ตอนที่ 1 - [นกบินกลับรัง]

กลิ่นของกาแฟอ่อนๆ ลอยมาตามสายลมพร้อมกับเสียงของนกกระจิบร้อง จิ๊บ จิ๊บ อยู่นอกหน้าต่างอย่างไพเราะ แสงอาทิตย์ยามเช้าได้สาดส่องเข้ามาตกกระทบผมสีดำเงาของชายวัยกลางคนอย่างเมษที่นั่งพิมพ์งานของเขาอยู่ในห้องทำงานส่วนตัว เจ้าตัวยกแก้วกาแฟขึ้นมาจิบไปหนึ่งอึกขณะที่สายตายังคงมองหน้าจอไม่ห่าง ขณะนั้นเองเสียงมือถือของเขาก็มีเสียงแจ้งเตือนดังขึ้น มันคือข้อความของลูกสาวของเขาที่ส่งข้อความมานั่นเอง 

"ป๊าดูนี่" ลูกสาวของเขาทักมาหาด้วยข้อความง่ายๆ จากนั้นก็ส่งรูปชุดเดรสชุดหนึ่งมาให้เขาได้ดู ถ้าเดาไม่ผิด ชุดนี้คงเป็นชุดที่เธอได้ออกแบบเองเป็นแน่ ยังไงซะน้ำชาก็ไปเรียนต่อด้านดีไซน์เนอร์นี่นา 

"สวยไหมม หนูออกแบบเอง วันนี้จะมีนางแบบใส่ชุดของหนูเดินแบบด้วยแหละ"

เมษอมยิ้มให้กับข้อความนั้นก่อนจะหยิบแว่นมาสวมเพื่อพิมพ์อบกลับอย่างช้าๆ 

"สวยมาก คนที่ได้ใส่ชุดที่หนูออกแบบต้องดีใจมากแน่ :D"

"ถ้าแม่ยังอยู่ แม่ต้องไปนั่งดูโชว์เดินแบบของหนูอยู่แถวหน้าสุดแล้วก็ยกมือมือายรูปไม่หยุดแน่"

น้ำชามองข้อความที่ 'ป๊า' ตอบกลับมาแล้วพยายามพิมพ์ข้อความตอบกลับ แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็พิมพ์แล้วลบอยู่อย่างนั้นประมาณสามรอบได้ราวกับจมอยู่ในห้วงความคิด จนสุดท้ายเธอก็เลือกพิมพ์ในสิ่งที่เธอต้องการบอกเป็นอย่างแรกไปก่อน

"ป๊า..เดือนหน้าหนูจะกลับบ้านแล้วนะ"

ข้อความของน้ำชาถูกพิมพ์ส่งไปอย่างเรียบง่าย 

บ้าน .. สถานที่ที่ทำให้เมษหวนนึกถึงเรื่องราวในอดีตอันหอมหวาน ภาพของตัวเขาแล้วก็พลอยกับน้ำชานั่งทานข้าวด้วยกันอย่างอบอุ่นลอยกลับเข้ามาในห้วงความคิดของเขาราวกับสายลมในฤดูร้อน มันช่างเจิดจ้า แต่ก็แผดเผาในเวลาเดียวกัน 

"จะกลับแล้วเหรอ? งั้นเดี๋ยวป๊าจะไปรอรับที่สนามบินนะ"

จุดสามจุดปรากฎขึ้นบนแป้นข้อความฝั่งของน้ำชาสามถึงสี่ครั้งก่อนเจ้าตัวจะพิมพ์ตอบกลับมาด้วยข้อความสั้นๆ 

"ค่ะ"

เมษมองหน้าจอมือถือด้วยหัวใจที่เริ่มรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาเล็กน้อย กลิ่นกาแฟอันหอนกรุ่นยังคงลอยอยู่ในอากาศ และเสียงร้องของเหล่านกน้อยก็ยังคงบรรเลงเพลงอันไพเราะอยู่ด้านนอกอย่างไร้เดียงสา เมษมองออกไแนแกหน้าต่างพลางยกกาแฟขึ้นมาจิบอีกครั้ง 

