บทที่ 2 Malware จากอดีต: ไวรัสที่ชื่อว่าแฟนเก่า 1

          บรรยากาศภายในห้องประชุมบอร์ดบริหารบนชั้นสามสิบเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่ลอยอวลอยู่ในอากาศ เครื่องปรับอากาศที่ถูกตั้งอุณหภูมิไว้ที่ยี่สิบสององศาเซลเซียสทำเอาพนักงานหลายคนต้องลอบลูบแขนตัวเองเบา ๆ ทว่าสำหรับ ลลิตา ปรีดากุล พีอาร์สาวระดับท็อปผู้รับหน้าที่พรีเซนต์โปรเจกต์ระดมทุนมูลค่าหลายพันล้านในวันนี้ กลับรู้สึกว่าร่างกายของตัวเองกำลังสูบฉีดด้วยความร้อนรุ่มของอะดรีนาลีน

          หญิงสาวก้าวเข้ามาในห้องประชุมด้วยความมั่นใจเต็มร้อย เรือนผมลอนใหญ่สีน้ำตาลประกายทองถูกจัดทรงมาอย่างสมบูรณ์แบบ ริมฝีปากอวบอิ่มเคลือบสีส้มอิฐขยับยิ้มทักทายผู้บริหารระดับสูงที่เริ่มทยอยเข้ามานั่งประจำที่ ชุดเดรสคอวีเข้ารูปที่ดูหรูหราและเป็นทางการ แต่ยังคงความเซ็กซี่ตามสไตล์ของเธอ ทำหน้าที่ดึงดูดสายตาของทุกคนได้อย่างยอดเยี่ยม

          ทุกอย่างดูสมบูรณ์แบบ จนกระทั่งสายตาโฉบเฉี่ยวของเธอปะทะเข้ากับร่างสูงโปร่งที่นั่งอยู่มุมในสุดของห้อง บริเวณแผงควบคุมระบบภาพและเสียง

          ภคินอยู่ในชุดที่เรียบร้อยกว่าเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน กระดุมเสื้อเชิ้ตถูกติดครบทุกเม็ด เนคไทสีเข้มถูกผูกอย่างประณีต และแขนเสื้อที่เคยพับขึ้นก็ถูกปล่อยลงมาติดกระดุมข้อมืออย่างเนี้ยบกริบ เขาคือตัวแทนจากแผนกไอทีที่ต้องมาคุมระบบสไลด์และเครือข่ายความปลอดภัยสำหรับการประชุมลับสุดยอดในครั้งนี้

          เมื่อเขาสบตาเข้ากับเธอ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นเลนส์ใสไม่ได้แสดงอารมณ์ใดๆ นอกจากความราบเรียบ แต่ลลิตากลับรู้สึกได้ถึงกระแสไฟฟ้าวูบวาบที่แล่นปราดไปตามไขสันหลัง ภาพเหตุการณ์ที่เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกันเมื่อไม่กี่สิบนาทีก่อน ยังคงฉายชัดอยู่ในความทรงจำ

         ‘กรุณาดูแลคอมพิวเตอร์ของคุณให้ดีด้วยครับ เพราะถ้ามีปัญหาครั้งหน้า... ผมอาจจะไม่ได้แค่มาซ่อมเครื่องอย่างเดียว’

          เสียงทุ้มพร่านั้นยังดังก้องอยู่ในหู หญิงสาวรีบสะบัดหน้าหนี แสร้งทำเป็นหยิบแล็ปท็อปของตัวเองขึ้นมาจัดเตรียมเอกสารบนโต๊ะเพื่อกลบเกลื่อนรอยริ้วสีแดงที่เริ่มพาดผ่านพวงแก้ม

          “เอาล่ะ ทุกคนประจำที่ได้” เสียงของท่านประธานบริหารดังขึ้น ทำลายความเงียบในห้อง “ตัวแทนจากฝั่งลูกค้าวีไอพีของเราเดินทางมาถึงแล้ว วันนี้พวกเราต้องทำให้เต็มที่ โปรเจกต์นี้ชี้ชะตาไตรมาสสุดท้ายของบริษัทเรา”

          บานประตูไม้บานใหญ่ถูกเปิดออก กลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงจัดที่ผสมผสานระหว่างกลิ่นหนังและเปลือกไม้ลอยนำเข้ามาก่อนที่เจ้าตัวจะปรากฏกาย

          ลลิตาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองในทันที เธอกำลังง่วนอยู่กับการคลิกเมาส์เปิดไฟล์พรีเซนต์ที่อุตส่าห์กู้คืนมาจากความช่วยเหลือของ ‘คนหน้านิ่ง’ แถวนี้

          “สวัสดีครับท่านประธาน ผมต้องขออภัยที่ให้รอ” น้ำเสียงทุ้มกังวานและคุ้นหูดังขึ้นกลางห้องประชุม

          ลลิตาชะงักกึก นิ้วเรียวที่กำลังจับเมาส์แข็งค้างราวกับถูกสตาฟฟ์ หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติพลันกระตุกวูบและหล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม

          หญิงสาวค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองตามเสียงนั้นอย่างเชื่องช้า และวินาทีที่สายตาของเธอปะทะเข้ากับใบหน้าของผู้มาเยือน โลกทั้งใบของเธอก็เหมือนถูกกดปุ่มหยุดนิ่ง

          ‘กฤต’

