บทที่ 1 Firewall Breach: อาการรวนระยะประชิด 2

          ลลิตาลอบยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ เธอสังเกตเห็นปฏิกิริยานั้นอย่างชัดเจน หญิงสาวจงใจท้าวแขนเรียวลงบนขอบโต๊ะ เอนกายลงต่ำจนคอเสื้อเปิดกว้างขึ้นอีกนิด เผยให้เห็นเนินเนื้อขาวเนียนรำไรอยู่ภายใต้ร่มผ้า

          “ตกลงว่าน้องคอมฯ ของลิตาเป็นอะไรคะคุณภาม โคม่ามากไหม ลิตาจะกู้ไฟล์พรีเซนต์กลับมาได้หรือเปล่า” เธอแสร้งทำน้ำเสียงออดอ้อน กระซิบถามอยู่ใกล้ ๆ ใบหูของเขาจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ ที่รดรินลงบนลาดไหล่หนา

          ภคินขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นรอยนูนชัดเจน ภายใต้ใบหน้าที่ดูเรียบนิ่งราวกับรูปสลักน้ำแข็งนั้น ระบบประสาทส่วนกลางของเขากำลังรวนอย่างหนัก กลิ่นหอมหวานของหญิงสาวที่อยู่ใกล้เพียงคืบ และภาพความเซ็กซี่ที่ปรากฏอยู่ตรงหางตา มันกระตุ้นสัญชาตญาณดิบเถื่อนในกายของเขาให้พลุ่งพล่านอย่างรุนแรง

          ผู้หญิงคนนี้อันตราย เธอรู้ตัวว่าสวยและใช้ร่างกายของตัวเองเป็นอาวุธได้อย่างหน้าไม่อาย เธอพยายามจะปั่นหัวเขา ยั่วให้เขาตบะแตกเพื่อพิสูจน์เสน่ห์ของตัวเอง

         อยากโดนสั่งสอนนักใช่ไหม ลลิตา...

          “ถอยออกไปยืนห่าง ๆ ด้วยครับ”

          น้ำเสียงของภคินเข้มขึ้นและแหบพร่าลงกว่าปกติหนึ่งระดับ ดวงตาคมกริบตวัดขึ้นมามองใบหน้าสวยเฉี่ยวของลลิตาผ่านเลนส์แว่น สายตาของเขาไม่ได้ว่างเปล่าเหมือนเมื่อก่อน แต่มันแฝงไปด้วยประกายไฟบางอย่างที่ร้อนแรงและดุดันจนลลิตาถึงกับสะอึก

          “พื้นที่ทำงานของผมต้องการความปลอดโปร่ง ถ้าคุณยังมายืนเบียดบังแสงสว่างและส่งกลิ่นน้ำหอมฉุนกึกรบกวนสมาธิผมอยู่แบบนี้ ผมจะกลับลงไปข้างล่างเดี๋ยวนี้”

          คำขู่ที่แสนจะเย็นชานั้นทำเอาลลิตาหน้าเหวอ เธอรีบเด้งตัวกลับมายืนตัวตรงแหน่วราวกับถูกไฟฟ้าช็อต

          “ฉุนที่ไหนกัน นี่มันน้ำหอมชาแนลรุ่นลิมิเต็ดเอดิชันเชียวนะ คุณนั่นแหละที่จมูกไม่มีปัญหา” เธอแหวใส่เสียงขุ่น ก่อนจะกอดอกแน่นและก้าวถอยหลังไปยืนห่างจากเขาหนึ่งก้าวตามคำสั่งอย่างเสียไม่ได้

          ภคินลอบพรูลมหายใจออกมายาว ๆ เพื่อระบายความร้อนรุ่มที่ก่อตัวขึ้นในอก หันกลับไปสนใจแล็ปท็อปตรงหน้าต่อ นิ้วยาวจัดการเสียบอุปกรณ์ตรวจเช็กระบบเข้ากับพอร์ตยูเอสบี พิมพ์คำสั่งรันโปรแกรมบางอย่างด้วยความเร็วที่มองแทบไม่ทัน หน้าจอที่เคยมืดสนิทพลันสว่างวาบขึ้นมาเป็นหน้าต่างสีดำที่มีตัวหนังสือสีขาววิ่งไล่เรียงลงมาอย่างรวดเร็ว

