว่า... ใช่แน่ๆ ทรงนี้มีอย่างเดียว" แนนทำท่าเหมือนคนที่มั่นใจในอะไรสักอย่างแบบมากๆ จนเมษเห็นแล้วก็รู้สึกท้อ

"เมษ หรือว่า..พี่จะมีหวานใจคนใหม่แล้ว?" 

คำพูดของแนนแทบจะทำให้เขาสำลำอาหารที่เพิ่งกินเข้าไปออกมาแทบจะทันที เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเพื่อนสาวของเขาจะคิดว่าตนจะมีใครอื่นนอกจากพลอย

"มีที่ไหนกัน ไม่มี!"

"เพื่อนเมษปฎิเสธซะเร็วเลยนะ" 

"ถึงจะบอกว่าไม่มี..แล้วพี่จะหน้าแดงทำไมหืออ?"

เมื่อได้ยินดังนั้นเมษก็ปัดมือของฐาและดันแนนออกแล้วบังใบหน้าของตนเองนิดหน่อย

"ไม่ได้หน้าแดง มองผิดแล้ว!" เมษหายใจเข้าและออกลึกๆ จากนั้นก็เริ่มอธิบายให้เพื่อนทั้งสอง

"เฮ้อ..ลูกสาวฉันเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ เมื่อวานก็เพิ่งพาไปฉลองเรียนจบกันมา" เมษอธิบายด้วยน้ำเสียงที่ภาคภูมิใจ

เมื่อทั้งสองได้ยินดังนั้นก็ถึงกับร้อง 'อ๋ออ' แล้วพยักหน้าเข้าใจในทันที 

"อ้ออ น้องน้ำชาใช่ไหม ฉันจำได้! ตอนนั้นยังสูงเท่านี้อยู่เลย" แนนทำมือเหมือนวัดส่วนสูง "เด็กสมัยี้โตวัยกันจริงๆ เลยเนอะ"

"ก็ว่าทำไมแกอารมณ์ดีแปลกๆ แหม่ ฉลองกันสนุกเลยสิพ่อลูก"

เมษหัวเราะแหยะๆ ให้ทั้งสองคน จากนั้นพวกเขาก็คุยอะไรกันต่อเล็กน้อยเกี่ยวกับงานและชีวิตประจำวันตามประสาเพื่อนร่วมงาน ก่อนที่ทั้งสามคนจะกลับไปทำงานกันต่อในช่วงบ่าย 

ในไม่ช้าท้องฟ้าก็แปรเปลี่ยนเป็นสีอำพันอีกครั้ง เมษเก็บข้าวเก็บของเตรียมตัวจะกลับบ้านเหมือนทุกที แต่ครั้งนี้เขารู้ว่าบ้านของเขานั้นจะไม่เงียบเหงาอีกต่อไปแล้ว เพราะเขารู้ว่าวันนี้ เมื่อกลับไปจะเจอคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเขารอเขาอยู่ที่นั่นแน่นอน

ในขณะที่เมษกำลังจะออกจากบริษัทนั้น เขาก็ได้เดินสวนกับแนนโดยบังเอิญ "พี่เมษ เมื่อตอนเที่ยงหนูแซวเล่น อย่าถือสานะ.." 

เมษยิ้มออกมาเล็กน้อยให้กับแนน "ช่างเถอะ ไม่ได้คิดอะไร" 

"ฮิฮิ ดีละ นึกว่าพี่จะโกรธซะแล้ว" แนนยิ้มให้ก่อนจะโบกมือลาเมษ และเดินออกจากบริษัทเพื่อกลับบ้านเช่นกัน 

'แฟน...เหรอ..?' เมษนึกถึงช่วงตอนเที่ยงที่โดนแซว น่าแปลกที่เขากลับไม่ได้รู้สึกต่อต้านต่อคำนั้นขนาดนั้น แถมยัง..มีความรู้สึกแปลกๆ ในอกที่วูบขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัวนี่อีก ทำไมหัวใจของเขาถึงสั่นไหวขึ้นมา แล้วทำไมเขาถึงได้หน้าแดงเมื่อได้ยินคำนั้นกัน ..?

เมษสะบัดความคิดเหล่านั้นออกไปจากหัวแล้วตรงดิ่งไปยังรถส่วนตัวเพื่อขับกลับบ้าน 

'บางทีคงจะอยู่คนเดียวมานานเกินไปแล้ว..' 

TBC.