          ผู้ชายรูปร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดแบรนด์ดังระดับโลก ใบหน้าหล่อเหลาสะอาดสะอ้านที่เธอมักจะคุ้นเคยในอดีต บัดนี้ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้น มีอำนาจมากขึ้น และเต็มไปด้วยความหยิ่งยโส รอยยิ้มที่ประดับอยู่บนมุมปากของเขายังคงเหมือนเดิม รอยยิ้มที่เคยทำให้เธอตกหลุมรักจนหมดหัวใจ และเป็นรอยยิ้มเดียวกับที่ฉีกทึ้งหัวใจของเธอจนแหลกสลายไม่มีชิ้นดี

         ‘ลิตา กฤตขอโทษนะ แต่ความรักอย่างเดียวมันกินไม่ได้ ผู้หญิงคนนั้นเขามีพร้อมทุกอย่างที่จะช่วยดันกฤตให้เป็นผู้บริหารได้ กฤตจำเป็นต้องแต่งงานกับเขา เราจบกันแค่นี้นะ’

          ประโยคบอกเลิกที่แสนจะเห็นแก่ตัวและเลือดเย็นเมื่อหลายปีก่อน ดังก้องขึ้นมาในโสตประสาทราวกับเครื่องเล่นแผ่นเสียงตกร่อง

          ลลิตาเบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดห้วง มือเรียวที่วางอยู่บนโต๊ะสั่นเทาจนเธอต้องรีบชักมันกลับไปซ่อนไว้ใต้โต๊ะและกำหมัดแน่นจนเล็บเจลสีแดงจิกลงไปในเนื้อ

          อดีตคนรักที่ทิ้งเธอไปแต่งงานกับผู้หญิงที่รวยกว่าเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจ วันนี้เขากลับมาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าเธอในฐานะลูกค้าวีไอพีผู้กุมชะตาโปรเจกต์พันล้าน

          กฤตทักทายผู้บริหารคนอื่น ๆ ก่อนที่สายตาของเขาจะตวัดมาหยุดอยู่ที่ร่างบางซึ่งนั่งหน้าซีดเผือดอยู่ตรงหัวโต๊ะฝั่งพรีเซนเตอร์ แววตาประหลาดใจพาดผ่านดวงตาของเขาเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความพึงพอใจและประกายความปรารถนาที่ปิดไม่มิด

          “ไม่นึกเลยนะครับว่าจะได้เจอคนคุ้นเคยที่นี่” กฤตเอ่ยขึ้น มุมปากยกยิ้มอย่างมีเลศนัย สายตาของเขากวาดมองสำรวจเรือนร่างของลลิตาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอย่างจาบจ้วง “คุณลลิตา ดูสวยและโตขึ้นกว่าแต่ก่อนเยอะเลยนะครับ”

          ประโยคนั้นทำให้คนทั้งห้องประชุมหันมามองลลิตาเป็นตาเดียว ท่านประธานบริหารเลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจ

          “อ้าว คุณกฤตกับคุณลิตาเคยรู้จักกันมาก่อนเหรอครับเนี่ย บังเอิญจริง ๆ”

          “รู้จักสิครับ รู้จัก ‘ลึกซึ้ง’ เลยล่ะ” กฤตจงใจเน้นคำว่าลึกซึ้ง พร้อมกับส่งสายตาวิบวับไปให้หญิงสาว

          คำพูดกำกวมนั้นทำให้ลลิตาหน้าชาดิก เธอรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าฉาดใหญ่กลางห้องประชุม ความอับอายและความโกรธเกรี้ยวตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ ชุดเกราะความมั่นใจที่เธอเพียรพยายามสร้างขึ้นมาตลอดหลายปีเพื่อปกป้องตัวเอง กำลังพังทลายลงเพียงแค่ผู้ชายคนนี้ปรากฏตัว

          “เราเคยเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกันน่ะค่ะท่านประธาน” ลลิตาพยายามคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น เธอเชิดหน้าขึ้น สบตากับกฤตด้วยสายตาว่างเปล่าที่สุดเท่าที่จะทำได้ “แต่ก็นานมากแล้วจนลิตาแทบจะจำไม่ได้แล้วล่ะค่ะ”

          กฤตหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ไม่ได้สะทกสะท้านกับคำเหน็บแนมนั้น เขาเดินไปนั่งที่เก้าอี้ฝั่งประธาน แขนทั้งสองข้างวางพาดบนพนักเก้าอี้ด้วยท่วงท่าของผู้ชนะ

          “งั้นผมก็ยิ่งตั้งตารอเลยละครับ ว่าวันนี้คุณลลิตาจะพรีเซนต์งานได้น่าประทับใจ เหมือนเรื่องอื่น ๆ ที่เราเคยทำร่วมกันในอดีตหรือเปล่า”

          มันคือการประกาศสงครามจิตวิทยาอย่างชัดเจน

          ลลิตาลุกขึ้นยืน ขาของเธอสั่นจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่ เธอหยิบเลเซอร์พอยเตอร์ขึ้นมาด้วยมือที่เย็นเฉียบ พยายามสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อดึงความเป็นมืออาชีพกลับมา แต่สมองของเธอกลับขาวโพลน ภาพความเจ็บปวดในอดีตที่เธอซุกซ่อนไว้ลึกสุดใจถูกขุดคุ้ยขึ้นมาทำร้ายเธออย่างโหดเหี้ยม

          และในขณะที่ลลิตากำลังต่อสู้กับปีศาจร้ายในใจของตัวเองอยู่นั้น ที่มุมหนึ่งของห้องประชุม ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นเลนส์ใสกำลังจดจ้องทุกเหตุการณ์อย่างเงียบเชียบ

          ภคินไม่ได้ละสายตาไปจากใบหน้าสวยเฉี่ยวที่ตอนนี้ซีดเซียวราวกับกระดาษเลยแม้แต่วินาทีเดียว