          “ระบบไม่ได้พัง” เขาเอ่ยขึ้นหลังจากนั่งนิ่งอยู่หน้าจอประมาณสามนาที “แค่เมนบอร์ดร้อนจัดจนระบบตัดการทำงานอัตโนมัติ เพราะคุณเปิดโปรแกรมทิ้งไว้เยอะเกินไป แถมยังมีมัลแวร์ซ่อนอยู่ในไฟล์รูปภาพที่คุณชอบโหลดมาเซฟเก็บไว้ด้วย มันไปกินทรัพยากรเครื่องจนน็อก”

          “อ้าว แล้วแบบนี้ไฟล์พรีเซนต์ของลิตาล่ะคะ!?” หญิงสาวถามเสียงหลง ลืมความหงุดหงิดเมื่อครู่ไปจนหมดสิ้น

          “ผมกำลังรันโปรแกรมดึงไฟล์ชั่วคราวกลับมาให้”

เขาตอบสั้น ๆ มือหนายังคงขยับพิมพ์คำสั่งต่อไปอย่างไม่หยุดพัก

          ท่าทางตั้งอกตั้งใจและจริงจังของเขาในเวลานี้ ทำให้ลลิตาเผลอลอบมองอย่างลืมตัว เธอเพิ่งสังเกตเห็นว่าโครงหน้าด้านข้างของผู้ชายคนนี้สมบูรณ์แบบมากแค่ไหน สันจมูกที่โด่งคมเป็นธรรมชาติ ริมฝีปากหยักลึกที่ดูเซ็กซี่น่าจูบ และเวลาที่เขาถลกแขนเสื้อขึ้นพิมพ์งาน เส้นเลือดบนท่อนแขนแกร่งมันดูมีเสน่ห์แบบผู้ชายดิบ ๆ ที่ทำให้คนมองรู้สึกใจสั่น

         ตึกตัก... ตึกตัก...

          ลลิตารีบสะบัดหัวไล่ความคิดบ้า ๆ ออกไปจากสมอง นี่เธอเป็นอะไรไป ผู้ชายหน้านิ่ง ปากหมา แถมยังเย็นชาเป็นน้ำแข็งขั้วโลกแบบนี้ไม่ใช่สเปกเธอเลยสักนิด

          รอไม่ถึงสิบนาที หน้าจอเดสก์ท็อปที่คุ้นเคยก็ปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับโฟลเดอร์ไฟล์พรีเซนเทชันที่หน้าตาเหมือนเดิมทุกประการ ภคินจัดการลบไฟล์ขยะและสแกนไวรัสตัวปัญหานั้นทิ้งอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกดบันทึกไฟล์งานให้ลลิตาอย่างเสร็จสรรพ

          “เรียบร้อยแล้วครับ ไฟล์งานของคุณยังอยู่ครบ” เขาเอ่ยบอก พลางดึงสายอุปกรณ์ของตัวเองออกและเก็บลงกล่องเครื่องมือ

          ลลิตารีบถลาเข้าไปดูหน้าจอคอมพิวเตอร์ของตัวเองด้วยความดีใจ เธอแทบจะกรี๊ดออกมาเมื่อเห็นพรีเซนต์มูลค่าพันล้านของเธอยังอยู่รอดปลอดภัย

          “ขอบคุณนะคะคุณภาม” หญิงสาวหันมายิ้มกว้างให้เขา เป็นรอยยิ้มที่สว่างไสวและจริงใจที่สุดเท่าที่ภคินเคยเห็นมาตั้งแต่รู้จักเธอ รอยยิ้มที่ไม่ได้ปรุงแต่งด้วยจริตมารยา แต่มันคือความโล่งใจอย่างแท้จริง “ลิตารู้อยู่แล้วล่ะค่ะ ว่าหัวหน้าไอทีของเราทั้งเก่งแล้วก็ต้องใจดีมาก ๆ แน่ ๆ ไม่งั้นคงไม่ถ่อขึ้นมาทำให้ถึงที่นี่หรอก ใช่ไหมคะ”

