All Chapters of Sweetest lies สัญญารักลวงตา: Chapter 1 - Chapter 10

บ่ายวันหนึ่ง ณ ตึกสูงตระง่านใจกลางเมืองกรุงเทพฯ แสงอาทิตย์อ่อนๆสาดส่องเข้ามายังออฟฟิศอย่างนุ่มนวลเหมือนเป็นการบอกใบ้ว่าตอนนี้เป็นเวลาที่หัวหน้าแผนกอย่าง 'เมษ' ต้องลุกไปประชุมงานอีกรอบได้แล้ว ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทำให้เขาเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสารใบสุดท้ายที่กำลังเซ็นอยู่ทันที "เข้ามาได้เลย" เลขาของเขาเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับเอกสารและตารางงานในมือ พร้อมดันแว่นของเธอขึ้นเล็กน้อย กระนั้นในมือของเธอก็ไม่ได้มีแค่เอกสารเพียงอย่างเดียว แต่กลับมีกล้องสี่เหลี่ยมใบเล็กๆที่ถูกห่อไว้อย่างสวยงามพร้อมริบบิ้นสีชมพูมากับเธอด้วย "คุณเมษคะ นี่เป็นรายงานการประชุมรอบถัดไปค่ะ อ่ะ แล้วก็นี่ค่ะ" เลขาของเขาวางกล่องสี่เหลี่ยมใบนั้นลงบนโต๊ะของเขา เมษหยิบขึ้นมาดูแล้วก็อดที่จะเอ่ยถามขึ้นไม่ได้ "อันนี้ใครฝากมาเหรอครับ?" เมษหมุนกล่องเล่นไปมาระหว่างดูไปด้วย มันคือกล่องเค้กที่ถูกห่อมาอย่างน่ารักจริงๆ "ฮิฮิ แฟนคุณฝากมาให้น่ะค่ะ วันนี้เขามาเยี่ยม แต่พอรู้ว่าคุณมีประชุมรอบบ่ายเธอก็ฝากให้ฉันเอามาให้" "พลอยมาเหรอ? โธ่ แล้วทำไมไม่บอกผมให้เร็วกว่านี้เล่า ผมจะได้ไปทักทายเธอสักหน่อย" เมษวางกล่องลงพร้อมทำหน

รุ่งอรุณได้มาถึง แสงแดดอ่อนๆ ลอดเข้าผ่านทางต่างต่างห้องนั่งเล่นของบ้านอย่างอ่อนโยน น้ำชานั่งอยู่บนโซฟา ในมือถือดินสอและสมุดสเก็ตภาพเอาไว้แล้วบรรจงร่างภาพชุดสวมใส่ลงบนสมุดอย่างเป็นมืออาชีพและรวดเร็ว รูปแล้วรูปเล่าที่เธอวาด เธอขีดเขียนมันออกมาอย่างสวยงามไม่ว่าจะเป็นชุดลำลอง ชุดเดรส ชุดออกกำลังกาย หรือชุดในรูปแบบทางการก็ตาม ในขณะที่เธอกำลังดำดิ่งอยู่กับการเสก็ตภาพนั้น กลิ่นหอมๆ จากห้องครัวก็ลอยมาแตะจมูกของเธอพร้อมกับเสียงเรียกอันคุ้นเคย"ชา มากินข้าวเร็ว" เมษเรียกลูกสาวของตนพร้อมกับวางจานอาหารลงบนโต๊ะอย่างช้าๆ และมั่นคง จากนั้นเจ้าตัวก็นั่งลงพร้อมยกแก้วกาแฟขึ้นมาจิบเหมือนเคย ตอนนี้เขาอยู่ในชุดสูทพร้อมไปทำงาน ดวงตาฉายแววเหนื่อยล้าจากการนอนลึกเกินควรของชายวันกลางคนอย่างเด่นชัดน้ำชาวางสมุดสเก็ตของตัวเองลงแล้วเดินมายังโต๊ะทานอาหาร เมื่อมองอาหารบนโต๊ะเธอก็พบว่าท้ังหมดนั่นคืออาหารที่เธอชอบกินทั้งนั้น "โห ป๊าจำได้ด้วยเหรอว่าหนูชอบกินอะไร"เมษเหลือบมองลูกสาวของตนแว๊บหนึ่งก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาบางๆ "ทำไมป๊าจะทำไม่ได้ ดูซะก่อนว่าใครเป็นคนเลี้ยงมา" เมษพูดออกมาอย่างภาคภูมิใจในฐานะ 'พ่อ' คนหนึ่ง น้

หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป"ไปก่อนนะคะป๊า" น้ำชาบอกลาพ่อของตนก่อนออกเดินทางไปทำงานแต่เช้า เมษมองลูกสาวของตนวิ่งออกไปอย่างเร่งรีบโดยที่ลืมทานอาหารเช้าที่เขาเตรียมไว้ให้ซะอย่างนั้น"ชา! แล้วกับข้าว-" แน่นอนว่าคำพูดของเขานั้นช้ากว่าลูกสาวเขานัก เพราะตอนนี้ชาได้หายลับไปจากสายตาของเมษเรียบร้อยแล้วเสียงประตูรั้วที่ปิดสนิททิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่ค่อยๆ แผ่ซ่านไปทั่วห้องครัว เมษมองตามแผ่นหลังของลูกสาวที่ลับหายไปอย่างรวดเร็วจนแทบจะจับความรู้สึกไม่ทัน เขาก้มลงมองแซนด์วิชแฮมชีสและกาแฟร้อนที่เตรียมไว้ให้บนโต๊ะ ควันสีจางยังคงลอยอ้อยอิ่งอยู่เหนือแก้ว แต่มันกลับดูอ้างว้างอย่างบอกไม่ถูกเมื่อเจ้าของของมันไม่ได้แตะต้องแม้แต่น้อยมือหนาเลื่อนจานอาหารเข้าไปไว้ตรงกลางโต๊ะอย่างเชื่องช้า ความร้อนจากถ้วยกาแฟที่เขาเตรียมไว้ยังคงแผ่กระจายออกมาจางๆ สัมผัสถึงความตั้งใจที่ถูกละเลย เมษถอนหายใจออกมาเบาๆ พลางดึงเก้าอี้นั่งลงในตำแหน่งประจำของเขาที่ซึ่งตอนนี้ไม่มีใครนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเหมือนเคย"รีบขนาดนั้นเลยเหรอ…" เขาพึมพำกับตัวเอง เสียงนาฬิกาแขวนผนังส่งเสียง กริ๊ก กริ๊ก เป็นจังหวะตอกย้ำความเงียบที่ปกคลุมบ้านหลังนี้หนึ่

"ชา รอบนี้เธอลองเป็นหัวดูดีไหม?""ค คะ!?" เสียงอื้ออึงรอบข้างในออฟฟิศ Rose & Design ดูเหมือนจะดับวูบลงในพริบตาเมื่อคำพูดของวศินจบลง น้ำชายืนนิ่งค้างเหมือนถูกสาป ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อหูตัวเอง เธอรู้สึกเหมือนโลกกำลังหมุนเคว้งด้วยแรงเหวี่ยงของโอกาสที่ถาโถมเข้ามาแบบไม่ทันตั้งตัวจนต้องยกมือขึ้นทาบอกเพื่อพยายามสงบอาการสั่นเทาที่กำลังลามไปทั่วร่าง"ช- ชาเนี่ยนะคะที่จะได้คุมดีไซน์รอบนี้?" น้ำชาพึมพำซ้ำคำอีกครั้ง เสียงของเธอสั่นพร่าด้วยความตื่นเต้นผสมความหวาดหวั่นที่ยังไม่อาจสลัดทิ้งได้"แต่ชาเพิ่งเข้ามาทำงานได้แค่-""ฮะ ฮะ! แค่จะได้เป็นคนคุมดีไซน์รอบนี้ถึงกับต้องหยิกแก้มตัวเองเลยเหรอชา" คิมที่ยืนอยู่ข้าง ๆ หัวเราะเบา ๆ ในลำคออย่างเอ็นดู เขาขยับเข้ามาใกล้พลางใช้ข้อศอกดันแขนของเธออย่างหยอกล้อ "เชื่อมั่นในตัวเองหน่อยสิ ฝีมือระดับเธอ ถ้าไม่ใช่ตอนนี้แล้วจะเริ่มตอนไหนล่ะจริงไหม?" น้ำชาหันไปมองคิม แววตาของเพื่อนร่วมงานหนุ่มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและแรงสนับสนุนทำให้เธอรู้สึกเหมือนมีที่ยึดเหนี่ยวท่ามกลางพายุแห่งความกดดัน "ขอบใจนะคิม.. แต่ฉันก็ยังแอบกลัวอยู่นิดหน่อยอยู่ดี""ไม่ต้

ท่ามกลางความเงียบสงบที่ดูจะเปราะบางกว่าทุกวัน ท้องฟ้ายามค่ำคืนภายนอกเริ่มถูกปกคลุมด้วยกลุ่มเมฆฝนสีเทาหม่น เสียงฟ้าร้องครวญครางแผ่วเบามาจากที่ไกลๆ ลมเย็นที่พัดลอดผ่านช่องหน้าต่างเข้ามาทำให้น้ำชาที่ยังคงนั่งตรวจทานแบบงานอยู่ที่โต๊ะทานข้าวต้องกระชับเสื้อคลุมไหล่ไว้แน่น กลิ่นหอมของกาแฟที่เริ่มเย็นชืดคละคลุ้งอยู่ในอากาศ ผสมกับกลิ่นฝนที่กำลังจะตกลงมาในไม่ช้าเมษนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม สายตาของเขาจ้องมองหนังสือในมือ แต่ทว่าหัวใจของเขากลับไม่ได้จดจ่ออยู่กับตัวอักษรเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย ทุกครั้งที่น้ำชาขยับตัว หรือทุกครั้งที่เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ของเธอดังขึ้น ความรู้สึกที่เหมือนมีเข็มแหลม ๆ ทิ่มแทงกลางอกก็พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที"งานยังไม่เสร็จอีกเหรอชา ดึกมากแล้วนะ" เมษเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังอธิบายไม่ได้ว่ามันคือความห่วงใยหรือความหึงหวงที่กำลังพยายามสะกดกลั้นไว้"อีกนิดเดียวค่ะป๊า… ชาอยากส่งไฟล์สรุปให้คิมก่อนนอน พรุ่งนี้เขาต้องเอาไปเสนอทีมงานฝ่ายผลิตน่ะค่ะ" น้ำชาตอบโดยไม่ได้เงยหน้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ นิ้วเรียวยังคงกดคีย์บอร์ดรัวๆ อย่าง