'ดูท่าว่าบ้านจะกลับมาครึกครื้นอีกคร้งแล้วสินะ' 

อีกหนึ่งเดือนเท่านั้น.. ที่เมษจะได้เจอกับลูกสาวที่ไม่ได้เจอมานาน อีกแค่หนึ่งเดือนที่หัวใจของเขาจะกลับมาเต้นเป็นจังหวะที่อบอุ่นเหมือนเคย

หนึ่งเดือนผ่านไป ไวเหมือนโกหก รู้ตัวอีกทีเมษก็บึ่งรถมายังสนามบินเพื่อรอรับลูกสาวของเขาแต่เช้ามืดเสียแล้ว เมื่อเปิดมือถือขึ้นมาดูอีกครั้งก็เจอลูกสาวส่งข้อความบ่นมานิดหน่อยว่าตนนั้นมาเร็วเกินไป เพราะตอนนี้เธอยังไม่ตื่นนอนด้วยซ้ำ เมษมองรูปที่เธอส่งมาแก้เหงาไปพลางๆแล้วหัวเราะออกมาเล็กน้อย ลูกสาวของเขายังคงเป็นคนที่กระตือรือรั้นเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนไปเลยตลอดหลายปีที่ผ่านมาตั้งแต่เธอได้ไปเรียนที่ต่างประเทศ 

'น้ำชาจะเหงาไหมนะ' 

'จะโดนแกล้งหรือเปล่า'

 'ได้นอนหลับตรงเวลาบ้างไหม'

คำถามเหล่านี้วนเวียนอยู่ภายในใจเมษตลอดเวลาที่เขาเฝ้ารอลูกสาวของเขาในสนามบินที่แอร์เย็นเฉียบแห่งนี้...

เมษนั่งลงบนเก้าอี้เย็นเฉียบในโถงผู้โดยสารขาเข้า สายตาอันเฉียบคมของเขายังคงจดจ้องไปที่ประตูทางออกสลับกับนาฬิกาข้อมือทุกครั้งที่ประตูอัตโนมัติเปิดออกพร้อมกับกลุ่มผู้โดยสารที่ทยอยเดินลากกระเป๋าออกมา หัวใจของเขาก็จะกระตุกวูบไปหนึ่งจังหวะเสมอ

เขาพยายามจินตนาการถึงน้ำชาในวัยยี่สิบต้นๆ จากรูปถ่ายในโทรศัพท์ที่เธอส่งมาให้ดูเป็นระยะ ตลอดสี่ปีที่ผ่านมา มีเพียงวิดีโอคอลสั้นๆ และภาพนิ่งไม่กี่ใบที่เป็นเครื่องยืนยันการเติบโตของเธอ เมษรู้ดีว่าเวลาสี่ปีสำหรับเด็กวัยรุ่นนั้นยาวนานพอจะเปลี่ยนคนคนหนึ่งไปได้มาก แต่น้ำชาในความคิดของเขา ก็ยังคงเป็นเด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่เคยร้องไห้กอดเข่าตอนหกล้ม หรือเด็กสาวที่เดินมาเกาะแขนอ้อนขอไปเรียนต่อต่างประเทศอยู่ดี

‘ถ้าพลอยยังอยู่… วันนี้พลอยคงจะเตรียมของโปรดไว้เต็มโต๊ะแน่ๆ’ เมษคิดในใจพร้อมกับรอยยิ้มจางๆ ความเหงาที่แฝงอยู่ในความคิดนั้นถูกกลบด้วยความตื่นเต้นที่จะได้เจอคนสำคัญเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ในชีวิต