          เธอกลับมาเข้าโหมดสาวจอมยั่วอีกครั้ง ส่งสายตาหวานเชื่อมพร้อมกับเอื้อมมือไปแตะลงบนท่อนแขนแกร่งของชายหนุ่มอย่างแผ่วเบาราวกับเป็นการขอบคุณ

          สัมผัสเล็ก ๆ ที่ปลายนิ้วนั้นเหมือนกระแสไฟฟ้าระดับสิบโวลต์วิ่งวาบเข้าสู่ระบบประสาทของภคิน ชายหนุ่มก้มลงมองมือเรียวที่วางอยู่บนแขนของเขา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตากลมโตคู่สวยอย่างจัง

          ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นเลนส์ใสไม่ได้ดูราบเรียบอีกต่อไป มันทอประกายวาวโรจน์และดุดันราวกับพญาเสือที่กำลังจดจ้องตะครุบเหยื่อ ภคินไม่ได้สะบัดแขนหนี แต่เขาขยับตัวเข้าหาเธอหนึ่งก้าว ระยะห่างระหว่างทั้งสองหดสั้นลงจนลลิตาต้องแหงนหน้าขึ้นมองและเผลอกลั้นหายใจ

          “ผมบอกคุณแล้วไงครับคุณลลิตา...” น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและกดต่ำจนคนฟังสั่นสะท้านไปถึงกระดูกสันหลัง “ว่าผมไม่ได้ใจดี”

          ร่างสูงโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลลิตาเบิกตากว้าง ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกมนตร์สะกด กลิ่นน้ำหอมผู้ชายแนวสปอร์ตที่ผสมผสานกับกลิ่นมินต์เย็น ๆ ลอยมาปะทะจมูก มันหอมกรุ่นและให้ความรู้สึกอันตรายที่กำลังคุกคาม

          “ที่ผมขึ้นมาที่นี่ ผมแค่ต้องการมาจัดการ ‘ไวรัส’ ด้วยตัวเอง”

          สายตาของเขาหลุบลงมองริมฝีปากอวบอิ่มสีส้มอิฐของเธอเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะตวัดกลับขึ้นมาสบตากับเธออีกครั้งด้วยแววตาที่อ่านความหมายได้อย่างชัดเจนว่า คำว่าไวรัสที่เขาหมายถึงนั้น ไม่ใช่ไวรัสในคอมพิวเตอร์อย่างแน่นอน

          “กรุณาดูแลคอมพิวเตอร์ของคุณให้ดีด้วยครับ เพราะถ้ามีปัญหาครั้งหน้า ผมอาจจะไม่ได้แค่มา ‘ซ่อมเครื่อง’ อย่างเดียว”

          พูดจบ ภคินก็ผละออกจากร่างบางที่ยืนตัวแข็งทื่อ เขาคว้ากล่องเครื่องมือขึ้นมาถือไว้ด้วยท่าทีสง่างามและไร้ที่ติราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับออกไปจากแผนกประชาสัมพันธ์ ทิ้งให้ลลิตายืนอ้าปากค้าง หัวใจดวงน้อยในอกข้างซ้ายเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่งราวกับจังหวะกลองชุด

         บ้าเอ๊ย...

          พีอาร์สาวระดับท็อปผู้ไม่เคยพ่ายแพ้ในเกมหว่านเสน่ห์ให้ผู้ชายคนไหน บัดนี้กลับถูกสายตาดุดันเพียงชั่วแวบเดียวของหนุ่มไอทีหน้านิ่งกระชากเกราะป้องกันของเธอจนหลุดลุ่ย เธอยกมือขึ้นทาบอกตัวเองด้วยความสับสน ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

          การเปิดศึกท้าทายระบบรักษาความปลอดภัยของ ‘ภคิน ศิรประภาวงศ์’ ในครั้งนี้ ดูเหมือนว่าเธอจะเป็นฝ่ายถูกไฟร์วอลล์ของเขาช็อตกลับจนแทบเสียศูนย์เสียเองแล้วสิ