เสียงประกาศเที่ยวบินดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับกลุ่มฝูงชนที่เริ่มหนาตา ทันใดนั้น สายตาของเมษก็ไปสะดุดเข้ากับร่างโปร่งบางของหญิงสาวคนหนึ่งที่เดินออกมาจากฝูงชน เธอสวมเสื้อโค้ทสีครีมที่ดูเรียบหรูสตัดกับผมสีดำยาวที่ผลัดปลิวไปตามลมแอร์จากประตูขาเข้า ใบหน้าของเธอถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางบางเบาที่เน้นดวงตากลมโตให้ดูเป็นผู้ใหญ่มากขึ้นกว่าเดิม

เมษถึงกับลืมหายใจไปชั่วขณะ เขาจำเค้าโครงหน้าของเธอได้แม่นยำ แต่นี่ไม่ใช่ "เด็กน้อย" ของเขาอีกต่อไปแล้ว

“ป๊า!”

เสียงใสๆ ที่คุ้นหูร้องเรียกมาแต่ไกล น้ำชาทิ้งที่ลากกระเป๋าแล้ววิ่งตรงมาหาเขาด้วยความเร็ว เมษรีบลุกขึ้นยืนเก้ๆ กังๆ ก่อนที่ร่างนุ่มนิ่มจะกระโถมเข้ากอดเขาเต็มรัก กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่ไม่ใช่กลิ่นแป้งเด็กแบบที่เขาเคยชินลอยมาเตะจมูก มันเป็นกลิ่นดอกไม้เมืองหนาวที่ให้ความรู้สึกเย้ายวนและเป็นผู้ใหญ่จนเมษเผลอชะงักไปครู่หนึ่ง

“คิดถึงที่สุดเลยค่ะป๊า!” เธอซุกหน้าลงกับไหล่หนาของเขาและกอดเขาแน่นเสียจนเมษรู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวของเธอ

“ป๊าก็คิดถึงชา… โตขึ้นเยอะเลยนะเรา” เมษค่อยๆ ยกมือขึ้นลูบหัวเธออย่างเบามือเหมือนที่เคยทำ 

“ป๊าดูแก่ลงหรือเปล่าเนี่ย งานหนักเหรอคะ? เดี๋ยวกลับไปชาจะนวดให้เอง!” เธอหัวเราะร่วนพลางใช้นิ้วเรียวสวยแตะที่หางตาของเขาเบาๆ

“ไม่ได้แก่นะ แค่พักผ่อนน้อยไปหน่อย” เมษแก้ตัวพลางรีบคว้าหูหิ้วกระเป๋าเดินทางของเธอมาถือไว้เอง 

"ว่าแต่หนูเถอะ ไม่เจอกันตั้งหลายปีก็มาทักว่าป๊าแก่แล้วเหรอ? กะว่าจะเลี้ยงชาบูฉลองที่เรียนจบสักหน่อย ตอนนี้ไม่เลี้ยงแล้วดีกว่า" 

"เดี๋ยวสิป๊า! อ่ะ อ่ะ ไม่แก่ก็ไม่แก่ ทีนี้เลี้ยงชาบูได้หรือยัง?" น้ำชามองเมษที่กำลังแสร้งทำเป็น 'งอน' ตามประสาคนวัยกลางคนที่ทนคำว่าแก่ไม่ได้

"หึ เห็นแก่ว่าวันนี้เป็นวันพิเศษ ป๊ายอมก็ได้ ป่ะ รถจอดอยู่ตรงลานจอดใกล้ๆนี่เอง"

"เย่! ป๊าใจดีที่สุดเลย"

รถยนต์คันหรูของเมษเคลื่อนตัวไปตามท้องถนนยามค่ำคืน จุดหมายคือร้านชาบูเจ้าประจำที่น้ำชาเคยรบเร้าให้เขาพามาบ่อยๆ สมัยมัธยม ภายในร้านที่เต็มไปด้วยผู้คนและความวุ่นวาย เมษเลือกที่นั่งในมุมที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัวหน่อย เพื่อที่จะได้ถือโอกาศนี้คุยกับน้ำชาได้สะดวกและเป็นส่วนตัวมากขึ้น เขานั่งมองเด็กสาวตรงหน้าที่กำลังคีบเนื้อลวกในหม้ออย่างขะมักเขม้นด้วยแววตาเอ็นดู

"มาถึงก็จัดซะชุดใหญ่เลยนะ ที่ต่างประเทศไม่มีร้านชาบูให้กินแบบน้หรือไงหือ" เมษเอ่ยพลางคีบผักกาดขาวใส่ถ้วยให้เธอ

"ที่โน่นก็มีค่ะป๊า แต่วัตถุดิบมันต่างกันนี่นา แถมที่นู่นก็ไม่มีเมนูพิเศษเหมือนที่ไทยด้วย" น้ำชาเงยหน้าขึ้นยิ้มกว้างจนตาปิดขณะที่เคี้ยวเนื้อตุ้ยๆ

"ป๊าก็กินบ้างสิ เอาแต่ตักให้ชาจนถ้วยตัวเองว่างหมดแล้ว" ไม่พูดเปล่า น้ำชาคีบเนื้อวัวนุ่มๆ ที่สุกกำลังดีมาจ่อที่ปากของเขา เมษชะงักไปครู่หนึ่งด้วยความไม่ชิน เพราะปกติเขาจะเป็นฝ่ายดูแลเธอฝ่ายเดียว แต่พอมองเห็นแววตาคาดหวังของลูกสาว เขาจึงยอมอ้าปากรับเนื้อชิ้นนั้นมาแต่โดยดี

"อร่อยไหมคะ?" 

"อืม... อร่อย" เมษตอบสั้นๆ แต่สิ่งที่เขารู้สึกจริงๆ คือความอุ่นวาบที่เกิดขึ้นในอก เขาคิดเพียงว่าน้ำชาช่างกตัญญูและรู้จักดูแลเขามากขึ้นตามวัย ความภูมิใจในฐานะ 'พ่อ' ที่ส่งลูกไปเรียนจนเติบโตมาได้อย่างดีเยี่ยมมันเอ่อล้นจนเขาเผลอยิ้มออกมาไม่หยุดตลอดมื้ออาหาร

หลังจากอิ่มท้อง เมษก็ทำหน้าที่ขับรถพาน้ำชากลับบ้าน แสงไฟข้างทางที่สาดเข้ามาในรถเป็นระยะทำให้เขาแอบเหลือบมองเสี้ยวหน้าของคนข้างๆ เป็นพักๆ น้ำชาดูเพลียจากการเดินทาง เธอเอนหลังพิงเบาะแล้วมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย

"เหนื่อยเหรอชา? ถ้าไม่ไหวหลับไปก่อนก็ได้นะ เดี๋ยวถึงบ้านป๊าปลุก" 

"นิดหน่อยค่ะป๊า... แต่ชาอยากมองถนนเมืองไทยให้เต็มตามากกว่า ชาไม่ได้เห็นบรรยากาศแบบนี้มาตั้งหลายปี"

มือเรียวเล็กของน้ำชาเอื้อมไปกดเปิดวิทยุเบาๆ เพลงสากลแนวหม่นๆ ดังขึ้นคลอไปกับเสียงเครื่องยนต์ เมษรู้สึกว่าบรรยากาศในรถคืนนี้มันแปลกไปกว่าทุกครั้ง ปกติน้ำชาจะพูดเจื้อยแจ้วเล่าเรื่องนั้นเรื่องนี้จนเขาปวดหัว แต่คืนนี้เธอกลับนิ่งสงบ และแววตาที่เธอมองท้องถนนนั้นดูโตเป็นผู้ใหญ่เกินกว่าที่เขาจะคาดเดาความหมายได้

‘น้ำชาโตเป็นสาวแล้วจริงๆ สินะ’ เมษคิดในใจลึกๆ ความรู้สึก ‘ห่วง’ เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความ ‘หวง’ โดยที่เขาไม่รู้ตัว เขาเริ่มจินตนาการว่าหากวันหนึ่งมีชายหนุ่มมานั่งตรงนี้แทนเขา มาทำหน้าที่ขับรถรับส่งเธอแบบนี้.. หัวใจของเขาคงจะวูบโหวงไม่น้อย

เขากระชับพวงมาลัยแน่นขึ้นเล็กน้อย ท่องบอกตัวเองว่าเป็นเรื่องปกติที่คนเป็นพ่อจะหวงลูกสาวคนเดียว... ใช่ มันต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว

เมื่อรถเลี้ยวเข้าจอดที่โรงรถหน้าบ้านที่แสนคุ้นเคย เมษลงไปเปิดประตูให้น้ำชาพร้อมกับช่วยถือกระเป๋าถือใบเล็กของเธอให้ด้วย ทั้งคู่เดินเคียงกันเข้าบ้านท่ามกลางความเงียบของราตรี

"ฝันดีนะป๊า หนูไปอาบน้ำนอนก่อนนะ" น้ำชาหยุดเดินที่หน้าประตูห้องนอนของเธอ ก่อนจะหันมาส่งยิ้มบางๆ ให้เขา 

"ฝันดีเหมือนกัน พักผ่อนเยอะๆ นะ คงจะเหนื่อยมาทั้งวันแล้วสิ" เมษยกมือขึ้นลูบหัวเธอเบาๆ หนึ่งครั้งด้วยความเคยชิน ก่อนจะเดินแยกไปยังห้องนอนของตัวเองที่อยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างเงียบงัน 

ทันทีที่บานประตูห้องนอนปิดลง น้ำชาพิงหลังเข้ากับแผ่นไม้หนาแล้วปล่อยลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ความเข้มแข็งที่พยายามสร้างมาตลอดทั้งวันพังทลายลงในพริบตา เธอยกมือขึ้นแตะที่หัวตรงที่เมษเพิ่งลูบไปเมื่อครู่ สัมผัสอุ่นๆ นั้นยังคงติดอยู่... แต่มันกลับยิ่งตอกย้ำความเจ็บปวดในใจของน้ำชาให้ชัดขึ้นยิ่งกว่าเดิมหลายเท่า 

‘ทำไมต้องใจดีขนาดนี้..ทำไมถึงไม่ใจร้ายใส่กันบ้าง’

น้ำชาแอบแง้มประตูห้องนอนของเธอออกไปอย่างเงียบๆ เมื่อเธอมองออกไปก็เห็นแสงไฟจากห้องทำงานของเมษที่ยังเปิดอยู่ เธอรู้ดีว่าเขาคงกลับไปนั่งทำงานต่อ หรือไม่ก็คงกำลังคิดถึงแม่.. น้ำชารู้ดีว่าพื้นที่ข้างกายเขานั้นถูกจับจองไปนานแสนนานแล้วด้วยอดีตที่งดงามเกินกว่าที่เธอจะเข้าไปแทรกแซงได้

เธอปิดประตูลงอย่างเงียบๆ จากนั้นก็เดินมามองมองกระจกบนโต๊ะเครื่องแป้ง เธอเห็นเงาสะท้อนของตัวเองที่เป็นผู้ใหญ่ขึ้น ชุดที่เธอใส่ สไตล์ที่เธอเป็น ทั้งหมดนี้เธอสร้างมันขึ้นมาเพื่อให้เขามองเธอในฐานะ 'ลูกสาวที่เพอร์เฟค' ซึ่งสายตาของเมษที่จับจ้องมาที่เธอตั้งแต่สนามบิน ร้านชาบู หรือแม้กระทั่งตอนส่งเธอเข้านอนเมื่อครู่นี้ก็เป็นหลักฐานที่ชัดเจนที่สุด 

เขายังคงมองเธอเป็น 'ลูกสาว' ของเขาเสมอ ซึ่งนั่นก็ควรเป็นเรื่องปกติของทุกๆครอบครัว แต่ว่า..

"ป๊ารู้ไหม... ชาไม่ได้อยากเป็นแค่ลูกสาว" เธอกระซิบกับความมืดพลางใช้มืออันเปลือยเปล่าของตนเช็ดน้ำตาหนึ่งหยดที่ไหลอาบแก้มออกไป

การกลับบ้านครั้งนี้ไม่ใช่การกลับมาเพื่อพักผ่อน แต่มันคือการกลับมาเพื่อเผชิญหน้ากับความจริงที่ว่า เธอรักคนที่เธอ 'ไม่มีสิทธิ์รัก' และยิ่งเขาแสนดีกับเธอมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งเหมือนถูกขังอยู่ในกรงทองที่ชื่อว่าครอบครัว.. กรงที่สร้างขึ้นจากความเมตตาและรอยยิ้มของเขา 

บนโต๊ะเครื่องแป้งนั้นมีรูปถ่ายครอบครัวในกรอบไม้ตั้งอยู่ มันเป็นรูปของเธอตอนเด็กที่ยืนอยู่ตรงกลางระหว่าง ‘ป๊า’ และ ‘ม๊า’ ทุกคนในภาพมีรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสุขที่แสนบริสุทธิ์ แววตาของแม่ในรูปนั้นดูอ่อนโยนและเปี่ยมไปด้วยความไว้วางใจ ราวกับว่าเธอกำลังฝากฝังให้เมษดูแลน้ำชาและฝากฝังให้เธอเป็นลูกสาวที่น่ารักของเขาตลอดไป

“แม่คะ.. ชาขอโทษ”

เธอกระซิบเสียงสั่นพร้อมกับหยดน้ำตาที่ร่วงเผาะลงบนกระจกหน้ากรอบรูป ความรู้สึกรักที่มันเอ่อล้นอยู่ในอกตอนนี้มันคือยาพิษที่ฝังลึกลงในภายในจิตใจของตัวเองไปแล้ว เธอรู้ดีว่ามันผิด ผิดต่อศีลธรรม ผิดต่อป๊าฐานะลูกสาว และที่ร้ายแรงที่สุดคือเธอรู้สึกเหมือนกำลังแย่งชิง ‘ความรัก’ ที่ควรจะเป็นของแม่เพียงคนเดียว

ทุกครั้งที่ป๊าตามใจเธอ ทุกครั้งที่เขามองเธอด้วยสายตาเป็นห่วง น้ำชาจะรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นหัวขโมย เธอจึงแอบตวงเอาความใส่ใจเหล่านั้นมาเก็บไว้ในใจแล้วล็อคกุญแจมันอย่างแน่นหนา จากนั้นก็จินตนาการไปไกลว่ามันคือความรักแบบผู้หญิงคนหนึ่งได้รับจากคนที่เธอแอบชอบ ก่อนที่จะถูกตบหน้าด้วยความจริงที่ว่า เขาทำแบบนั้นเพราะเขามองเห็นเธอเป็น ‘ลูกสาว’ คนหนึ่ง

‘ชาจะพยายามค่ะแม่ ชาจะเป็นลูกสาวที่ดีของป๊า จะไม่ทำให้ป๊าต้องลำบากใจ จะไม่ทำให้ความทรงจำของแม่ต้องแปดเปื้อน’

น้ำชาปาดน้ำตาออกจากแก้มอย่างลวกๆ เธอหยิบสมุดสเก็ตซ์ภาพขึ้นมาเปิดดู ในนั้นมีแบบชุดเดรสมากมายที่เธอได้รับแรงบันดาลใจมาจากความสุขและความเศร้าที่มีต่อชายคนนั้น เธอตั้งใจว่ากลับมาครั้งนี้ เธอจะทำตัวให้เป็นปกติที่สุด จะเป็นน้ำชาที่สดใสและกตัญญูเหมือนเดิม เพื่อรักษาความสัมพันธ์ 'พ่อลูก' นี้ไว้ให้ยาวนานที่สุดเท่าที่จะทำได้

แม้มันจะต้องแลกมาด้วยการกรีดหัวใจตัวเองซ้ำๆ ทุกครั้งที่เขาเรียกเธอว่า 'ลูก' ก็ตาม

TBC.